วันเวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป เมฆหมั่นไปหาป้าสมศรีที่บ้านเกือบทุกวัน เขาช่วยเธอทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เด็ดผัก ล้างจาน เก็บกวาด และที่สำคัญที่สุดคือ เขาได้ลองเริ่มต้นลงมือทำสิ่งใหม่ๆ ที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด ป้าสมศรีเองก็รักษาสัญญา เธอไปค้นหาอุปกรณ์เก่าๆ ที่เก็บซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคาจนเจอ ทั้งลูกปัดสีสันสดใสหลากหลายขนาด เส้นเอ็นพลาสติก กรรไกรขนาดเล็ก และเข็มสำหรับร้อยลูกปัด “นี่จ้ะ… ป้าว่าน่าจะพอใช้ได้นะ” ป้าสมศรีกำลังจะยื่นกล่องใส่อุปกรณ์ให้เมฆ “นานแล้วที่ป้าไม่ได้หยิบของพวกนี้มาใช้” “ขอบคุณมากครับคุณป้า” เมฆรับกล่องใส่อุปกรณ์มาด้วยความตื่นเต้น “ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณป้ายังไงดี” “ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอกจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะวางกล่องลง “แค่เมฆมีความสุข ป้าก็ดีใจแล้ว” เมฆนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเดิมในครัว เขาค่อยๆ เปิดกล่องใส่อุปกรณ์ออกมา ลูกปัดหลากสีสันสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยับ เขาหยิบลูกปัดสีฟ้าอ่อนขึ้นมาหนึ่งเม็ด มันมีรูปทรงกลมเล็กๆ น่ารัก “คุณป้าครับ… ผมจะลองทำสร้อยข้อมือให้คุณป้าสักเส้นนะครับ” เมฆกล่าว ป้าสมศรีกำลังจะตักน้ำใส่หม้อ “ทำอะไรให้ป้าเหรอจ๊ะ” “ครับ” เมฆตอบ “เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ครับ” “ดีเลยจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะเปิดแก๊ส “ป้าจะรอดูฝีมือนะ” เมฆเริ่มลงมือทำอย่างตั้งใจ เขาหยิบเส้นเอ็นออกมา ตัดตามความยาวที่ต้องการ แล้วเริ่มร้อยลูกปัดทีละเม็ด สอดมันเข้าไปในรูเล็กๆ ของลูกปัดแต่ละชิ้น นิ้วเล็กๆ ของเขากำลังทำงานอย่างประณีต “คุณป้าครับ… ทำไมแม่ของผมถึงไม่เคยเล่าเรื่อง… ลับอะไรให้ผมฟังเลยครับ” เมฆถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ ป้าสมศรีกำลังจะใส่น้ำลงในหม้อ “เรื่องนั้น…” เธอหยุดไปชั่วครู่ “บางที… การเก็บเรื่องบางเรื่องไว้ มันอาจจะเป็นความตั้งใจของท่านนะเมฆ” “แต่ผม… อยากรู้ครับ” เมฆพูด “ผมรู้สึกเหมือน… มีอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป” ป้าสมศรีกำลังจะเปิดเตา “เมฆ… แม่ของเมฆเป็นคนรักลูกมากนะ” “ผมรู้ครับ” เมฆตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า… แม่มีเรื่องที่อยากจะบอกผม แต่ก็ไม่เคยได้บอก” ป้าสมศรีกำลังจะจุดไฟ “บางที… คำพูดที่เราไม่ได้ยิน อาจจะสำคัญกว่าคำพูดที่เราได้ยินก็ได้นะ” “ผมไม่เข้าใจครับคุณป้า” เมฆกล่าว ป้าสมศรีกำลังจะวางหม้อลงบนเตา “หมายความว่า… บางทีการกระทำของท่าน หรือความรู้สึกที่ท่านมีให้เมฆ อาจจะสื่อสารได้ดีกว่าคำพูดก็ได้นะ” เมฆหยุดร้อยลูกปัดชั่วครู่ เขามองไปที่ลูกปัดสีฟ้าอ่อนในมือ มันเป็นเพียงวัตถุเล็กๆ แต่เมื่อเขาร้อยมันเข้าด้วยกัน มันก็สามารถกลายเป็นสิ่งที่สวยงามได้ “คุณป้าหมายถึง… ผมควรจะมองหาความหมายในสิ่งอื่นๆ แทนใช่ไหมครับ” เมฆถาม ป้าสมศรีกำลังจะเปิดไฟ “ใช่จ้ะ” เธอตอบ “บางที… ความรักที่แท้จริง มันก็ไม่ได้ต้องการคำพูดเสมอไปหรอกนะ” เมฆนิ่งไป เขาค่อยๆ กลับมาทำงานต่อ ร้อยลูกปัดสีฟ้าสลับกับสีขาวเล็กๆ เป็นลายสลับกันไปเรื่อยๆ เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มของแม่ เวลาที่เห็นเขาทำอะไรสำเร็จ “แล้ว… คุณป้าเคยเห็นรูปถ่าย… ของพ่อกับแม่ผมไหมครับ” เมฆถามอีกครั้ง “ผมจำหน้าพ่อไม่ค่อยได้เลยครับ” ป้าสมศรีกำลังจะตักเครื่องปรุง “รูปถ่าย… ป้าเคยเห็นนะ” เธอตอบ “แต่ป้าจำไม่ได้ว่าเก็บไว้ที่ไหน” “คุณป้าช่วยผมหาได้ไหมครับ” เมฆขอร้อง ป้าสมศรีกำลังจะใส่เครื่องปรุง “ได้สิลูก” เธอตอบ “เดี๋ยวเราค่อยๆ หาไปด้วยกันนะ” เมฆรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขาพยายามร้อยลูกปัดให้เร็วขึ้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะประณีต “คุณป้าครับ… ถ้าผมทำสร้อยข้อมือเสร็จแล้ว ผมจะลองทำพวงกุญแจต่อครับ” เมฆกล่าว “ผมอยากจะลองทำของให้คนอื่นๆ ด้วย” “ดีแล้วจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะคนของในหม้อ “การให้ของขวัญจากน้ำพักน้ำแรงของเรา มันเป็นความสุขอีกแบบหนึ่งนะ” “ผมรู้สึกว่า… การได้ทำอะไรแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึก… มีคุณค่าขึ้นมาบ้างครับ” เมฆยอมรับ “เหมือนกับว่า… ผมก็ยังสามารถสร้างสรรค์สิ่งสวยงามได้” “เมฆ… เมฆมีคุณค่าอยู่แล้วนะ” ป้าสมศรีกำลังจะปิดฝาหม้อ “แค่เมฆเป็นเมฆ ป้าก็มีความสุขแล้ว” เมฆเงยหน้าขึ้นมองป้าสมศรี เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเธอ เขาหยุดร้อยลูกปัดชั่วครู่ แล้วยกสร้อยข้อมือที่เกือบจะเสร็จสมบูรณ์ขึ้นมาดู “ผมจะทำให้ดีที่สุดครับคุณป้า” เมฆกล่าว “เพื่อคุณป้า… และเพื่อแม่ของผมด้วย” เขาตั้งใจว่าจะไม่ยอมแพ้ เขาจะใช้ความสามารถของเขาให้เต็มที่ เขาจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ขึ้นมา เพื่อให้สมกับความรักและความหวังที่ทุกคนมีให้ เสียงระฆังจากวัดดังขึ้น บ่งบอกถึงช่วงบ่ายแก่ๆ ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง นำพากลิ่นหอมของดอกไม้และใบหญ้า เมฆรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังสูดอากาศที่เต็มไปด้วยความหวัง