หลังจากวางสายจากคุณสมชาย พราวน์รู้สึกสับสนและหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม ข้อมูลที่เธอได้รับจากเพื่อนเก่าของพ่อ ยิ่งเพิ่มความสงสัยและความไม่แน่นอนในใจของเธอ เธอเคยคิดว่าตัวเองเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวแล้ว แต่ยิ่งสืบค้น เธอก็ยิ่งพบว่ามีบางสิ่งที่ซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น "แม่... คะ... หนู... เพิ่ง... คุย... กับ... เพื่อน... ของ... พ่อ... มา... ค่ะ..." พราวน์เอ่ยขึ้นขณะที่เธอนั่งลงข้างมารดาในห้องนั่งเล่น มารดาของพราวน์เงยหน้าขึ้นจากงานปักผ้า "ใคร... จ๊ะ... ลูก...?" "เขา... ชื่อ... คุณ... สม... ชาย... ค่ะ... เขา... เคย... ทำ... ธุรกิจ... ร่วม... กับ... พ่อ... ค่ะ... เขา... เล่า... ว่า... ธุรกิจ... ของ... พ่อ... มี... ปัญหา... หนัก... มาก... ค่ะ... แล้ว... ก็... เหมือน... พ่อ... จะ... เป็น... หนี้... คุณ... ชัย...วัฒน์... ด้วย..." พราวน์เล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มารดาของพราวน์วางงานปักลง สีหน้าของเธอซีดเผือด "อะไร... นะ... ลูก...? พ่อ... เป็น... หนี้... คุณ... ชัย...วัฒน์...? ไม่... จริง...น่า..." "คุณ... สม... ชาย... เขา... ยืน... ยัน... ค่ะ... แม่... เขา... บอก... ว่า... คุณ... ชัย...วัฒน์... ช่วย... พ่อ... มา... ตลอด... แต่... สุด... ท้าย... ปัญหา... มัน... ก็... ใหญ่... เกิน... ไป..." พราวน์กล่าวต่อ มารดาของพราวน์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "โอ้... คุณ... พระ... คุณ... เจ้า... แม่... ไม่... เคย... รู้... เรื่อง... นี้... มา... ก่อน... เลย... จ้ะ... พ่อ... ของ... ลูก... ไม่... เคย... พูด... ถึง... เรื่อง... หนี้... สิน... อะไร... กับ... คุณ... ชัย...วัฒน์... เลย... สัก... คำ..." "แล้ว... ถ้า... พ่อ... เป็น... หนี้... คุณ... ชัย...วัฒน์... จริง... ๆ... ทำ... ไม... คุณ... ชัย...วัฒน์... ถึง... ยัง... คอย... ช่วย... เหลือ... เรา... มา... ตลอด... ล่ะ... คะ...?" พราวน์ถามด้วยความสงสัย "แม่... ก็... ไม่... รู้... จ้ะ... ลูก... อาจ... จะ... เป็น... บุญ... คุณ... ที่... พ่อ... ของ... ลูก... เคย... ทำ... ไว้... กับ... คุณ... ชัย...วัฒน์... ก็... ได้... หรือ... ไม่... ก็... อาจ... จะ... เป็น... เพราะ... คุณ... ชัย...วัฒน์... เป็น... คน... ดี... จริง... ๆ... ก็... ได้... นะ... ลูก..." มารดาตอบอย่างไม่แน่ใจ พราวน์ส่ายหน้า "หนู... ไม่... แน่... ใจ... ค่ะ... แม่... หนู... รู้... สึก... ว่า... มัน... มี... อะไร... บาง... อย่าง... ที่... เรา... ยัง... ไม่... รู้... อยู่... ค่ะ..." ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มเกาะกุมหัวใจของพราวน์ เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องหาคำตอบให้ได้ เธอจะกลับไปหาคุณชัยวัฒน์อีกครั้ง เธอจะถามเขาถึงเรื่องนี้ให้กระจ่าง วันรุ่งขึ้น พราวน์เดินทางไปยังสำนักงานของคุณชัยวัฒน์อีกครั้ง เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เมื่อได้พบกับคุณชัยวัฒน์ในห้องทำงานที่หรูหรา พราวน์ก็เอ่ยถามเรื่องที่คุณสมชายได้เล่าให้เธอฟัง "คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ... ดิฉัน... เพิ่ง... ได้... คุย... กับ... เพื่อน... ของ... คุณ... พ่อ... ค่ะ... เขา... เล่า... ว่า... พ่อ... ของ... ดิฉัน... เคย... เป็น... หนี้... คุณ... ชัย...วัฒน์... อยู่... เป็น... จำนวน... มาก... ค่ะ... เป็น... เรื่อง... จริง... หรือ... เปล่า... คะ...?" พราวน์ถามตรงๆ คุณชัยวัฒน์มองพราวน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ใช่... ครับ... คุณ... พราว... เรื่อง... นั้น... เป็น... เรื่อง... จริง... ครับ..." "แล้ว... ทำ... ไม... คุณ... ชัย...วัฒน์... ถึง... ได้... ช่วย... เหลือ... ครอบครัว... ของ... ดิฉัน... มา... ตลอด... ล่ะ... คะ...?" พราวน์ถามต่อ คุณชัยวัฒน์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยไปเล็กน้อย ราวกับกำลังย้อนนึกถึงอดีต "มัน... เป็น... เรื่อง... ที่... ซับ... ซ้อน... พอ... สม... ควร... ครับ... คุณ... พราว... คือ... อย่าง... นี้... ครับ... สมัย... ก่อน... พ่อ... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... เขา... เป็น... เพื่อน... ที่... ดี... ของ... ผม... คน... หนึ่ง... เลย... ที... เดียว... เรา... เคย... ทำ... ธุรกิจ... ด้วย... กัน... มา... ก่อน... แต่... พอ... เกิด... ปัญหา... ขึ้น... ท่าน... ก็... ทุ่ม... เท... อย่าง... หนัก... จน... เป็น... หนี้... เป็น... สิน... ก้อน... โต... ผม... เอง... ก็... เสีย... หาย... ไป... ไม่... น้อย... เหมือน... กัน..." พราวน์เงียบฟัง เธอรู้สึกเหมือนกำลังได้ยินเรื่องราวในอดีตที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน "แต่... ถึง... แม้... ว่า... จะ... เป็น... หนี้... กัน... อยู่... ผม... ก็... เห็น... ถึง... ความ... ตั้ง... ใจ... และ... ความ... พยายาม... ของ... พ่อ... คุณ... สม... ศักดิ์... ครับ... ท่าน... เป็น... คน... ที่... มี... ความ... ฝัน... ใหญ่... โต... และ... กล้า... ที่... จะ... ลง... มือ... ทำ... ถึง... แม้... ว่า... บาง... ครั้ง... การ... ตัด... สิน... ใจ... ของ... ท่าน... จะ... ดู... เสี่ยง... เกิน... ไป... ก็... ตาม..." คุณชัยวัฒน์กล่าวต่อ "และ... ที่... สำคัญ... ที่... สุด... คือ... ผม... เห็น... ถึง... ความ... รัก... ที่... พ่อ... ของ... คุณ... มี... ให้... กับ... ครอบครัว... โดย... เฉพาะ... อย่าง... ยิ่ง... กับ... คุณ... สม... ศักดิ์... ลูก... ของ... ท่าน... ครับ... ถึง... แม้... ว่า... ท่าน... จะ... ทำ... พลาด... ไป... แต่... เจต... นา... ของ... ท่าน... ก็... คือ... การ... อยาก... จะ... สร้าง... อนาคต... ที่... ดี... ให้... กับ... ลูก... ๆ..." "แล้ว... คุณ... ชัย...