เมฆนั่งอยู่บนพื้นห้องครัว มือเรียวเล็กกำลังบรรจงผูกปมที่ปลายสร้อยข้อมือ สร้อยข้อมือเส้นนั้นเป็นสีฟ้าอ่อนสลับกับสีขาวเล็กๆ ดูเรียบง่าย แต่งดงามในแบบของมันเอง แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามา ทำให้ลูกปัดแต่ละเม็ดสะท้อนแสงเป็นประกาย “เสร็จแล้วครับคุณป้า” เมฆยื่นสร้อยข้อมือให้ป้าสมศรี ป้าสมศรีกำลังจะตักอาหารใส่จาน เธอรับสร้อยข้อมือมาพิจารณา “สวยจังเลยจ้ะเมฆ” “ผม… อยากจะมอบให้คุณป้าครับ” เมฆกล่าว “เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณ” ป้าสมศรีกำลังจะยิ้ม “ขอบคุณนะจ๊ะ” เธอสวมสร้อยข้อมือเส้นนั้นเข้าที่ข้อมือของเธอทันที “ป้าชอบมากเลย” เมฆมองดูข้อมือของป้าสมศรีก่อนจะยิ้มอย่างโล่งอก “แล้ว… คุณป้าพอจะจำได้ไหมครับว่า… รูปถ่ายของพ่อกับแม่ผม… อยู่ที่ไหน” เมฆถามอีกครั้ง ป้าสมศรีกำลังจะวางจานลง “อ้อ… รูปถ่าย” เธอชะงักไป “ป้าว่า… ป้าจำได้นะ” “จริงเหรอครับคุณป้า” เมฆตาเป็นประกาย “อยู่ที่ไหนครับ” “มันอยู่ใน… กล่องไม้เก่าๆ ที่อยู่บนตู้ในห้องเก็บของน่ะจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะหยิบช้อน “เดี๋ยวเราไปดูกัน” ทั้งสองคนเดินไปยังห้องเก็บของ ซึ่งเป็นห้องเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ ฝุ่นจับหนาบนพื้นผิวหลายอย่าง ป้าสมศรีกำลังจะปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ “คุณป้าครับ… เดี๋ยวผมปีนให้ครับ” เมฆรีบพูด “ได้สิลูก” ป้าสมศรีกำลังจะวางเก้าอี้ลง “ระวังหน่อยนะ” เมฆปีนขึ้นไปบนเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งออกมา กล่องนั้นมีลวดลายแกะสลักโบราณที่จางไปตามกาลเวลา “กล่องนี้เหรอครับคุณป้า” เมฆถาม “ใช่แล้วจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะรับกล่อง “เปิดดูสิ” เมฆค่อยๆ เปิดฝากล่องออก กลิ่นอายของความทรงจำเก่าๆ ลอยออกมา เขาเห็นรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่งวางเรียงกันอยู่ เขาค่อยๆ หยิบรูปหนึ่งขึ้นมาดู ในรูปนั้นเป็นภาพของชายหนุ่มรูปงามในชุดสูท ยืนโอบไหล่หญิงสาวสวยในชุดแต่งงาน หญิงสาวในรูปยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเปล่งประกาย เมฆมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา… นั่นคือแม่ของเขา “นี่… แม่ของผมใช่ไหมครับคุณป้า” เมฆถามเสียงสั่น “ใช่จ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะยิ้ม “นั่นแม่ของเมฆเอง” “แล้ว… ผู้ชายคนนี้… คือพ่อของผมใช่ไหมครับ” เมฆชี้ไปที่ชายในรูป ป้าสมศรีกำลังจะพยักหน้า “ใช่จ้ะ… นั่นพ่อของเมฆ” เมฆมองไปที่ใบหน้าของพ่อ เขารู้สึกเหมือนเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในบางมุม ดวงตา รูปร่างหน้าตา… บางอย่างมันคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด “ผม… จำหน้าพ่อไม่ได้เลยครับ” เมฆพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ไม่เป็นไรนะจ๊ะ” ป้าสมศรีกำลังจะลูบหัวเมฆ “พ่อของเมฆ… เป็นคนดีมากนะ” “ท่าน… เป็นคนยังไงครับ” เมฆถาม “ท่านรักแม่ของเมฆมาก” ป้าสมศรีกำลังจะเล่า “และรักเมฆสุดหัวใจเลย” “แล้ว… เกิดอะไรขึ้นกับท่านครับ” เมฆถามอย่างมีความหวัง ป้าสมศรีกำลังจะถอนหายใจ “เรื่องนั้น… มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้วนะเมฆ” “ผม… อยากรู้ครับคุณป้า” เมฆยืนกราน