"แม่... คะ... หนู... อยาก... จะ... คุย... กับ... แม่... เรื่อง... สม... ศักดิ์... ค่ะ..." พราวน้ำเสียงแผ่วเบา มือเรียวกำผ้าห่มผืนบางของมารดาแน่น ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวล มารดาของพราวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน "แม่... รู้... จ้ะ... ว่า... หนู... เป็น... ห่วง... น้อง... แต่... ตอน... นี้... แม่... ยัง... ไม่... พร้อม... ที่... จะ... พูด... เรื่อง... นั้น... เลย... จ้ะ..." "แต่... แม่... คะ... หนู... คิดว่า... เรา... ควร... จะ... คุย... กัน... นะ... คะ... หนู... เป็น... ห่วง... สม... ศักดิ์... จริง... ๆ... ค่ะ... หมอ... บอก... ว่า... การ... รักษา... ของ... เขา... ต้อง... ใช้... ค่า... ใช้... จ่าย... สูง... มาก... เลย... ค่ะ... แล้ว... หนู... ก็... ไม่... รู้... ว่า... จะ... หา... เงิน... มา... ได้... จาก... ที่... ไหน... บ้าง... หนู... เหนื่อย... ค่ะ... แม่... หนู... ไม่... รู้... จะ... ทำ... ยัง... ไง... ต่อ... ไป... แล้ว..." น้ำเสียงของพราวสั่นเครือไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง มารดาของพราวนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้น "แม่... รู้... จ้ะ... ว่า... หนู... เหนื่อย... ที่... สุด... เลย... นะ... ลูก... แม่... ขอ... โทษ... ที... ที่... ทำให้... หนู... ต้อง... ลำบาก... ขนาด... นี้..." "ไม่... นะ... คะ... แม่... ไม่... ต้อง... ขอ... โทษ... หนู... ค่ะ... นี่... คือ... หน้า... ที่... ของ... หนู... ใน... ฐานะ... พี่... สาว... แล้ว... ก็... ลูก... ของ... แม่... ด้วย... ค่ะ... หนู... แค่... อยาก... ให้... แม่... ช่วย... หนู... คิด... หน่อย... นะ... คะ..." พราวยังคงยืนกรานที่จะพูดคุย "เอา... ล่ะ... จ้ะ... งั้น... เรา... มา... คุย... กัน... ก็... ได้..." มารดาของพราวยอมอ่อนลง "เรื่อง... สม... ศักดิ์... เนี่ย... มัน... เป็น... เรื่อง... ที่... แม่... เอง... ก็... หนัก... ใจ... มา... ตลอด... เหมือน... กัน..." "แม่... เคย... ได้... ยิน... เรื่อง... ของ... สม... ศักดิ์... มา... ก่อน... ไหม... คะ...?" พราวน้ำเสียงอ้อมแอ้ม "คือ... หนู... ไป... หา... หมอ... มา... แล้ว... หมอ... เขา... บอก... ว่า... อาการ... ของ... สม... ศักดิ์... มัน... เป็น... แบบ... นี้... มา... นาน... แล้ว... ค่ะ... แล้ว... ก็... ดู... เหมือน... จะ... เกี่ยว... ข้อง... กับ... อุบัติ... เหตุ... ที่... เขา... เคย... เกิด... ขึ้น... เมื่อ... หลาย... ปี... ก่อน... ด้วย... นะ... คะ..." มารดาของพราวนิ่งไปนานกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามประมวลผลข้อมูลที่ลูกสาวเพิ่งจะบอก "อุบัติ... เหตุ... อย่าง... นั้น... เหรอ... ลูก...?" "ค่ะ... แม่... หมอ... เขา... อธิบาย... ว่า... อาจจะ... เป็น... การ... กระทบ... กระเทือน... ที่... สม...อง... ตอน... นั้น... ที่... ทำให้... มี... ปัญหา... ใน... การ... ควบคุม... การ... เคลื่อน... ไหว... ของ... ร่าง... กาย... มา... จน... ถึง... ตอน... นี้... ค่ะ..." พราวน้ำเสียงจริงจัง "แล้ว... ก็... มี... เรื่อง... หนึ่ง... ที่... หนู... อยาก... จะ... ถาม... แม่... ตรง... ๆ... ค่ะ... ตอน... ที่... สม... ศักดิ์... เกิด... อุบัติ... เหตุ... ครั้ง... นั้น... แม่... อยู่... กับ... เขา... ตลอด... เวลา... ใช่... ไหม... คะ...?" ใบหน้าของมารดาพราวนิ่งสนิท แววตาฉายความสับสนระคนหวาดหวั่น "คือ... แม่... ก็... อยู่... ตรง... นั้น... ด้วย... แหละ... จ้ะ... แต่... มัน... ก็... นาน... มา... แล้ว... แม่... ก็... จำ... ไม่... ค่อย... ได้... ละ...เอียด... เท่า... ไหร่..." "แต่... แม่... คะ... หนู... จำ... ได้... ว่า... ตอน... นั้น... แม่... เป็น... คน... ขับ... รถ... ใช่... ไหม... คะ...?" พราวน้ำเสียงเน้นย้ำ พยายามจับตาดูปฏิกิริยาของมารดา ทันทีที่พราวน์เอ่ยประโยคนั้น มารดาของเธอหน้าซีดเผือดลงไปอีก เธอกล้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่วางอยู่บนผ้าห่มอย่างสั่นเทา "พราว... ลูก... อย่า... เพิ่ง... คิด... ไป... เอง... นะ... จ้ะ..." "หนู... คิด... ไป... เอง... ตรง... ไหน... