หลังจากวันนั้น บรรยากาศในบ้านของพฤกษ์ก็เต็มไปด้วยความสุขที่กลับคืนมาอย่างแท้จริง พ่อได้งานใหม่ในตำแหน่งที่เขาถนัดและรัก ทำให้เขามีความสุขกับการทำงานมากขึ้น เขาไม่ต้องทนอยู่กับความเครียดและความกดดันที่เคยถาโถมเข้ามาอีกต่อไป แม่ก็กลับมามีความสุขกับการทำสวนและทำอาหารเหมือนสมัยก่อน เธอมักจะอบขนมอร่อยๆ มาให้ทุกคนในบ้านได้ลิ้มลองอยู่เสมอ แพรวา น้องสาวของพฤกษ์ ก็กลับมาเป็นเด็กสาวร่าเริงสดใสอีกครั้ง เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเล่นสนุกกับเพื่อนๆ และการเรียนหนังสือ พฤกษ์เองก็มีความสุขกับการวาดรูป เขาได้เติมเต็มความฝันของตัวเอง และยังได้ใช้ศิลปะเป็นสื่อกลางในการเชื่อมความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว วันเสาร์อันสดใส พฤกษ์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอากาศยามเช้าที่สดชื่น เขาเดินลงมาจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น ภาพวาดบนผนังยังคงสะท้อนถึงความสุขของครอบครัว แต่เขาก็รู้สึกว่ามันยังขาดอะไรบางอย่างไป "อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน" พฤกษ์ทักทายเมื่อเห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งดื่มกาแฟกันอยู่ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ" แม่ตอบพลางยิ้ม "วันนี้อากาศดีจังเลยนะ" "ใช่แล้ว" พ่อเสริม "พ่อว่าจะชวนทุกคนไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะหน่อย" "ดีเลยค่ะพ่อ" แพรวาที่เพิ่งลงมาจากห้องนอนร้องทัก "หนูอยากไปปั่นจักรยาน" "ได้เลย" พ่อตอบ "วันนี้เราจะไปสนุกกันให้เต็มที่" พฤกษ์ยิ้ม เขารู้สึกดีใจที่ครอบครัวได้กลับมาทำกิจกรรมร่วมกันอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา หยิบสมุดสเก็ตช์ภาพและอุปกรณ์วาดรูปมาด้วย เขาคิดว่าเขาอยากจะวาดภาพครอบครัวของเขาขณะที่กำลังมีความสุขด้วยกัน เมื่อทุกคนเตรียมตัวเสร็จ พ่อก็พาครอบครัวออกเดินทางไปยังสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน อากาศยามเช้าเย็นสบาย เหมาะแก่การทำกิจกรรมกลางแจ้ง พฤกษ์มองดูพ่อที่กำลังหัวเราะกับแพรวาขณะที่เธอกำลังพยายามปั่นจักรยานสองล้ออย่างคล่องแคล่ว แม่ก็กำลังเดินไปตามทางเดินในสวนอย่างมีความสุข พฤกษ์รู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ได้เห็นภาพเหล่านี้ "พ่อครับ" พฤกษ์เอ่ยถามขณะที่เดินตามหลังพ่อ "จำได้ไหมครับ ตอนเด็กๆ พ่อเคยพาผมมาที่นี่" "จำได้สิ" พ่อตอบ "พ่อเคยพาพฤกษ์มาเล่นตรงสนามเด็กเล่นนี้บ่อยๆ เลยนะ" "ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมกลัวความสูงมากเลยครับ" พฤกษ์หัวเราะ "พ่อต้องอุ้มผมขึ้นไปบนชิงช้า