"แต่... แม่... คะ..." พราวน์ยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "หนู... ก็... ยัง... รู้สึก... เสีย... ใจ... อยู่... ดี... ค่ะ... ที่... เรา... ต้อง... มา... อยู่... ใน... สภาพ... นี้... แล้ว... ก็... ต้อง... พึ่ง... พา... คน... อื่น... แบบ... นี้..." มารดาของพราวน์มองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "แม่... เข้า... ใจ... จ้ะ... ลูก... แม่... ก็... เสีย... ใจ... เหมือน... กัน... แต่... ตอน... นั้น... เรา... ไม่มี... ทาง... เลือก... จริง... ๆ... ถ้า... ไม่มี... คุณ... ชัย...วัฒน์... ใน... ตอน... นั้น... แม่... ไม่... รู้... เลย... ว่า... จะ... เกิด... อะไร... ขึ้น... กับ... เรา... พ่อ... ของ... ลูก... ก็... จาก... ไป... อย่าง... กะ... ทัน... หัน... ทิ้ง... หนี้... สิน... ก้อน... โต... ไว้... ให้... เรา... กับ... ลูก... ที่... ป่วย... อีก... คน..." เสียงของมารดาสั่นเครือ น้ำตาคลอหน่วย พราวน์เดินเข้าไปกอดมารดาแน่น "หนู... รู้... ค่ะ... แม่... หนู... แค่... รู้สึก... ว่า... มัน... ไม่... แฟร์... เลย... ที่... เรา... ต้อง... แบก... รับ... อะไร... เยอะ... ขนาด... นี้... ตั้ง... แต่... เด็ก... เลย... ด้วย... ซ้ำ..." "มัน... คือ... ชะตา... กรรม... ของ... เรา... ลูก... บาง... ครั้ง... ชีวิต... มัน... ก็... แบบ... นี้... แหละ... จ้ะ... มัน... ไม่... ได้... ง่าย... ดาย... ไป... เสีย... ทุก... อย่าง... หรอก... นะ..." มารดาปลอบโยนลูกสาว พลางลูบหลังเบาๆ "แต่... อย่าง... น้อย... ที่... สุด... ตอน... นี้... เรา... ก็... รู้... แล้ว... ว่า... จะ... มี... คน... คอย... ดู... แล... สม... ศักดิ์... ต่อ... ไป... เรา... ก็... ไม่... ต้อง... กังวล... เรื่อง... ค่า... ใช้... จ่าย... ที่... จะ... ตาม... มา... อีก... แล้ว... อย่าง... น้อย... ที่... สุด... เรา... ก็... มี... โอกาส... ที่... จะ... หาย... ใจ... หาย... คอ... ได้... บ้าง..." พราวน์พยักหน้าเห็นด้วย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออกช้าๆ "ค่ะ... แม่... ขอบคุณ... ค่ะ... ที่... คอย... ให้... กำลัง... ใจ... หนู... ตลอด... มา..." "แล้ว... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... มี... พูด... ถึง... เรื่อง... ของ... พ่อ... ของ... เรา... บ้าง... ไหม... จ๊ะ...?" มารดาถามด้วยความสงสัย พราวน์ส่ายหน้า "ไม่... ค่ะ... แม่... คุณ... ชัย...วัฒน์... ท่าน... เล่า... แค่... ว่า... ท่าน... รู้... จัก... กับ... พ่อ... ของ... เรา... มา... นาน... แล้ว... แต่... ไม่... ได้... ลง... ราย... ละ... เอียด... อะไร... มาก... มาย..." "อืม... เอา... เถอะ... จ้ะ... เรื่อง... อดีต... บาง... ที... ก็... ปล่อย... มัน... ไป... แล้ว... มอง... ไป... ข้าง... หน้า... ดี... กว่า... นะ... ลูก..." มารดากล่าว "ตอนนี้... สิ่ง... สำคัญ... ที่... สุด... คือ... สม... ศักดิ์... แล้ว... ก็... ตัว... ของ... ลูก... เอง... ลูก... ต้อง... ดู... แล... ตัว... เอง... ด้วย... นะ... อย่า... ทำ... งาน... หนัก... จน... เกิน... ไป... จน... ร่าง... กาย... ไม่... สบาย... ซะ... ก่อน..." "หนู... รู้... ค่ะ... แม่..." พราวน์ตอบรับ แต่ในใจก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงวนเวียนอยู่ การพบกับคุณชัยวัฒน์นั้น ช่วยคลี่คลายปมในใจไปได้มาก แต่ก็เปิดเผยให้เห็นถึงความเปราะบางที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในครอบครัวของเธอเอง การที่พ่อของเธอมีหนี้สินมากมายจนต้องพึ่งพาคนอื่นเช่นนี้ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดถึงมาก่อน เธอเคยคิดว่าพ่อของเธอเป็นคนดี เป็นคนเก่ง แต่การที่เขาจากไปโดยทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลังมากมายเช่นนี้ มันทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า แท้จริงแล้ว พ่อของเธอเป็นคนอย่างไรกันแน่ วันเวลาผ่านไป พราวน์พยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติที่สุด เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดูแลสมศักดิ์อย่างเต็มที่ แม้ว่าค่าใช้จ่ายต่างๆ จะได้รับการดูแลจากคุณชัยวัฒน์แล้ว แต่เธอก็ยังคงต้องการหารายได้เสริมเพื่อเก็บไว้เป็นทุนสำรอง และเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระของใครมากเกินไป ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นให้สมศักดิ์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย พราวน์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย "สวัสดี... ค่ะ..." "สวัสดี... ครับ... คุณ... พราว... ใช่... ไหม... ครับ...?" ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูสุภาพ "ใช่... ค่ะ... ดิฉัน... พราว... เอง... ค่ะ... ไม่... ทราบ... ว่า... ติด... ต่อ... มา... จาก... ใคร... คะ...?" "ผม... สม... ชาย... ครับ... เป็น... เพื่อน... ของ... คุณ... พ่อ... คุณ... สม... ศักดิ์... ครับ... พอ... ดี... ผม... ได้... ยิน... ข่าว... เรื่อง... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... มา... จาก... คุณ... ชัย...วัฒน์... น่ะ... ครับ... เลย... อยาก... จะ... โทร... มา... สอบ... ถาม... อาการ... หน่อย... ครับ..." พราวน์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้จักใครชื่อสมชายมาก่อน "คุณ... สม... ชาย... คะ...?" "ใช่... ครับ... ผม... เป็น... คน... ที่... เคย... ร่วม... หุ้น... กับ... คุณ... พ่อ... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... ใน... ธุรกิจ... สมัย... ก่อน... ครับ... สมัย... ที่... พ่อ... ของ... คุณ... ยัง... มี... ชีวิต... อยู่... น่ะ... ครับ..." บทสนทนาเริ่มขึ้น พราวน์รู้สึกทึ่งที่ยังมีคนจดจำครอบครัวของเธอได้ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานขนาดนี้ คุณสมชายเล่าถึงสมัยที่เขายังทำธุรกิจร่วมกับพ่อของพราวน์ เขาเล่าว่าพ่อของเธอเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เป็นคนที่มีความสามารถ แต่ก็มีนิสัยที่ใจร้อนและชอบลงทุนในสิ่งที่เสี่ยงเกินไป "สมัย... นั้น... ผม... ก็... เคย... ท้วง... ติง... ท่าน... บ้าง... นะ... ครับ... ว่า... อย่า... เพิ่ง... รีบ... ลง... ทุน... อะไร... ใหญ่... โต... เกิน... ไป... แต่... ท่าน... ก็... มัก... จะ... ไม่... ฟัง... ใคร... หรอก... ครับ... ท่าน... มี... ความ... เชื่อ... มั่น... ใน... ตัว... เอง... สูง... มาก... ถึง... ขนาด... บาง... ที... ก็... กลาย... เป็น... ความ... ดื้อ... รั้น... ไป... เลย... ก็... มี... นะ... ครับ..." คุณสมชายเล่าด้วยน้ำเสียงที่ปนเปไปด้วยความอาลัย พราวน์ฟังอย่างตั้งใจ เธอพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเธอจากคำบอกเล่าของคุณสมชาย "แล้ว... ธุรกิจ... ที่... พ่อ... ของ... ดิฉัน... ลง... ทุน... ไป... นั้น... เป็น... แบบ... ไหน... คะ...?" "อ๋อ... มัน... เป็น... ธุรกิจ... เกี่ยว... กับ... อสังหาริมทรัพย์... น่ะ... ครับ... ช่วง... แรก... ๆ... ก็... ไป... ได้... สวย... งาม... เลย... ครับ... แต่... พอ... เกิด... วิกฤต... เศรษฐกิจ... ตอน... นั้น... เข้า... ไป... พอ... ดี... ธุรกิจ... ก็... เลย... ซบ... เซา... ลง... อย่าง... หนัก... เลย... ครับ... ท่าน... ก็... ทุ่ม... เงิน... ลง... ไป... เยอะ... มาก... จน... หมด... ตัว... ไป... ใน... ที่... สุด..." คุณสมชายอธิบาย พราวน์รู้สึกใจหายวาบ นี่คือสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรือ? พ่อของเธอสูญเสียเงินทั้งหมดไปกับธุรกิจที่ผิดพลาด? มันเป็นความจริงที่เจ็บปวด แต่ก็เป็นความจริงที่เธอต้องยอมรับ "แล้ว... คุณ... ชัย...วัฒน์... ล่ะ... คะ... ท่าน... ทราบ... เรื่อง... นี้... ด้วย... ไหม... คะ...?" พราวน์ถาม "คุณ... ชัย...วัฒน์... น่ะ... เหรอ... ครับ... ทราบ... ดี... เลย... ครับ... เพราะ... ท่าน... ก็... เป็น... คน... ที่... ช่วย... เหลือ... พ่อ... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... มา... ตลอด... นะ... ครับ... คอย... ช่วย... แก้... ปัญหา... ให้... หลาย... ครั้ง... เหมือน... กัน... แต่... สุด... ท้าย... แล้ว... ปัญหา... มัน... ก็... ใหญ่... เกิน... กว่า... ที่... จะ... แก้... ไข... ได้... หมด... น่ะ... ครับ... สม...ัย... นั้น... คุณ... ชัย...วัฒน์... เขา... ทุ่ม... เท... ช่วย... เหลือ... ครอบครัว... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... อย่าง... เต็ม... ที่... เลย... ครับ... ถึง... ได้... เป็น... หนี้... เป็น... สิน... ติด... ตาม... มา... ถึง... ทุก... วัน... นี้... นี่... เอง..." คำพูดของคุณสมชายทำให้พราวน์ยิ่งรู้สึกสับสน พ่อของเธอไม่ได้แค่มีหนี้สิน แต่ยังมีหนี้สินที่อาจจะเกี่ยวกับคุณชัยวัฒน์ด้วย? แล้วทำไมคุณชัยวัฒน์ถึงยังคงช่วยเหลือครอบครัวของเธออยู่? มันมีอะไรมากกว่าที่เธอคิดหรือไม่? ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธออีกครั้ง