หลายสัปดาห์ต่อมา ขณะที่ลิลลี่ยังคงหมั่นฝึกฝนการเขียน และเริ่มวางแผนที่จะเริ่มเขียนนิยายเรื่องยาว เธอก็ได้รับอีเมลจากคุณชาติ บรรณาธิการของสำนักพิมพ์ "ลิลลี่" คุณอรเรียกเธอขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา "อีเมลมานะ" ลิลลี่ลุกขึ้นเดินไปรับโทรศัพท์มือถือจากคุณอร มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะแตะหน้าจอเพื่อเปิดอีเมล "เป็นไงบ้างลูก" คุณวิทย์ถาม "ยังไม่เห็นเลยค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แต่... หนูหวังว่า..." เมื่อเปิดอีเมลขึ้นมา ลิลลี่ก็อ่านข้อความด้วยความตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ "เรียน คุณลิลลี่" "ผมได้รับเรื่องสั้นของคุณแล้ว และต้องขอบอกว่าประทับใจมากครับ เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ ภาษาที่ใช้ก็สละสลวย แสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการเขียนได้อย่างยอดเยี่ยม" "ทางสำนักพิมพ์ของเรามีความยินดีที่จะเสนอสัญญาในการตีพิมพ์เรื่องสั้นของคุณในนิตยสารของเรา และหากคุณสนใจ เราก็ยินดีที่จะพิจารณาต้นฉบับนิยายเรื่องยาวของคุณด้วยเช่นกัน" "หวังว่าจะได้รับข่าวดีจากคุณในเร็ววัน" "ด้วยความเคารพอย่างสูง" "คุณชาติ" "บรรณาธิการ" ลิลลี่อ่านอีเมลซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาเอ่อคลอ เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น "แม่คะ! พ่อคะ!" ลิลลี่ร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ "หนู... หนูได้ค่ะ!" คุณอรและคุณวิทย์รีบเข้ามาหา ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมองทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข "หนูได้รับการตอบรับแล้วค่ะ!" ลิลลี่กล่าว "พวกเขาชอบเรื่องของหนู!" ทั้งคุณอรและคุณวิทย์ต่างก็ดีใจจนพูดไม่ออก พวกเขากอดลิลลี่ไว้แน่น "เก่งมากเลยลูก!" คุณอรพูดเสียงสั่น "แม่ภูมิใจในตัวหนูมากนะ!" "พ่อก็ภูมิใจในตัวลิลลี่ที่สุดเลย" คุณวิทย์เสริม "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่กอดพ่อแม่บุญธรรมของเธอแน่น "ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ หนูคงไม่มีวันนี้" "อย่าพูดแบบนั้นสิลูก" คุณอรกล่าว "นี่คือความสามารถของลิลลี่เองนะ" "แต่ก็เพราะพ่อกับแม่คอยสนับสนุนหนู" ลิลลี่พูด "หนูถึงมีกำลังใจที่จะทำมัน" วินวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงดัง "มีอะไรเหรอครับคุณแม่" "พี่ลิลลี่ได้เป็นนักเขียนแล้วจ้ะวิน" คุณอรบอก "จริงเหรอครับ!" วินตาโต "สุดยอดเลย! พี่ลิลลี่ของวินเก่งที่สุด!" ลิลลี่ยิ้มกว้างให้กับวิน เธอรู้สึกว่าช่วงเวลาแห่งความสุขนี้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว หลังจากนั้น ชีวิตของลิลลี่ก็เริ่มเปลี่ยนไป