เช้าวันรุ่งขึ้น รินดาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดใสที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอลุกขึ้นจากเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงตะวันกำลังทอแสงอ่อนๆ สาดส่องเข้ามายังสวนหลังบ้าน อากาศยามเช้าเย็นสบายและบริสุทธิ์ กลิ่นหอมของดอกมะลิที่ป้าสมศรีปลูกไว้ ลอยมาแตะจมูก “วันนี้… เป็นวันใหม่แล้วนะ” รินดาพึมพำกับตัวเอง เธอรีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินลงมาที่ห้องครัว ป้าสมศรีกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่เช่นเคย กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยอบอวลไปทั่วบ้าน “อรุณสวัสดิ์ค่ะป้า” รินดาเอ่ยทักทาย “อรุณสวัสดิ์จ้ะ” ป้าสมศรียิ้ม “นอนหลับสบายดีไหม” “สบายมากเลยค่ะป้า” รินดาตอบ “รู้สึกดีมากๆ เลยค่ะ” “ดีแล้วจ้ะ” ป้าสมศรียิ้ม “ถ้าหลานย่าสบายใจ ป้าก็สบายใจ” หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ รินดาก็ตรงไปที่โต๊ะทำงานในห้องนอน เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าขึ้นมา เปิดดูสิ่งที่เธอเขียนไว้เมื่อวานนี้ เรื่องราวเกี่ยวกับสวนหลังบ้าน เรื่องราวของคุณปู่คุณย่า เรื่องราวของพี่ชาย และเรื่องราวของต้นตะเคียนยักษ์ “นี่แหละ… เรื่องราวที่ฉันตามหามาตลอด” รินดาพึมพำ เธอหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้รู้สึกกดดัน หรือรู้สึกว่าต้องบังคับตัวเองให้เขียน เธอเขียนอย่างเป็นธรรมชาติ ถ้อยคำไหลลื่นออกมาจากใจ สื่อถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ เธอเขียนถึงความผูกพันในครอบครัวที่แข็งแกร่ง ความรักที่ปู่ย่ามีให้แก่กัน และมีให้แก่ลูกหลาน เธอเขียนถึงความทรงจำอันแสนหวานกับพี่ชาย ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นเหมือนดวงดาวที่คอยนำทางเธออยู่บนฟากฟ้า “พี่คะ…” เธอเขียน “หนูจะเขียนเรื่องราวของเรา… เรื่องราวของสวนหลังบ้าน… เรื่องราวของความรัก… ให้ทุกคนได้อ่านนะคะ” “หนูจะทำให้ดีที่สุด… เพื่อพี่… เพื่อครอบครัวของเรา” เธอเขียนบรรยายถึงภาพของสวนหลังบ้านที่ปู่ย่าได้สร้างขึ้นมาด้วยความรัก ความทุ่มเท สวนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา มีทั้งต้นไม้ผล พืชสมุนไพร และดอกไม้นานาชนิดที่ช่วยกันขับเน้นความงดงามของธรรมชาติ “ปู่… ย่า… ขอบคุณนะคะ” เธอเขียน “ที่มอบมรดกอันล้ำค่านี้ไว้ให้หนู” “หนูจะดูแลสวนแห่งนี้… ให้ดีที่สุด… เหมือนที่ปู่เคยทำ” เธอเขียนถึงป้าสมศรี หญิงผู้เป็นที่รักของครอบครัว ผู้ที่คอยดูแลสวนแห่งนี้ด้วยความใส่ใจมาโดยตลอด “ป้าสมศรี… คือหัวใจของสวนแห่งนี้… คือผู้ที่เก็บรักษาเรื่องราว… และความทรงจำ… ของพวกเราไว้” “หนูจะเล่าเรื่องราวของป้า… เรื่องราวความดี… ความเสียสละ… ให้ทุกคนได้รับรู้” รินดาเขียนต่อไปอีกหลายชั่วโมง เธอรู้สึกเหมือนกำลังปลดปล่อยเรื่องราวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจมานานออกมาได้อย่างเต็มที่ เธอเขียนด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความผูกพัน และความภาคภูมิใจ เมื่อเธอเขียนเรื่องราวทั้งหมดที่อยู่ในใจเสร็จ เธอก็รู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อยจากภาระหนักอึ้งที่แบกไว้มานาน เธอลุกขึ้นยืน เดินออกไปที่ระเบียง มองออกไปยังสวนหลังบ้านที่กำลังถูกอาบไล้ด้วยแสงตะวันยามเช้า “นี่แหละ… ที่ของฉัน” รินดาพูด พลางยิ้มกว้าง “นี่แหละ… บ้านของฉัน” เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ เป็นพลังงานแห่งความคิดสร้างสรรค์ที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันพร้อมแล้ว… ที่จะกลับไปเขียน” เธอพูดกับตัวเอง “ฉันพร้อมแล้ว… ที่จะกลับไปเป็นนักเขียนคนเดิม… ที่มีความสุขกับการเล่าเรื่อง” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันสำหรับเขียน แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความแรกของนิยายเรื่องใหม่ของเธอ “ณ ที่แห่งหนึ่ง… ท่ามกลางความเงียบสงบของสวนหลังบ้าน… เรื่องราวบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น…” เธอพิมพ์ต่อไปอย่างรวดเร็ว ถ้อยคำไหลลื่นออกมาจากใจ ราวกับสายน้ำที่ไม่เคยเหือดแห้ง รินดารู้ดีว่า การเดินทางครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่เธอก็รู้สึกมั่นใจ ว่าเธอจะสามารถผ่านมันไปได้ ด้วยแรงบันดาลใจที่เธอค้นพบในสวนหลังบ้านแห่งนี้ ด้วยความรักและความผูกพันที่มีต่อครอบครัว และด้วยเรื่องราวที่จะถูกเล่าขานต่อไปไม่รู้จบ