คืนนั้น พฤกษ์นอนไม่หลับ เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดถึงบทสนทนากับแม่และภาพวาดบนผนังที่เขากำลังทำให้มันดูหม่นหมอง เขาเริ่มตระหนักว่า การใช้สีสันที่ตรงไปตรงมา อาจไม่ใช่หนทางเดียวที่จะสื่อสารความรู้สึก หรือแม้แต่จะแก้ปัญหาได้ เขาอาจจะกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปกว่าเดิมเสียอีก เช้าวันรุ่งขึ้น พฤกษ์ตัดสินใจว่าจะทำอะไรบางอย่าง เขาเดินตรงไปที่ห้องทำงาน หยิบพู่กันและสีน้ำมันชุดโปรดออกมา เขาไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับภาพวาดอีกต่อไปแล้ว เขาจะเติมสีสันลงไปใหม่ จะเติมความหวังและกำลังใจเข้าไปในนั้น เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น พ่อ แม่ และแพรวา นั่งอยู่ที่โซฟา บรรยากาศยังคงอึมครึม พ่อกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม่กำลังนั่งพับผ้าเช็ดหน้าอย่างเหม่อลอย ส่วนแพรวา กำลังเล่นโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางเบื่อหน่าย "ผมขอโทษครับ" พฤกษ์พูดเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน "ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนเสียใจเมื่อวานนี้" พ่อกับแม่เงยหน้าขึ้นมองพฤกษ์ แพรวาก็เงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมามองพี่ชายด้วยความประหลาดใจ "ผม... ผมเข้าใจแล้วครับ ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงอยากย้ายไปกรุงเทพฯ" พฤกษ์พูดต่อ "ผมเข้าใจว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงอนาคตของเรา" แม่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม "ลูกเข้าใจจริงๆ เหรอจ๊ะ?" "ครับ" พฤกษ์ตอบ "แต่ผมก็ยังไม่อยากให้เราทิ้งบ้านหลังนี้ไปทั้งหมด" เขาเดินตรงไปที่ภาพวาดบนผนัง เขาหยิบพู่กันสีเขียวสดขึ้นมา แล้วเริ่มระบายลงไปที่ต้นหญ้าใต้เท้าของครอบครัวในภาพวาด "ผมคิดว่า... เราน่าจะหาทางประนีประนอมกันได้นะครับ" "ประนีประนอมยังไงเหรอจ๊ะ?" แม่ถาม "คือ... เราอาจจะยังไม่ต้องย้ายไปกรุงเทพฯ ถาวรก็ได้ครับ" พฤกษ์อธิบาย "พ่ออาจจะลองหางานที่นี่ดูก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยลองไปหาที่กรุงเทพฯ สักพัก แล้วเราค่อยตัดสินใจกันอีกที" แพรวาที่นั่งฟังอยู่ พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะพ่อ หนูว่าพฤกษ์พูดถูก เราน่าจะลองหาทางอื่นดูก่อน" พ่อวางหนังสือพิมพ์ลง แล้วหันมามองพฤกษ์ด้วยสายตาที่อ่อนลง "พ่อก็คิดว่าเราควรรีบตัดสินใจอะไรแบบนั้นนะลูก" "แล้วเรื่องภาพวาดล่ะครับ?" พฤกษ์ถาม "ผมไม่อยากให้มันหายไป" "เราจะเอามันไปด้วยสิ" แม่พูด "เราจะถ่ายรูปเก็บไว้ หรือถ้าเรามีบ้านใหม่ที่ใหญ่พอ เราก็อาจจะเอาผนังส่วนนี้ไปติดที่บ้านใหม่ก็ได้" พฤกษ์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เขาหยิบสีเหลืองสดขึ้นมา แล้วเริ่มระบายลงไปที่ดวงอาทิตย์กลมโตบนท้องฟ้า "ผมจะเติมสีสันที่สดใสเข้าไปใหม่นะครับ" เขาพูด "ผมจะทำให้ภาพวาดของเรา กลับมามีความสุขเหมือนเดิม" เขาเริ่มวาดรอยยิ้มให้กับรูปของพ่ออีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและมีความหวังมากขึ้น เขาเติมสีชมพูอ่อนลงไปที่แก้มของแม่ ทำให้เธอดูสดใสขึ้น เขาเติมสีฟ้าสดใสให้กับดวงตาของแพรวา ที่สะท้อนประกายแห่งความสุข "แล้วผม... ผมจะวาดรูปครอบครัวของเราที่กำลังเดินทางไปกรุงเทพฯ ด้วยครับ" พฤกษ์พูด "แต่ในภาพนั้น เราจะยังยิ้มแย้ม และจับมือกันแน่น" พ่อกับแม่มองหน้ากัน แล้วยิ้มออกมา พ่อลุกขึ้นเดินไปกอดพฤกษ์ "ลูกพ่อ... พ่อรักลูกนะ" แม่ก็เดินเข้ามาโอบกอดทั้งพ่อและพฤกษ์เอาไว้ แพรวาเดินเข้ามาสมทบ กอดพี่ชายและพ่อแม่แน่น "หนูก็รักทุกคนนะคะ" พฤกษ์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้ย้ายไปกรุงเทพฯ หรือไม่ แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ พวกเขากำลังกลับมาเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้ง และภาพวาดบนผนังบ้านหลังนี้ กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยสีสันแห่งความหวังที่แท้จริง