"มันก็เหมือนกับว่า... เขากำลังจะมาแย่งชิง... หรือไม่ก็... มาทำลายหลักฐานบางอย่าง..." ป้าสมศรีพูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ถ้าเขาเป็นคนของครอบครัวคุณนวลจริงๆ... ทำไมเขาถึงไม่มาแสดงตัว... แล้วอธิบายให้เราฟังตั้งแต่แรก... ทำไมต้องมาแอบๆ ซ่อนๆ แบบนี้..." รินดาครุ่นคิดตามคำพูดของป้าสมศรี เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ วัตถุโลหะทรงกระบอกนั้นไม่ใช่แค่ของที่ระลึกธรรมดา แต่มันคือชิ้นส่วนสำคัญที่เชื่อมโยงอดีตอันลึกซึ้งของปู่คำผงเข้ากับความลับที่กำลังถูกเปิดเผย "หนูว่า... ความคิดที่ว่าเขามาแย่งชิง... หรือมาทำลายหลักฐาน... มันเป็นไปได้ค่ะ" รินดาตอบ "แต่... ถ้าเขามาทำลาย... ทำไมเขาถึงต้องขุดมันออกมา... แทนที่จะปล่อยให้มันอยู่ที่เดิม... หรือหาทางทำให้มันหายไปเลย... มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยค่ะ" "แล้ว... มีเหตุผลอื่นอีกไหม... ที่คุณภาคินจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้..." ป้าสมศรีถาม "เขาเป็นคนนอก... มาจากไหน... ทำไมถึงรู้เรื่องราวของคุณปู่กับคุณนวล... หรือ... เขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่าง... ที่เราไม่เคยรู้มาก่อน..." "เรื่องความเกี่ยวข้อง... หนูเองก็คิดถึงประเด็นนี้อยู่เหมือนกันค่ะ" รินดาพยักหน้า "เพราะที่ดินผืนนี้... มันมีประวัติยาวนาน... แล้วก็มีเรื่องราวซับซ้อน... ไม่แน่ว่า... คุณภาคินอาจจะมีส่วนได้ส่วนเสีย... หรืออาจจะเป็นทายาทของใครบางคนที่เคยเกี่ยวข้องกับที่ดินตรงนี้..." "แล้ว... ต้นลิ้นจี่ของคุณย่า... ที่มีรูปปั้นนกยูง... แล้วก็... เรื่องของ 'สวนสวรรค์' ของคุณปู่... มันจะเกี่ยวอะไรด้วย..." ป้าสมศรีกวาดสายตามองออกไปยังต้นลิ้นจี่ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน "คุณย่าเคยเล่าให้ฟังว่า... คุณปู่สร้างสวนนี้ขึ้นมา... เพราะอยากให้เป็นสถานที่ที่สวยงาม... เป็นเหมือนสวรรค์น้อยๆ... ที่จะมอบให้กับคุณนวล..." "หนูคิดว่า... เรื่อง 'สวนสวรรค์' ของคุณปู่... มันคือหัวใจสำคัญของเรื่องนี้ค่ะ" รินดาพูดเน้น "แล้วก็... ต้นลิ้นจี่ของคุณย่า... อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น... หรือจุดศูนย์กลางของความรักของคุณปู่กับคุณนวล... ถ้า 'สัญลักษณ์แห่งรัก' ถูกฝังไว้ที่ 'จุดกำเนิดแห่งสายน้ำ'... แล้วลำธารก็ไหลผ่านสวนแห่งนี้... มันก็สมเหตุสมผลที่ต้นลิ้นจี่... ซึ่งอาจจะเป็นจุดที่สูงที่สุด... หรือจุดที่มองเห็นได้ชัดที่สุด... จะมีความสำคัญ..." "แล้ว... รูปปั้นนกยูงล่ะ..." ป้าสมศรียังคงสงสัย "คุณย่าเคยบอกว่า... คุณปู่แกะสลักรูปปั้นนั้นขึ้นมา... ด้วยมือของท่านเอง... เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความสวยงาม... แล้วก็... ความหวัง..." "หนูเองก็ไม่แน่ใจเรื่องรูปปั้นนกยูงค่ะ" รินดาตอบ "แต่ถ้าเรามองภาพรวม... คุณปู่สร้างสวนนี้ให้คุณนวล... ด้วยความรัก... เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ... มันก็เป็นไปได้ว่า... ต้นลิ้นจี่... หรือรูปปั้นนกยูง... หรือแม้แต่... สระน้ำเล็กๆ... หรือทางเดินในสวน... ทุกอย่างล้วนมีความหมาย... ที่คุณปู่ตั้งใจจะมอบให้กับคุณนวล..." "แล้ว... ถ้าคุณภาคิน... มาขุดสัญลักษณ์นั่นออกไป... แล้วมีพิรุธแบบนั้น... มันก็หมายความว่า... เขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง... ที่เกี่ยวกับเรื่องของคุณปู่กับคุณนวล..." ป้าสมศรีย้ำ "หรือ... เขาอาจจะกำลังพยายามจะครอบครอง... หรือทำลาย... ความทรงจำ... หรือมรดก... ที่คุณปู่ตั้งใจจะมอบให้กับคุณนวล..." "หรือ... เขาอาจจะกำลังพยายามหา 'ของบางอย่าง' ค่ะ" รินดาเสริม "ของบางอย่างที่สำคัญกว่า 'สัญลักษณ์แห่งรัก' เสียอีก... ของบางอย่างที่ซ่อนอยู่... ใน 'สวนสวรรค์' แห่งนี้..." "ของอะไรกันแน่..." ป้าสมศรีพึมพำ "แล้ว... ถ้าเป็นแบบนั้นจริง... ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้... ทำไมถึงไม่มาพูดคุยกับเราตรงๆ..." "นั่นสิคะ..." รินดากล่าว "แต่ที่แน่ๆ คือ... หนูรู้สึกว่า... เรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ... สิ่งที่ปู่คำผงทิ้งไว้... ไม่ใช่แค่จดหมายรัก... แต่เป็นปริศนา... ที่รอให้เราไข... และ 'สวนสวรรค์' แห่งนี้... อาจจะมีคำตอบซ่อนอยู่..." รินดาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนผลไม้ที่กำลังจะผลิดอกออกผล เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น สัมผัสได้ถึงเรื่องราวที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ผืนดินและกิ่งก้านของต้นไม้ "ป้าคะ... หนูว่า... เราต้องลองไปสำรวจลำธารอีกครั้งค่ะ" รินดาตัดสินใจ "คราวนี้... เราจะไปดูที่ 'จุดกำเนิดแห่งสายน้ำ' อย่างละเอียด... บางที... อาจจะมีอะไรบางอย่าง... ที่เรามองข้ามไป..." ป้าสมศรีก้าวตามรินดาออกมาจากบ้าน พวกเธอมุ่งหน้าไปยังลำธารเล็กๆ ที่ไหลรินผ่านสวนหลังบ้าน อากาศยามเย็นเริ่มเย็นสบาย มีกลิ่นดินและกลิ่นดอกไม้ลอยมาแตะจมูก เมื่อมาถึงบริเวณโพรงหินที่เคยเป็นที่พบวัตถุโลหะทรงกระบอก รินดาค่อยๆ ก้มลงมองสำรวจรอบๆ บริเวณนั้นอย่างละเอียด เธอสังเกตเห็นก้อนหินบางก้อนที่ดูไม่เหมือนก้อนหินธรรมดา มันมีลักษณะที่แปลกตา และดูเหมือนจะถูกจัดวางอย่างจงใจ "ป้าคะ... ดูตรงนี้สิคะ" รินดาชี้ไปยังกลุ่มก้อนหินที่เรียงซ้อนกันอยู่ "มันดูเหมือน... มีการจัดวาง... ไม่ใช่ธรรมชาติสร้างขึ้นมา..." ป้าสมศรีก้มลงพิจารณาตาม รินดาลองขยับก้อนหินก้อนหนึ่งออก มันเผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินนั้น "มีอะไรอยู่ข้างในนี่..." รินดาพูดอย่างตื่นเต้น เธอค่อยๆ ใช้มือล้วงเข้าไปในช่องว่างนั้น และดึงวัตถุบางอย่างออกมา มันเป็นถุงผ้าใบเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ และถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา "นี่มันอะไรกันนะ..." ป้าสมศรีพึมพำ ด้วยความคาดหวังและความสงสัย