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น "หมอ... เขา... บอก... เอง... นะ... คะ... ว่า... อุบัติ... เหตุ... ครั้ง... นั้น... มัน... อาจจะ... ไม่ใช่... อุบัติ... เหตุ... ธรรมดา... ก็... ได้... แล้ว... ถ้า... สม... ศักดิ์... เป็น... แบบ... นี้... เพราะ... แม่... ล่ะ... คะ...?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง พราวรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ มารดาของเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย "แม่... ขอ... โทษ... นะ... ลูก... แม่... ไม่... ได้... ตั้ง... ใจ... เลย... จริง... ๆ... นะ..." "แม่... จะ... ขอ... โทษ... หนู... ทำ... ไม... คะ...?" พราวน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แม่... แค่... บอก... ความ... จริง... กับ... หนู... มา... ทั้ง... หมด... ก็... พอ... แล้ว... ค่ะ..." มารดาของพราวน้ำตาก็ไหลรินออกมา "วัน... นั้น... แม่... ขับ... รถ... พา... สม... ศักดิ์... ไป... ที่... สวน... สาธารณะ... จ้ะ... สม... ศักดิ์... ตอน... นั้น... เขา... ก็... โต... พอ... สม... ควร... แล้ว... แหละ... เขา... อยาก... ลง... ไป... วิ่ง... เล่น... แต่... แม่... กำลัง... คุย... โทรศัพท์... กับ... พ่อ... ของ... หนู... อยู่... แล้ว... แม่... ก็... เผลอ... ปล่อย... พวง... มาลัย... ไป... แวบ... หนึ่ง... รถ... เลย... เสีย... หลัก... พุ่ง... ชน... ต้น... ไม้... ข้าง... ทาง..." พราวนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนั้นมาก่อนเลย "พ่อ... เหรอ... คะ...?" "ใช่... จ้ะ... ตอน... นั้น... แม่... กับ... พ่อ... ของ... หนู... มี... ปัญหา... กัน... เล็ก... น้อย... แม่... ก็... เลย... โทร... ไป... หา... เขา... เพื่อ... ที่... จะ... ปรับ... ความ... เข้า... ใจ... กัน... แต่... แม่... ก็... ไม่... น่า... จะ... ปล่อย... ให้... สม... ศักดิ์... อยู่... ใน... รถ... คน... เดียว... เลย... จ้ะ... พอ... รถ... ชน... สม... ศักดิ์... ก็... กระเด็น... ไป... กระแทก... กับ... คอน... โซล... ตรง... ที่... นั่ง... ข้าง... หน้า... อย่าง... แรง..." มารดาของพราวน้ำเสียงสั่นเครือ "หมอ... บอก... ว่า... เขา... บาด... เจ็บ... ที่... ศีรษะ... แล้ว... ก็... สม...อง... น้อย... ๆ... ของ... เขา... ก็... คง... จะ... ถูก... กระทบ... กระเทือน... อย่าง... หนัก... เลย... จ้ะ..." "แล้ว... ทำ... ไม... แม่... ไม่... เคย... บอก... หนู... เลย... คะ...?" พราวน้ำเสียงตัดพ้อ "หนู... ต้อง... มา... รู้... จาก... หมอ... ใน... วัน... นี้... เอง... หรอ... คะ...?" "แม่... กลัว... จ้ะ... ลูก... แม่... กลัว... ว่า... หนู... จะ... เกลียด... แม่... กลัว... ว่า... หนู... จะ... มอง... หน้า... แม่... ไม่... ติด... แม่... รู้... ว่า... แม่... ทำ... ผิด... พลาด... ครั้ง... ใหญ่... หลวง... ที่... สุด... เลย... จ้ะ... แม่... ต้อง... อยู่... กับ... ความ... รู้... สึก... ผิด... นี้... มา... ตลอด... สิบ... กว่า... ปี... เลย... นะ..." มารดาของพราวร้องไห้สะอึกสะอื้น พราวนั่งมองมารดาด้วยความรู้สึกที่ตีบตันในอก เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความสงสาร ความเสียใจ มันปะปนกันไปหมด เธอเข้าใจในสิ่งที่แม่ของเธอรู้สึก แต่เธอก็เจ็บปวดกับชะตากรรมของน้องชายเหลือเกิน "แล้ว... เรื่อง... ค่า... รักษา... พยาบาล... ล่ะ... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังคงมีความกังวล "แม่... พอ... จะ... มี... วิธี... ช่วย... สม... ศักดิ์... ได้... บ้าง... ไหม... คะ...?" มารดาของพราวนิ่งไปอีกครั้ง ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง "คือ... เรื่อง... นี้... แม่... ก็... มี... เรื่อง... ที่... อยาก... จะ... บอก... หนู... เหมือน... กัน... จ้ะ... เรื่อง... สม... ศักดิ์... เนี่ย... ตอน... ที่... เขา... ป่วย... หนัก... ๆ... ครั้ง... แรก... ๆ... น่ะ... มี... คน... หนึ่ง... ที่... เขา... เข้า... มา... ช่วย... แม่... ไว้... นะ... จ้ะ..."