พราวกำลังเดินอย่างเร่งรีบไปที่ป้ายรถเมล์ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับค่าใช้จ่ายที่กำลังจะมาถึง ทั้งค่าเช่าบ้านที่ต้องจ่ายภายในสัปดาห์นี้ ค่ารักษาพยาบาลของต้นที่ต้องนัดหมายกับคุณหมอในเดือนหน้า และข้าวของเครื่องใช้ในบ้านที่เริ่มร่อยหรอ "คุณพราวคะ!" เสียงทักทายดังมาจากด้านหลัง พราวหันไปมอง เห็น "คุณป้าสมศรี" เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังเดินถือตะกร้าผักมา "อ้าว ป้าสมศรีค่ะ สวัสดีค่ะ" พราวรีบเดินเข้าไปหา "จะไปทำงานเหรอจ๊ะ เช้านี้รีบเชียว" ป้าสมศรีถามด้วยความเป็นห่วง "ค่ะ ป้า" พราวตอบ "เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยค่ะ" "น้องต้นเป็นยังไงบ้างล่ะวันนี้" ป้าสมศรียังคงเอ่ยถามถึงอาการของต้นทุกครั้งที่พบเจอ "ก็... ยังทรงๆ ค่ะป้า แต่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ" พราวโกหกไปเล็กน้อย เธอไม่อยากให้ป้าสมศรีเป็นห่วงมากเกินไป "ดีแล้วๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกป้าได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" ป้าสมศรียื่นตะกร้าผักที่ถือมาให้พราวดู "วันนี้ป้าไปตลาดมา ได้ผักสดๆ เลย เดี๋ยวป้าแบ่งให้หน่อยนะ" "โอ้โห ป้าคะ ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ" พราวยกมือไหว้ "ไม่เป็นไรๆ เอาไปเลย จะได้เอาไปทำกับข้าวให้น้องต้นทาน" ป้าสมศรียัดใส่ถุงพลาสติกให้พราวอย่างรวดเร็ว "อันนี้มะเขือเทศ เอาไปทำน้ำปั่นให้เขา ดื่มแล้วสดชื่นดี" พราวน้อมรับของจากป้าสมศรีด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากเลยนะคะป้า หนูไม่รู้จะขอบคุณยังไงจริงๆ" "โธ่ เรื่องแค่นี้เอง" ป้าสมศรียิ้ม "ดูแลน้องต้นให้ดีๆ นะจ๊ะ เขาเป็นเด็กดีมากเลย" "ค่ะ ป้า" พราวรับปาก เมื่อถึงป้ายรถเมล์ พราวโบกมือลาป้าสมศรี แล้วรีบขึ้นรถเมล์ที่เพิ่งจะจอดเทียบท่า เธอหาที่นั่งว่างข้างหน้าต่าง แล้วมองออกไปนอกรถ ภาพบ้านหลังเล็กๆ ของเธอค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับภาพของป้าสมศรีที่ยืนโบกมืออยู่ ระหว่างทางไปทำงาน พราวก็พยายามคิดหาวิธีที่จะหาเงินเพิ่ม เธอเคยคิดจะทำงานสองอย่าง แต่ก็กังวลว่าจะไม่มีเวลาดูแลต้นอย่างเต็มที่ "ไม่เป็นไร พราว... สู้ๆ นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อถึงที่ทำงาน พราวก็รีบลงมือทำความสะอาดออฟฟิศอย่างขยันขันแข็ง เธอรู้ดีว่าหากเธอทำงานได้ดี ก็อาจจะมีโอกาสได้รับการพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง หรือได้รับโบนัสพิเศษ "สวัสดีค่ะ คุณสมชาย" พราวทักทายหัวหน้างานของเธอ "สวัสดีจ้ะพราว วันนี้มาเช้าเหมือนเคยนะ" คุณสมชายยิ้มให้ "ค่ะ พอดีมีเวลาหน่อยค่ะ" พราวตอบ "ดีแล้วๆ ทำความสะอาดให้ทั่วถึงนะ วันนี้มีลูกค้าสำคัญจะเข้ามาดูออฟฟิศด้วย" คุณสมชายบอก "ค่ะ หนูจะตั้งใจทำค่ะ" พราวรับคำ ตลอดทั้งวัน พราวทุ่มเทแรงกายแรงใจในการทำงาน เธอขัดถูพื้น เช็ดกระจก ทำความสะอาดห้องน้ำ และจัดระเบียบเอกสารต่างๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ช่วงบ่าย คุณสมชายเรียกพราวเข้าไปในห้องทำงาน "พราว เธอทำงานได้ดีมากเลยนะ" คุณสมชายกล่าวชม "ขอบคุณค่ะ" พราวตอบอย่างนอบน้อม "ฉันมีเรื่องจะเสนอให้เธอ" คุณสมชายพูดต่อ "พอดีว่าทางเรากำลังจะขยายสาขา แล้วต้องการคนที่มีความซื่อสัตย์และขยัน ฉันคิดว่าเธอเหมาะที่จะเป็นผู้ช่วยผู้จัดการสาขาใหม่" พราวตาโตขึ้นด้วยความตกใจ "จริงเหรอคะคุณสมชาย" "จริงสิ" คุณสมชายพยักหน้า "แน่นอนว่าตำแหน่งนี้ เงินเดือนก็จะสูงขึ้นด้วย แต่เธออาจจะต้องเดินทางไปดูแลสาขาที่ต่างจังหวัดบ้าง" คำว่า "ต่างจังหวัด" ทำให้พราวชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าจะจัดการเรื่องการดูแลต้นอย่างไร "เอ่อ... หนู... ต้องขอคิดดูก่อนนะคะ" พราวตอบอย่างลำบากใจ "เข้าใจๆ ลองคิดดูให้ดีนะ ถ้าตกลง ฉันจะรีบดำเนินการให้" คุณสมชายกล่าว "แต่ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนขยัน และฉันเชื่อว่าเธอจะทำได้ดี" หลังจากเลิกงาน พราวก็รีบเดินทางกลับบ้าน เธอคิดไม่ตกเรื่องข้อเสนอของคุณสมชาย มันเป็นโอกาสที่ดีมากที่จะทำให้ชีวิตของเธอและต้นดีขึ้น แต่การต้องเดินทางบ่อยๆ ก็เป็นเรื่องที่น่ากังวล เมื่อกลับถึงบ้าน เธอพบว่าต้นกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่คนเดียว "น้องต้น พี่กลับมาแล้ว" พราวเรียก "พี่พราว!" ต้นหันมามอง แล้วยิ้มกว้าง "หนู... รอ... พี่... อยู่... ครับ..." พราวยิ้มให้กับรอยยิ้มของน้องชาย ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอเดินเข้าไปกอดต้นเบาๆ "วันนี้เป็นไงบ้างลูก" พราวถาม "ก็... ดี... ครับ... หนู... ดู... การ์ตูน... สนุก... มาก... เลย... ครับ..." ต้นตอบ พราวเห็นว่าต้นดูมีความสุขดี เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องข้อเสนอของคุณสมชายให้ต้นฟัง "น้องต้น... พี่มีเรื่องจะคุยด้วย" พราวเริ่มต้น "ครับ... พี่... พราว..." ต้นเงยหน้าขึ้นมอง "วันนี้... คุณสมชาย... เขา... เสนอ... งาน... ใหม่... ให้... พี่... เป็น... ผู้ช่วย... ผู้จัดการ... สาขา... ใหม่..." พราวอธิบาย "โอ้... เยี่ยม... เลย... ครับ... พี่... พราว..." ต้นยิ้ม "แต่ว่า... งาน... ใหม่... นี้... พี่... อาจจะ... ต้อง... เดินทาง... ไป... ต่าง... จังหวัด... บ่อยๆ..." พราวพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความกังวล ต้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ถ้า... พี่... พราว... ไป... แล้ว... หนู... จะ... อยู่... กับ... ใคร... ครับ...?" คำถามของต้นทำให้พราวน้ำตาคลอ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าต้นจะกังวลเรื่องนี้ "พี่... ก็... ไม่... รู้... เหมือน... กัน... จ้ะ..." พราวพูดเสียงสั่นเครือ "แต่... พี่... จะ... พยายาม... หา... ทาง... ให้... ดี... ที่สุด... นะ... ลูก..." ต้นมองหน้าพี่สาว แล้วยื่นมือเล็กๆ มาลูบแก้มของเธอเบาๆ "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... พี่... พราว... หนู... เข้าใจ... ถ้า... พี่... พราว... อยาก... จะ... ไป... หนู... ก็... ไป... ด้วย... ได้... ไหม... ครับ...?" พราวนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของน้องชาย เธอไม่เคยคิดว่าต้นจะอยากไปด้วย เพราะการเดินทางไปต่างจังหวัดก็อาจจะไม่สะดวกสำหรับเขา "น้องต้น... มัน... อาจจะ... ไม่... สะดวก... สำหรับ... หนู... นะ... ลูก..." พราวอธิบาย "แล้ว... การ... รักษา... ของ... หนู... ล่ะ...?" "ไม่... เป็น... ไร... ครับ... หนู... จะ... หา... โรง... พยาบาล... ที่... นั่น... ครับ... พี่... พราว... ไม่... ต้อง... กังวล..." ต้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอโอบกอดต้นไว้แน่น "ขอบคุณนะลูก ขอบคุณมากจริงๆ" ค่ำคืนนั้น พราวนอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงข้อเสนอของหัวหน้างาน และความต้องการของน้องชาย เธอรู้ดีว่าเธอต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เพื่ออนาคตที่ดีกว่าของทั้งสองคน แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง สาดส่องเป็นเงาวูบไหวบนใบหน้าของพราวที่กำลังหลับตาลง เธอภาวนาขอให้เธอมีสติปัญญาในการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด