รินดาเดินสำรวจสวนหลังบ้านอย่างเพลิดเพลิน เธอสัมผัสกับทุกสิ่งรอบตัวด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเดิม ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยเรื่องราวที่รอคอยการค้นพบ “กลิ่นนี้… คุ้นจัง” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเดินผ่านพุ่มดอกปีบที่กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้ใจล่องลอย “ใช่แล้ว กลิ่นดอกปีบ” เธอจำได้ทันที “กลิ่นนี้เหมือนตอนที่ย่าชอบเอามาใส่ในน้ำอบ” รินดาเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของสวน ที่มีต้นมะลิกำลังออกดอกสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมหวานของดอกมะลิกระจายไปทั่วบริเวณ “ย่า… ย่าชอบปลูกมะลิมากเลย” เธอพูดพลางเอื้อมมือไปเด็ดดอกมะลิมาหนึ่งดอก “ย่าบอกว่า… ดอกมะลิเปรียบเหมือนจิตใจของผู้หญิง… ที่ควรจะบริสุทธิ์และอ่อนโยน” ทันใดนั้น เสียงของคุณย่าก็ดังขึ้นในหัวของเธอ “รินดา… จำกลิ่นดอกมะลิได้ไหม… กลิ่นนี้… หอมเหมือนความดี… หอมเหมือนความรัก… ที่แม่มีให้ลูก…” รินดาหลับตาลง ปล่อยให้กลิ่นหอมของดอกมะลิโอบล้อมเธอไว้ เธอเห็นภาพของคุณย่ากำลังนั่งยิ้มอย่างใจดีข้างๆ เธอตอนเด็กๆ “ย่าคะ หนูจำได้ค่ะ” เธอตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา “หนูจำได้ทุกอย่างที่ย่าเคยสอน” เธอเดินต่อไปยังสวนสมุนไพรที่ปู่เคยปลูกไว้ มีทั้งใบกะเพรา โหระพา ตะไคร้ มะกรูด และสมุนไพรอื่นๆ อีกมากมาย “ปู่คะ” เธอหยิบใบกะเพรามาขยี้เบาๆ “ปู่เคยบอกว่า… สมุนไพรพวกนี้… นอกจากจะเอามาทำอาหารให้อร่อยแล้ว… ยังมีสรรพคุณทางยา… ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ด้วย…” “ทุกสิ่งในธรรมชาติ… ล้วนมีประโยชน์… แค่เราต้องรู้จัก… และนำมาใช้ให้เป็น…” เสียงของคุณปู่ดังขึ้นอีกครั้ง “จริงค่ะปู่” รินดาพยักหน้า “หนูจำได้ว่า… ปู่เคยสอนให้หนูรู้จักต้นไม้แต่ละชนิด… และบอกว่ามันมีประโยชน์อย่างไรบ้าง…” เธอเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเรียนรู้อย่างตั้งอกตั้งใจจากคุณปู่คุณย่าของเธอ เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงแปลงผักที่ปู่เคยดูแลอย่างดี ตอนนี้มีผักหลายชนิดกำลังเติบโตอย่างแข็งแรง “ปู่คะ” รินดาเอ่ยเรียก “ปู่เคยบอกว่า… การปลูกผัก… ก็เหมือนกับการทำชีวิต… ต้องมีความอดทน… และหมั่นดูแล… จึงจะได้ผลผลิตที่ดี…” “ถูกต้องแล้ว… รินดา… ชีวิต… ก็เหมือนกับการปลูกต้นไม้… ต้องมีทั้ง… ความรัก… ความเอาใจใส่… และความอดทน…” เสียงของคุณปู่ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเธอ เธอเดินกลับไปที่แคร่ไม้หน้าบ้าน ป้าสมศรียังคงนั่งสานตะกร้าอยู่เช่นเดิม “เป็นยังไงบ้างจ๊ะ ออกไปเดินเล่นในสวน” ป้าสมศรียิ้มถาม “ดีมากเลยค่ะป้า” รินดาตอบ “หนูรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ได้เจอเรื่องราวต่างๆ ที่หนูลืมไปแล้ว” “นั่นแหละดีแล้วจ้ะ” ป้าสมศรียิ้ม “บ้านสวนหลังนี้… มันมีความทรงจำของพวกเราทุกคนอยู่… ถ้าเราตั้งใจฟัง… เราก็จะรู้สึกได้…” “ป้าคะ” รินดาเอ่ยถาม “ปู่กับย่า… ท่านชอบเล่าเรื่องราวอะไรให้ป้าฟังมากที่สุดคะ” ป้าสมศรีหยุดมือจากการสานตะกร้า หันมามองรินดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทรงจำ “ปู่กับย่า… ท่านชอบเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติ… เกี่ยวกับชีวิต… แล้วก็เรื่องราวความรัก… ความผูกพันในครอบครัว…” “ปู่กับย่า… ท่านเชื่อว่า… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ล้วนมีความเชื่อมโยงกัน… ไม่ว่าจะเป็น… ต้นไม้… สัตว์… หรือแม้แต่… มนุษย์…” “หนูรู้สึกได้เลยค่ะป้า” รินดาตอบ “เหมือนตอนนี้หนูกำลังได้ยินเสียงของท่านอยู่จริงๆ” ป้าสมศรียิ้มอย่างอ่อนโยน “นั่นแหละ… จ้ะ… ความทรงจำ… มันไม่ได้หายไปไหน… แค่มันรอคอย… เวลาที่เหมาะสม… ที่เราจะกลับไปค้นพบมันอีกครั้ง…” รินดานั่งมองสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำ เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดล็อกบางสิ่งบางอย่างในจิตใจ ความคิดสร้างสรรค์ที่เคยแห้งเหือด บัดนี้กลับกำลังค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง “บางที… การหมดไฟ… อาจจะเป็นสัญญาณ… ให้เราได้กลับมา… ทบทวน… และค้นหา… ความหมายของชีวิต… อีกครั้ง…” เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่พกติดตัวมาออกมา เปิดหน้าแรก และเริ่มจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ “เรื่องเล่าจากสวนหลังบ้าน…” เธอเขียนลงไป พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “บางที… ที่นี่… อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น… ของเรื่องราวบทใหม่… ของฉัน…”