รินดาค่อยๆ คลายปมเชือกที่มัดถุงผ้าใบเก่าๆ ออกอย่างเบามือ เธอกลัวว่ามันจะขาด หรือสิ่งที่อยู่ข้างในจะเสียหาย เธอกระชับมือที่จับถุงผ้าไว้แน่น ขณะที่ป้าสมศรียืนมองด้วยใจจดใจจ่อ ภายในถุงผ้าใบนั้น มีวัตถุอีกชิ้นหนึ่งซุกซ่อนอยู่ มันเป็นแผ่นหินขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ดูแปลกตา ผิวของหินมีลักษณะขรุขระ แต่ก็มีความเรียบเนียนในบางส่วน และที่สำคัญที่สุด คือมันมีรอยสลักปรากฏอยู่บนพื้นผิว "นี่มัน... แผ่นหินสลัก..." รินดาพึมพำ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "แล้ว... มีอักษรด้วย..." เธอค่อยๆ พลิกแผ่นหินในมือไปมา แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นส่องกระทบพื้นผิว ทำให้มองเห็นรอยสลักได้อย่างชัดเจน มันเป็นตัวอักษรโบราณที่รินดาไม่คุ้นเคย แต่ดูเหมือนว่า... ป้าสมศรีจะพอรู้จัก "นี่มัน... อักษรขอม... หรือเปล่าคะป้า..." รินดาถาม ป้าสมศรีก้มลงพิจารณาแผ่นหินอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "อืม... ใช่... เป็นอักษรขอมจริงๆ ด้วย... แต่... ดูเหมือนจะเป็นอักษรที่เก่ามากๆ... ไม่ค่อยได้เห็นใครใช้กันแล้ว..." "แล้ว... มันเขียนว่าอะไรคะ..." รินดาถามอย่างกระตือรือร้น ป้าสมศรีกวาดสายตามองไปทั่วแผ่นหินอย่างช้าๆ ราวกับกำลังถอดรหัสความลับที่ถูกซ่อนไว้ "อืม... ตรงนี้... น่าจะหมายถึง... 'ที่พักพิง'... แล้วก็... 'ความทรงจำอันล้ำค่า'... ส่วนตรงนี้... 'ภายใต้เงา... แห่ง... มะลิ...' " "มะลิ..." รินดาอุทาน "คุณย่าเคยบอกว่า... คุณปู่ชอบปลูกต้นมะลิไว้รอบๆ บ้าน... เพราะกลิ่นหอมของมัน... ทำให้คุณนวลมีความสุข..." "แล้ว... ตรงนี้... เหมือนจะเป็น... 'คำมั่นสัญญา'... ที่จะ... 'คงอยู่ตลอดไป'..." ป้าสมศรีอ่านต่อ เสียงของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังอ่านบทกวีแห่งรักที่ถูกลืมเลือน ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง รอยสลักบนแผ่นหินนี้ได้เปิดเผยเรื่องราวอีกด้านหนึ่งของความรักระหว่างปู่คำผงและคุณนวล "หนูว่า... นี่คือ 'สัญลักษณ์แห่งรัก' อีกอย่างหนึ่งค่ะ" รินดาบอก "แต่... มันมีความหมายลึกซึ้งกว่า 'สัญลักษณ์แห่งรัก' ที่เป็นวัตถุโลหะ... มันเหมือนเป็น... คำมั่นสัญญา... ที่คุณปู่มีให้กับคุณนวล... และ... ที่พักพิง... อาจจะหมายถึง... ที่นี่... สวนแห่งนี้... หรือ... ความทรงจำของท่าน..." "แล้ว... 'ภายใต้เงาแห่งมะลิ' ล่ะ..." ป้าสมศรีทวนคำ "คุณปู่คงอยากจะสื่อว่า... ความรักของท่าน... หรือความทรงจำของท่าน... จะยังคงอยู่... ที่นี่... ที่สวนแห่งนี้... ที่มีต้นมะลิ... ที่คุณนวลรัก..." "แต่... ทำไมเขาถึงต้องนำแผ่นหินสลักนี้... มาซ่อนไว้ที่นี่... ใกล้ๆ กับ 'จุดกำเนิดแห่งสายน้ำ'... แล้วทำไม... ถึงต้องใช้ถุงผ้าใบเก่าๆ... ห่อไว้... แล้วก็... วางก้อนหินทับไว้..." รินดาถามคำถามเดิมๆ ที่ยังไม่มีคำตอบ "อาจจะเป็นเพราะ... เขาอยากจะเก็บมันไว้เป็นความลับ..." ป้าสมศรีกล่าว "อาจจะเป็น... ความลับระหว่างคุณปู่กับคุณนวล... หรือ... ความลับที่ใครบางคน... ไม่อยากให้ใครรู้..." "แล้ว... ใครล่ะ... ที่เป็นคนนำมาซ่อนไว้..." รินดาถาม "คุณภาคิน... หรือ... ใครคนอื่น..." "ถ้าเป็นคุณภาคิน... เขาก็คงจะรู้... ว่ามีของสำคัญ... ซ่อนอยู่ที่นี่... แล้วเขาก็คงอยากจะครอบครอง... หรือทำลายมัน..." ป้าสมศรีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ "เพราะถ้า 'คำมั่นสัญญา' นี้... ยังคงอยู่... อาจจะมีผลต่อ... การครอบครองที่ดินผืนนี้... ก็เป็นได้..." "แล้ว... ถ้าสมมติว่า... คุณภาคิน... ไม่ใช่คนนำมาซ่อน... แต่เป็นคนที่พยายามจะตามหามัน... แล้วบังเอิญ... เรามาขุดเจอ... ก่อนที่เขาจะเจอ..." รินดาเสนออีกแนวคิดหนึ่ง "แต่... ท่าทางของเขามันดูมีพิรุธมากนะ..." ป้าสมศรียังคงไม่วางใจ "เวลาที่เราขุดเจอวัตถุโลหะ... เขาก็เข้ามา... เหมือนจะสังเกตการณ์... แล้วก็... พอเราเจอแผ่นหินสลักนี่... เขาก็หายตัวไป... นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ..." "หนูว่า... มีความเป็นไปได้สูงมากค่ะ... ที่คุณภาคิน... จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ 'คำมั่นสัญญา' นี้..." รินดาถอนหายใจ "แต่... เขาจะรู้จากใคร... แล้ว... เขาต้องการอะไรกันแน่..." "แล้ว... ต้นลิ้นจี่ของคุณย่า... รูปปั้นนกยูง... ลำธาร... ต้นมะลิ... สัญลักษณ์โลหะ... แล้วก็... แผ่นหินสลัก... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมดเลย..." ป้าสมศรีมองไปรอบๆ สวนอย่างพิจารณา "คุณปู่คงอยากจะสร้าง... 'สวนแห่งรัก'... ที่เต็มไปด้วยความหมาย... เพื่อมอบให้กับคุณนวล... แล้วก็... เพื่อให้ความทรงจำของพวกเขายังคงอยู่ตลอดไป..." "แต่... ทำไม... ความทรงจำเหล่านี้... ถึงถูกซ่อนเร้น... แล้วก็... ทำไม... ถึงมีคนพยายามจะ... เข้ามา... ปั่นป่วน... เรื่องราวทั้งหมด..." รินดาครุ่นคิด "มันเหมือนมีใครบางคน... ที่ไม่ต้องการให้... ความจริง... หรือ... ความรัก... ของคุณปู่... ถูกเปิดเผย... หรือ... อาจจะมีอะไรบางอย่าง... ที่ซ่อนอยู่ใน 'สวนสวรรค์' แห่งนี้... ที่สำคัญกว่า... ความรัก..." "อะไรกันแน่..." ป้าสมศรียังคงสงสัย "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่คิดจริงๆ..." รินดาค่อยๆ นำแผ่นหินสลักกลับมาที่บ้าน เธอวางมันไว้อย่างดีบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวๆ ส่องลงมาบนแผ่นหิน เผยให้เห็นรอยสลักที่เต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีต "หนูว่า... เราต้องลองไปหาข้อมูลเกี่ยวกับ... ต้นมะลิ... ที่คุณปู่ปลูกไว้... แล้วก็... ความสัมพันธ์ของคุณปู่กับคุณนวล... อย่างละเอียดกว่านี้ค่ะ" รินดาบอก "บางที... ในบันทึกเก่าๆ... หรือในเรื่องเล่า... อาจจะมีเบาะแส... ที่จะบอกเราได้ว่า... ทำไม... แผ่นหินสลักนี้... ถึงถูกซ่อนไว้... แล้วก็... ทำไม... คุณภาคิน... ถึงเข้ามาเกี่ยวข้อง..." "แล้ว... เราจะแน่ใจได้อย่างไร... ว่าคุณภาคิน... ไม่ได้กำลังหลอกลวงเรา..." ป้าสมศรียังคงกังวล "หนูไม่แน่ใจค่ะป้า..." รินดาตอบตามตรง "แต่... สิ่งที่เราเจอ... มันคือความจริง... ที่คุณปู่ทิ้งไว้... เราต้องค้นหาความจริงให้เจอ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... เราจะปกป้อง... 'สวนสวรรค์'... และความทรงจำของท่าน... ให้ดีที่สุด..." ดวงตาของรินดาแน่วแน่ เธอมองไปยังแผ่นหินสลักด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้ามาสู่ใจกลางของปริศนา ซึ่งอาจจะนำไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ หรืออาจจะนำไปสู่ความผิดหวัง แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า