เธอเริ่มทำงานร่วมกับคุณชาติอย่างใกล้ชิดในการปรับปรุงแก้ไขเรื่องสั้นของเธอให้สมบูรณ์แบบที่สุด เธอยังคงดูแลวินอย่างดี และใช้เวลาว่างในการเริ่มร่างโครงเรื่องนิยายเรื่องยาว "พ่อคะแม่คะ" ลิลลี่กล่าวขณะทานอาหารเย็นร่วมกัน "หนูอยากจะขออนุญาต... ไปเยี่ยมบ้านเด็กกำพร้าอีกครั้งค่ะ" คุณอรและคุณวิทย์มองหน้ากัน "จะไปทำไมจ้ะ" คุณอรถาม "หนูอยากจะ... ขอบคุณคุณครูที่นั่นค่ะ" ลิลลี่ตอบ "แล้วก็... อยากจะเอาหนังสือที่ตีพิมพ์ของหนูไปมอบให้เด็กๆ ด้วยค่ะ" "ดีเลยจ้ะ" คุณวิทย์กล่าว "พ่อกับแม่ไปด้วยนะ" "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่ยิ้ม การเดินทางกลับไปบ้านเด็กกำพร้าครั้งนี้ ลิลลี่ไม่ได้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวหรือความสิ้นหวังอีกต่อไป เธอเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นด้วยความมั่นใจ และพร้อมที่จะแบ่งปันเรื่องราวความสำเร็จของเธอให้กับเด็กๆ คนอื่นๆ คุณครูและเด็กๆ ต่างก็ดีใจที่ได้พบกับลิลลี่อีกครั้ง พวกเขาตื่นเต้นเมื่อเห็นหนังสือที่ตีพิมพ์ของเธอ "นี่คือเรื่องสั้นของหนูค่ะ" ลิลลี่กล่าวขณะยื่นหนังสือให้กับเด็กๆ "หนูหวังว่าเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขนะคะ" เด็กๆ หยิบหนังสือไปอย่างตื่นเต้น พวกเขานั่งลงอ่านกันอย่างเงียบๆ ลิลลี่มองภาพนั้นแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจ "ขอบคุณมากนะลิลลี่" คุณครูใหญ่กล่าว "เธอเป็นแรงบันดาลใจให้กับเด็กๆ ที่นี่จริงๆ" "หนูแค่ทำในสิ่งที่หนูรักค่ะ" ลิลลี่ตอบ "หนูอยากให้ทุกคนรู้ว่า... ความฝันเป็นสิ่งที่สามารถเป็นจริงได้เสมอ" เมื่อกลับมาถึงบ้าน ลิลลี่รู้สึกว่าเธอได้เติบโตขึ้นมาก การค้นพบความจริงเกี่ยวกับแม่แท้ๆ การได้รับโอกาสใหม่ในชีวิต และการได้แบ่งปันความสุขให้กับผู้อื่น ทำให้เธอรู้สึกเติมเต็ม "พ่อคะแม่คะ" ลิลลี่กล่าวขณะนั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองบนโซฟา "หนูอยากจะขอบคุณอีกครั้งนะคะ" "ขอบคุณเรื่องอะไรอีกล่ะ" คุณวิทย์ถาม "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ขอบคุณที่รักหนู... ที่ให้โอกาสหนู... ที่ทำให้หนูได้ค้นพบตัวเอง" คุณอรลูบหัวลิลลี่เบาๆ "เราต่างหากที่ต้องขอบคุณนะ ที่ให้เราได้มีโอกาสดูแลหนู" "เราคือครอบครัวเดียวกันนะ ลิลลี่" คุณวิทย์ย้ำ ลิลลี่มองหน้าพ่อแม่บุญธรรมของเธอด้วยความรัก เธอรู้ว่าที่แห่งนี้คือบ้านของเธอ และความรักที่เธอได้รับนั้นคือความรักที่แท้จริง ไร้เงื่อนไข และจะคงอยู่ตลอดไป "หนูรักพ่อนะคะ หนูรักแม่นะคะ" ลิลลี่กล่าว "เรารักลิลลี่ที่สุดเลย" ทั้งสองตอบพร้อมกัน แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้อง สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข ลิลลี่รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ มันคือไออุ่นจากอ้อมกอดของครอบครัวที่เธอใฝ่หามาตลอด