วัฒน์... ก็... เลย... ช่วย... เหลือ... ครอบครัว... ของ... เรา... มา... ตลอด... อย่าง... นั้น... หรือ... คะ...?" พราวน์ถาม "ใช่... ครับ... ผม... รู้... ว่า... หลัง... จาก... ที่... พ่อ... ของ... คุณ... จาก... ไป... ครอบครัว... ของ... คุณ... ก็... ลำ... บาก... มาก... ผม... รู้... สึก... ผูก... พัน... กับ... พ่อ... ของ... คุณ... มา... นาน... แล้ว... ก็... เลย... คิด... ว่า... การ... ที่... ผม... จะ... ช่วย... เหลือ... ครอบครัว... ของ... ท่าน... ก็... เปรียบ... เหมือน... กับ... การ... ตอบ... แทน... บุญ... คุณ... ส่วน... หนึ่ง... ครับ..." คุณชัยวัฒน์อธิบาย คำพูดของคุณชัยวัฒน์ฟังดูมีเหตุผล แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้พราวน์ยังไม่สบายใจ "แล้ว... เรื่อง... หนี้... ที่... พ่อ... เป็น... อยู่... ล่ะ... คะ...?" คุณชัยวัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง "เรื่อง... นั้น... ผม... ถือ... ว่า... มัน... เป็น... หนี้... ที่... ไม่... มี... วัน... ได้... คืน... แล้ว... ครับ... คุณ... พราว... ผม... ไม่... ได้... คาด... หวัง... ที่... จะ... ได้... รับ... คืน... จาก... ครอบครัว... ของ... คุณ... สม... ศักดิ์... อีก... ต่อ... ไป... แล้ว... ครับ..." "แต่... ทำ... ไม... ล่ะ... คะ...?" พราวน์ถามอย่างไม่เข้าใจ "เพราะ... ผม... เห็น... ความ... ลำ... บาก... ของ... คุณ... และ... ความ... ตั้ง... ใจ... ของ... คุณ... ที่... จะ... ดู... แล... สม... ศักดิ์... ครับ... ผม... ไม่... อยาก... ให้... คุณ... ต้อง... มา... แบก... รับ... ภาระ... ของ... คน... อื่น... อีก... แล้ว... ครับ... ผม... อยาก... ให้... คุณ... ได้... โฟกัส... กับ... การ... ดู... แล... น้อง... ชาย... ของ... คุณ... ให้... เต็ม... ที่... ที่... สุด... ครับ..." คุณชัยวัฒน์กล่าว พราวน์มองคุณชัยวัฒน์ เธอรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า นี่คือความเมตตา หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการอะไรบางอย่าง? เธอไม่แน่ใจ "คุณ... ชัย...วัฒน์... คะ... ดิฉัน... อยาก... จะ... ขอ... ขอบคุณ... สำหรับ... ทุก... สิ่ง... ที่... คุณ... ทำ... ให้... กับ... ครอบครัว... ของ... ดิฉัน... จริง... ๆ... ค่ะ..." พราวน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... คุณ... พราว... ผม... ดี... ใจ... ที่... ได้... ช่วย... เหลือ... ครับ... และ... ผม... ก็... อยาก... จะ... บอก... คุณ... ว่า... ตั้ง... แต่... นี้... เป็น... ต้น... ไป... คุณ... ไม่... ต้อง... กังวล... เรื่อง... ค่า... ใช้... จ่าย... ใน... การ... รักษา... สม... ศักดิ์... อีก... ต่อ... ไป... แล้ว... ครับ... ผม... ได้... จัด... การ... ให้... เรียบ... ร้อย... แล้ว..." คำพูดของคุณชัยวัฒน์เป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ แต่ก็ยังมีความเคลือบแคลงสงสัยที่ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของพราวน์ เธอรู้ว่าเธอได้รับความช่วยเหลือครั้งใหญ่ แต่เธอไม่แน่ใจว่าทั้งหมดนี้ จะมีเงื่อนไขแอบแฝงอยู่หรือไม่