แล้วค่อยๆ แกว่งให้ผม" "ใช่แล้ว" พ่อพูดพลางยิ้ม "แต่ตอนนี้ พฤกษ์ไม่กลัวแล้วนี่" "ผมโตขึ้นเยอะเลยครับ" พฤกษ์พูด "ผมขอบคุณพ่อกับแม่มากนะครับที่ดูแลผมมาตลอด" "เราก็ขอบคุณพฤกษ์เหมือนกันนะ" แม่พูดพลางเดินเข้ามาโอบไหล่พฤกษ์ "ที่ทำให้ครอบครัวของเรากลับมามีความสุขอีกครั้ง" พฤกษ์ยิ้ม เขารู้สึกซาบซึ้งในความรักของพ่อกับแม่ เขาเดินไปหาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วเริ่มเปิดสมุดสเก็ตช์ภาพ เขาวาดภาพพ่อกำลังยิ้มอย่างมีความสุข แพรวากำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน และแม่ที่กำลังมองดูพวกเขาด้วยความรัก ขณะที่พฤกษ์กำลังตั้งใจวาดภาพอยู่นั้น แพรวาก็วิ่งเข้ามาหาเขา "พี่พฤกษ์! มาเล่นด้วยกันสิ" "พี่กำลังวาดรูปอยู่จ้ะ" พฤกษ์ตอบ "วาดอะไรเหรอคะ?" แพรวาถาม "พี่กำลังวาดรูปครอบครัวของเรา" พฤกษ์ตอบ แพรวาเดินเข้ามาดูภาพวาด "สวยจังเลยค่ะพี่" เธอพูด "แต่หนูว่ามันยังขาดอะไรไปนะ" "ขาดอะไรเหรอ?" พฤกษ์ถาม "ขาดสีสันของพวกเราไงคะ" แพรวาว่าพลางหยิบสีไม้ของเธอออกมา "หนูจะช่วยพี่เติมสีสันให้ภาพนี้เอง" แพรวาเริ่มระบายสีในภาพวาดของพฤกษ์ เธอมาระบายสีเสื้อผ้าของแต่ละคนให้สดใสขึ้น ระบายสีท้องฟ้าให้เป็นสีฟ้าสดใส และระบายสีต้นไม้ให้เป็นสีเขียวสด พฤกษ์มองดูแพรวาที่กำลังตั้งอกตั้งใจวาดรูป เขาดีใจที่แพรวาชอบการวาดรูปเหมือนกัน "พี่แพรวาเป็นคนที่มีสีสันที่สุดในบ้านเลยนะ" พฤกษ์พูด "จริงเหรอคะ?" แพรวายิ้มเขินๆ "ขอบคุณค่ะ" ไม่นานนัก พ่อกับแม่ก็เดินเข้ามาหาพวกเขา "กำลังทำอะไรกันอยู่จ๊ะ?" "หนูกำลังช่วยพี่พฤกษ์วาดรูปค่ะ" แพรวาตอบ "สวยมากเลยลูก" แม่ชม "แม่ว่าภาพนี้เหมือนกับครอบครัวของเราในตอนนี้เลยนะ" "ใช่แล้วครับแม่" พฤกษ์พูด "มันมีแต่ความสุข เสียงหัวเราะ และสีสัน" พ่อเดินเข้ามาดูภาพวาดอย่างใกล้ชิด "พ่อว่าภาพวาดนี้ มันสะท้อนถึงความสุขที่เรากำลังมีอยู่ตอนนี้จริงๆ" เขาพูด "มันไม่ใช่แค่ภาพนิ่งๆ แต่มันคือเรื่องราวของเรา" พฤกษ์ยิ้ม เขาดีใจที่ทุกคนชอบภาพวาดนี้ เขารู้สึกว่าเขาได้เติมเต็มบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไปในครอบครัวของเขาแล้ว ภาพวาดนี้ไม่ใช่แค่ภาพวาดอีกต่อไป แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งความรัก ความหวัง และการเริ่มต้นใหม่ของครอบครัวเขา วันนั้นทั้งครอบครัวใช้เวลาเล่นสนุกกันที่สวนสาธารณะ พฤกษ์วาดรูปครอบครัวของเขาไปเรื่อยๆ เขาได้เติมสีสันให้กับภาพวาดของเขา และเติมสีสันให้กับชีวิตของเขา เขารู้สึกว่าเขาได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงแล้ว ความสุขที่เกิดจากการมีครอบครัวที่รักกัน เข้าใจกัน และให้อภัยกัน