ป้าสมศรีกำลังจะนั่งลง “พ่อของเมฆ… ท่านเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากนะ” “ครับ” เมฆรอคอย “แต่… ในช่วงที่ครอบครัวเรากำลังมีความสุขที่สุด” ป้าสมศรีกำลังจะพูด “ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น” “เหตุการณ์อะไรครับ” เมฆถาม “อุบัติเหตุ… ที่ร้ายแรงมาก” ป้าสมศรีกำลังจะหยุดพูด “มันพรากพ่อของเมฆไปจากเรา… และทำให้แม่ของเมฆ… บาดเจ็บสาหัส” เมฆอึ้งไป เขามองไปที่รูปถ่ายในมืออีกครั้ง ใบหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มในวันวาน บัดนี้กลับมีความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม “แม่… บาดเจ็บเหรอครับ” เมฆถามเสียงสั่น “ใช่จ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะลุกขึ้น “และหลังจากเหตุการณ์นั้น… แม่ของเมฆก็… เปลี่ยนไป” “เปลี่ยนไป… ยังไงครับ” เมฆถาม “ท่าน… รู้สึกผิด… ต่อสิ่งที่เกิดขึ้น” ป้าสมศรีกำลังจะเดินไป “ท่านโทษตัวเอง… ที่ไม่สามารถปกป้องครอบครัวได้” เมฆรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอก เขาค่อยๆ วางรูปถ่ายลงในกล่อง “แม่… ไม่สบายใจ… กับเรื่องที่เกิดขึ้น” ป้าสมศรีกำลังจะปิดไฟ “ท่านจึง… ทำทุกวิถีทาง… เพื่อจะปกป้องเมฆ… จากเรื่องร้ายๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นอีก” “แม่… กลัวผม… จะต้องเจ็บปวดเหมือนกันใช่ไหมครับ” เมฆถาม “ใช่แล้วจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะนั่งลง “การที่ท่านปิดบังบางสิ่งบางอย่าง… อาจจะเป็น… วิธีที่ท่านคิดว่าดีที่สุด… ในการปกป้องเมฆ” เมฆหลับตาลง เขาพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่ป้าสมศรีกำลังบอก เขาเห็นภาพแม่ของเขาในอดีต หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสุข และในปัจจุบัน… ผู้หญิงที่แบกรับความเจ็บปวดไว้มากมาย “ผม… เข้าใจแล้วครับคุณป้า” เมฆพูด “แม่… รักผมมากจริงๆ” ป้าสมศรีกำลังจะยิ้ม “ใช่จ้ะ… รักมากจริงๆ” เมฆหยิบรูปถ่ายของพ่อกับแม่ขึ้นมาอีกครั้ง เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณครับคุณป้า” เมฆกล่าว “ที่เล่าให้ผมฟัง” “ไม่เป็นไรจ้ะ” ป้าสมศรีกำลังจะวางจาน “ถึงแม้ว่า… เรื่องราวในอดีตจะเจ็บปวด… แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรานะ” เมฆพยักหน้า เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ เขาอาจจะยังเสียใจ แต่เขาก็มีความเข้าใจมากขึ้น “ผม… จะเก็บรูปนี้ไว้ครับคุณป้า” เมฆกล่าว “และจะจำ… ความรักของพ่อกับแม่… ตลอดไป” เขาปิดกล่องไม้ลงอย่างเบามือ เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังปิดประตูบานหนึ่งของอดีต แต่ก็เปิดประตูบานใหม่ที่มองเห็นแสงสว่างนำทาง เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เล่นอยู่ข้างนอกดังแว่วมา เมฆเงยหน้าขึ้นมอง เขารู้สึกว่าโลกนี้ยังคงมีความสุขรอเขาอยู่ “คุณป้าครับ… ผมว่า… ผมอยากจะลองทำพวงกุญแจรูปหัวใจ… ให้แม่ครับ” เมฆพูด ป้าสมศรีกำลังจะปิดตู้ “ดีเลยจ้ะ” เธอตอบ “ป้าจะช่วยเมฆหาวิธีทำนะ” เมฆยิ้ม เขาหยิบรูปถ่ายของพ่อกับแม่ขึ้นมาดูอีกครั้ง รอยยิ้มของพวกเขาสดใสราวกับว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม “ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ” เมฆกล่าว “เพื่อให้แม่… กลับมายิ้มได้อีกครั้ง”