"มี... คน... ช่วย... แม่... เหรอ... คะ...?" พราวเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใคร... เหรอ... คะ... แม่...?" มารดาของพราวถอนหายใจยาว ก่อนจะค่อยๆ เล่าต่อ "ตอน... นั้น... แม่... ก็... จน... ปัญญา... จริง... ๆ... เลย... จ้ะ... ค่า... รักษา... มัน... สูง... มาก... แล้ว... แม่... เอง... ก็... ทำงาน... คน... เดียว... ไม่... ไหว... เลย... ตอน... นั้น... มี... คุณ... ลุง... คน... หนึ่ง... เป็น... เพื่อน... เก่า... ของ... พ่อ... ของ... หนู... เขา... ชื่อ... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... เป็น... คน... ที่... ดู... แล... เรื่อง... ค่า... ใช้... จ่าย... ทั้ง... หมด... ให้... กับ... สม... ศักดิ์... นะ... จ้ะ... ใน... ช่วง... แรก... ๆ..." พราวอึ้งไปกับคำพูดของมารดา "คุณ... ชัย...วัฒน์... งั้น... เหรอ... คะ...?" "ใช่... จ้ะ... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... บอก... ว่า... เขา... อยาก... จะ... ช่วย... เพราะ... เขา... รู้... จัก... กับ... พ่อ... ของ... หนู... มา... นาน... แล้ว... แล้ว... เขา... ก็... สงสาร... สม... ศักดิ์... ด้วย... แต่... เขา... ก็... มี... เงื่อน... ไข... บาง... อย่าง... ที่... เขา... ขอ... กับ... แม่... ไว้... นะ... จ้ะ..." "เงื่อน... ไข... อะไร... เหรอ... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกไม่สบายใจกับคำว่า "เงื่อนไข" อย่างบอกไม่ถูก "เขา... ขอ... ให้... แม่... สัญญา... ว่า... จะ... ไม่... ยุ่ง... เกี่ยว... กับ... เรื่อง... ของ... พ่อ... ของ... หนู... อีก... ต่อ... ไป... จ้ะ... เขา... บอก... ว่า... เขา... ไม่... อยาก... ให้... เรื่อง... ของ... พ่อ... ของ... หนู... มา... กระทบ... กับ... การ... ดู... แล... สม... ศักดิ์... ของ... เขา... แล้ว... ก็... เขา... ยัง... ขอ... ให้... แม่... เก็บ... เรื่อง... ของ... สม... ศักดิ์... เป็น... ความ... ลับ... ไว้... ด้วย... นะ... จ้ะ... ห้าม... บอก... ใคร... เด็ด... ขาด... เขา... กลัว... ว่า... ถ้า... เรื่อง... นี้... มัน... ออก... ไป... ข้าง... นอก... เขา... จะ... เสีย... หน้า... เอา... ได้..." พราวนิ่งไป เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่มารดาเพิ่งจะบอก ความรู้สึกประหลาดใจผสมปนเปกับความขุ่นเคืองถาโถมเข้ามา "หมาย... ความ... ว่า... แม่... ต้อง... ยอม... ทำ... ตาม... คุณ... ชัย...วัฒน์... ทุก... อย่าง... อย่าง... นั้น... เหรอ... คะ...?" "แม่... ก็... ไม่มี... ทาง... เลือก... อื่น... แล้ว... นี่... จ้ะ... ลูก... แม่... รัก... สม... ศักดิ์... มาก... แม่... ก็... เลย... ต้อง... ยอม... ทำ... ตาม... ที่... เขา... ต้องการ... ทุก... อย่าง... เพื่อ... ที่... จะ... ได้... มี... เงิน... มา... รักษา... น้อง... ของ... หนู... จ้ะ..." มารดาของพราวน้ำเสียงอ่อนลง แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "แล้ว... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... เป็น... ใคร... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น "แล้ว... เขา... ทำ... อะไร... อยู่... คะ...?" "คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... เป็น... นัก... ธุรกิจ... ใหญ่... นะ... จ้ะ... เขา... มี... ธุรกิจ... ส่วน... ตัว... หลาย... อย่าง... เลย... ที... เดียว... แล้ว... เขาก็... เป็น... คน... ที่... มี... อิทธิพล... ใน... วง... การ... ธุรกิจ... มาก... พอ... สมควร... เลย... จ้ะ..." มารดาของพราวน้ำเสียงค่อยๆ ทุเลาลง "แม่... รู้... จัก... เขา... ก็... เพราะ... เขา... เคย... ทำ... ธุรกิจ... ร่วม... กับ... พ่อ... ของ... หนู... เมื่อ... นาน... มา... แล้ว... ก่อน... ที่... พ่อ... ของ... หนู... จะ... ล้ม... ป่วย... หนัก... น่ะ..." "อ๋อ... เข้า... ใจ... แล้ว... ค่ะ..." พราวน้ำเสียงเนิบนาบ "แล้ว... ตอน... นี้... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขายัง... ช่วย... เรา... อยู่... ไหม... คะ...?" "เขา... ยัง... ช่วย... อยู่... จ้ะ... แต่... ก็... ไม่... ได้... เต็ม... ที่... เหมือน... แต่... ก่อน... แล้ว... นะ... จ้ะ... เขา... บอก... ว่า... เขา... ก็... มี... ภาระ... ของ... เขา... เหมือน... กัน... แล้ว... ก็... เขา... ยัง... บอก... อีก... ว่า... ถ้า... แม่... ต้องการ... เงิน... เพิ่ม... เติม... เขา... ก็... ยิน... ดี... ที่... จะ... ให้... นะ... จ้ะ... แต่... ก็... ต้อง... แลก... มา... ด้วย... อะไร... บาง... อย่าง... ที่... เขา... ต้องการ..." "อะไร... บาง... อย่าง... ที่... เขา... ต้องการ... อีก... แล้ว... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงเริ่มจะหงุดหงิด "เขา... ไม่... ได้... บอก... ชัด... เจน... หรอก... จ้ะ... แม่... ก็... ไม่... รู้... เหมือน... กัน... ว่า... เขา... ต้องการ... อะไร... กัน... แน่... แต่... เขา... ก็... มัก... จะ... โทร... มา... หา... แม่... บ่อย... ๆ... นะ... จ้ะ... แล้ว... ก็... มัก... จะ... ชวน... แม่... ไป... หา... ที่... นั่น... ที่... นี่... เสมอ... เลย... แม่... ก็... พยายาม... จะ... เลี่ยง... ๆ... เขา... อยู่... เหมือน... กัน..." มารดาของพราวน้ำเสียงอ่อนแรงลง พราวหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ "แม่... คะ... หนู... คิด... ว่า... หนู... ต้อง... กลับ... ไป... คุย... กับ... คุณ... ชัย...วัฒน์... แล้ว... ค่ะ..." "จะ... ไป... คุย... ทำ... ไม... ลูก...?" มารดาของพราวน้ำเสียงตกใจ "แม่อยาก... ให้... หนู... อย่า... ไป... ยุ่ง... เกี่ยว... กับ... เรื่อง... นี้... เลย... นะ... จ้ะ... มัน... อัน... ตราย... เกิน... ไป..." "อัน... ตราย... ตรง... ไหน... คะ... แม่...?" พราวน้ำเสียงหนักแน่น "ถ้า... เรา... ไม่... รู้... ว่า... เขา... ต้องการ... อะไร... กัน... แน่... แล้ว... เขา... ก็... มี... อิทธิพล... มาก... ขนาด... นั้น... หนู... คิด... ว่า... เรา... ควร... จะ... รู้... ให้... ชัด... เจน... นะ... คะ... ว่า... ความ... สัมพันธ์... ของ... เรา... กับ... เขา... มัน... เป็น... แบบ... ไหน... กัน... แน่... แล้ว... ก็... เพื่อ... ที่... จะ... ได้... วาง... แผน... สำหรับ... การ... รักษา... สม... ศักดิ์... ใน... ระยะ... ยาว... ด้วย... ค่ะ..." "แต่... แม่... กลัว... นะ... ลูก... กลัว... ว่า... เขา... จะ... ทำ... อะไร... กับ... หนู..." มารดาของพราวน้ำเสียงสั่นเครือ "หนู... ไม่... กลัว... หรอก... ค่ะ... แม่..." พราวพยายามยิ้มให้มารดา "หนู... จะ... ระวัง... ตัว... เอง... ให้... ดี... ที่... สุด... ค่ะ... แล้ว... หนู... จะ... ไม่... ให้... ใคร... มา... ทำ... อะไร... กับ... ครอบ...ครัว... ของ... เรา... ได้... อีก... ต่อ... ไป... ค่ะ..." พราวนั่งลงข้างๆ มารดาอีกครั้ง กุมมือของเธอไว้แน่น "แม่... คะ... ตั้ง... แต่... วัน... นี้... เป็น... ต้น... ไป... หนู... จะ... เป็น... คน... ดู... แล... ทุก... อย่าง... เอง... ค่ะ... หนู... จะ... ไม่... ปล่อย... ให้... ใคร... มา... เอา... รัด... เอา... เปรียบ... เรา... ได้... อีก... แล้ว... นะ... คะ..." มารดาของพราวมองหน้าลูกสาวด้วยความรักและความเป็นห่วง เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของลูกสาว ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "เอา... ล่ะ... จ้ะ... ลูก... แม่... เชื่อ... ใจ... หนู... นะ..." มารดาของพราวน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น "ถ้า... หนู... คิด... ว่า... มัน... เป็น... สิ่ง... ที่... ถูก... ต้อง... แม่... ก็... จะ... สนับสนุน... หนู... เต็ม... ที่... เลย... จ้ะ..." พราวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืน "งั้น... หนู... ขอ... ตัว... กลับ... ไป... เตรียม... ตัว... ก่อน... นะ... คะ... เดี๋ยว... เย็น... นี้... หนู... จะ... โทร... หา... คุณ... ชัย...วัฒน์... แล้ว... ก็... นัด... เขา... อีก... ที... นะ... คะ..." "จ้ะ... ลูก... แล้ว... ค่อย... ๆ... ทำ... นะ... ลูก... อย่า... หัก... โหม... เกิน... ไป... ล่ะ..." มารดาของพราวน้ำเสียงห่วงใย พราวยิ้มตอบ "ค่ะ... แม่... ไม่... ต้อง... ห่วง... นะ... คะ..."