แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้บางเบา เข้ามาปลุกพราวให้ตื่นจากนิทราที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความเมื่อยล้าที่ยังคงเกาะกุมร่าง แต่ในใจกลับมีความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเดิม "น้องต้น... ตื่นได้แล้วนะลูก" พราวนุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าทุกวัน ต้นขยับตัวเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตากลมโตของเขามองตรงมาที่พราว "อรุณสวัสดิ์ครับ พี่พราว" ต้นกล่าวทักทายอย่างสดใส "อรุณสวัสดิ์จ้ะคนเก่ง" พราวยิ้มให้ "วันนี้... พี่มีเรื่องจะคุยกับต้นอีกหน่อยนะ" "ครับ... พี่... พราว..." ต้นตอบรับ หลังจากที่ทั้งสองคนทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย พราวก็พาน้องชายไปนั่งที่โซฟาตัวเก่าในห้องรับแขก "น้องต้น... พี่... คิด... ทบทวน... เรื่อง... งาน... ใหม่... แล้วนะ" พราวนั่งลงข้างๆ ต้น "พี่... ตัดสินใจ... จะ... รับ... งาน... นี้..." ต้นเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ "จริง... เหรอ... ครับ... พี่... พราว...!" "ใช่จ้ะ" พราวยิ้ม "แต่... พี่... จะ... ไม่... ทิ้ง... ต้น... นะ... เรา... จะ... ไป... ด้วย... กัน..." "เย้!" ต้นกระโดดกอดพี่สาวด้วยความดีใจ "หนู... ดีใจ... ที่สุด... เลย... ครับ... พี่... พราว..." พราวกอดตอบน้องชายแน่น รู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ต้นเข้าใจและยอมรับการตัดสินใจของเธอ "แต่... ก่อน... ที่... เรา... จะ... ไป... พี่... ต้อง... ไป... คุย... กับ... คุณ... ลุง... สมชาย... ก่อน... นะ... เรื่อง... รายละเอียด... ต่างๆ..." พราวกล่าว "ครับ... พี่... พราว..." ต้นพยักหน้า เมื่อถึงเวลา พราวก็พาต้นเดินทางไปที่ออฟฟิศ ระหว่างทาง เธอได้อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ต้นฟังอย่างละเอียด เกี่ยวกับหน้าที่ใหม่ของเธอ ความจำเป็นที่ต้องย้ายที่อยู่ และการหาโรงพยาบาลที่เหมาะสมสำหรับต้นในจังหวัดใหม่ "พี่... หวัง... ว่า... ต้น... จะ... เข้าใจ... นะ... ลูก..." พราวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เข้าใจ... ครับ... พี่... พราว... หนู... เชื่อใจ... พี่... พราว... เสมอ..." ต้นตอบกลับด้วยสายตาที่มั่นคง เมื่อไปถึงออฟฟิศ คุณสมชายก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี เขาดูดีใจเมื่อทราบว่าพราวตกลงรับตำแหน่งใหม่ "ดีใจด้วยนะพราว ฉันรู้ว่าเธอจะทำได้ดี" คุณสมชายยิ้ม "เดี๋ยวเรามาคุยเรื่องรายละเอียดกันนะ" คุณสมชายอธิบายถึงแผนการเปิดสาขาใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่ การเดินทางไปเชียงใหม่นั้นใช้เวลาเดินทางประมาณ 8-10 ชั่วโมงโดยรถยนต์ส่วนตัว หรือประมาณ 1 ชั่วโมงโดยเครื่องบิน "ส่วนเรื่องที่พัก... ทางบริษัทมีบ้านพักให้พนักงานที่มีตำแหน่งสูงหน่อยนะ" คุณสมชายกล่าว "แต่ก็ไม่ใหญ่มากนัก ถ้าเธอจะพาครอบครัวไปด้วย ก็อาจจะต้องหาที่พักเพิ่มเติมเอง" คำว่า "ครอบครัว" ทำให้พราวนึกถึงต้นขึ้นมาทันที เธอรีบอธิบายสถานการณ์ของเธอให้คุณสมชายฟัง "คุณสมชายคะ... จริงๆ แล้ว... หนู... มี... น้องชาย... หนึ่ง... คน... ค่ะ... เขา... ป่วย... แล้ว... ก็... ดูแล... ตัว... เอง... ไม่ค่อย... ได้..." พราวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง คุณสมชายพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ฉันเข้าใจ... ไม่เป็นไร... ถ้า... เธอ... อยาก... จะ... พา... น้อง... ไป... ด้วย... ก็... ได้... นะ... แต่... ก็... อย่าง... ที่... บอก... อาจจะ... ต้อง... หา... ที่... พัก... เพิ่ม... เติม... เอง... นิด... หน่อย..." "ขอบคุณ... มาก... ค่ะ... คุณ... สมชาย..." พราวกล่าวด้วยความซาบซึ้ง หลังจากคุยรายละเอียดต่างๆ กับคุณสมชายเสร็จ พราวก็พาต้นกลับบ้าน เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ที่อย่างน้อยก็มีทางออกสำหรับเรื่องที่พัก "น้องต้น... พี่... หา... ข้อมูล... มา... แล้วนะ... ที่... เชียงใหม่... มี... โรง... พยาบาล... ดีๆ... หลาย... แห่ง... เลย... ที่... สามารถ... ดูแล... ต้น... ได้..." พราวบอก "จริง... เหรอ... ครับ... พี่... พราว..." ต้นถามด้วยความตื่นเต้น "ใช่จ้ะ... แล้ว... เรื่อง... บ้าน... ก็... เดี๋ยว... เรา... ค่อยๆ... หา... ไป... ด้วย... กัน... นะ..." พราวเสริม "ครับ... พี่... พราว..." ต้นยิ้มกว้าง "หนู... รู้... ว่า... พี่... พราว... จะ... จัดการ... ทุกอย่าง... ได้... ดี... ที่สุด... เสมอ..." พราวยิ้มให้กับความเชื่อมั่นของน้องชาย เธอรู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว ในวันต่อมา พราวเริ่มเก็บข้าวของ เตรียมตัวสำหรับการย้ายบ้าน เธอนำเสื้อผ้าของต้น และของใช้ส่วนตัวต่างๆ มาจัดใส่กล่องอย่างเป็นระเบียบ "น้องต้น... มา... ช่วย... พี่... เก็บ... ของ... หน่อย... นะ..." พราวเรียก "ครับ... พี่... พราว..." ต้นตอบรับด้วยความกระตือรือร้น ทั้งสองพี่น้องช่วยกันเก็บข้าวของอย่างขยันขันแข็ง แม้ว่าจะเป็นการย้ายบ้านครั้งใหญ่ แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความหวัง และความสุข ไม่นานนัก ป้าสมศรีก็มาเยี่ยม "เป็นไงบ้างจ๊ะพราว เตรียมตัวเสร็จหรือยัง" ป้าสมศรีถาม "ใกล้แล้วค่ะป้า" พราวตอบ "เหลืออีกนิดหน่อย" "ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกนะ" ป้าสมศรีกล่าว "ฉันเป็นห่วงน้องต้นนะ ย้ายไปที่ใหม่ จะปรับตัวได้ไหม" "หนู... ก็... เป็น... ห่วง... เหมือน... กัน... ค่ะ... ป้า..." พราวยอมรับ "แต่... หนู... เชื่อ... ว่า... ต้น... จะ... ปรับ... ตัว... ได้... เขา... เก่ง... ขึ้น... ทุกวัน..." "ดีแล้ว... ฉัน... เป็น... กำลังใจ... ให้นะ... สอง... พี่... น้อง..." ป้าสมศรีกล่าว "ถ้า... มี... อะไร... ขาดเหลือ... ก็... มา... หา... ป้า... ได้... เสมอ..." "ขอบคุณ... ค่ะ... ป้า..." พราวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เมื่อถึงวันเดินทาง พราวและต้นก็ขึ้นรถยนต์ส่วนตัวที่บริษัทจัดหาให้ เพื่อเดินทางไปยังจังหวัดเชียงใหม่ "พร้อม... นะ... ต้น..." พราวมองหน้าน้องชาย "พร้อม... ครับ... พี่... พราว..." ต้นตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังเก่า ทิ้งไว้ซึ่งความทรงจำ และเรื่องราวมากมาย พราวหันกลับไปมองบ้านหลังนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันกลับมามองเส้นทางเบื้องหน้า เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่ออนาคตที่ดีกว่าของเธอและน้องชาย