เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ชีวิตของครอบครัวพฤกษ์ยังคงเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น พ่อทำงานอย่างมีความสุข แม่ก็มีความสุขกับการทำสวนและทำขนม แพรวาก็เติบโตขึ้นอย่างสดใส ส่วนพฤกษ์เอง เขาก็ยังคงมีความสุขกับการวาดรูป เขาได้ค้นพบพรสวรรค์ของตัวเอง และได้ใช้ศิลปะเป็นสื่อกลางในการเชื่อมความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ครอบครัวกำลังนั่งรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน พ่อก็เอ่ยขึ้นว่า "พ่อคิดว่าเราควรจะลองจัดบ้านครั้งใหญ่หน่อยนะ" "จัดบ้านเหรอคะพ่อ?" แพรวาถาม "ใช่" พ่อตอบ "เราจะได้มีพื้นที่เพิ่มขึ้น" "แล้วเราจะจัดอะไรบ้างคะ?" แม่ถาม "เราจะรื้อของเก่าๆ ที่ไม่จำเป็นออกไป" พ่ออธิบาย "แล้วเราจะหาของใหม่ๆ ที่สวยงามเข้ามาแทน" พฤกษ์เงยหน้าขึ้นจากจานข้าว "ผมมีไอเดียหนึ่งครับ" เขาพูด "ว่ามาสิลูก" พ่อเอ่ย "ผมอยากจะลองวาดภาพครอบครัวของเราอีกครั้งครับ" พฤกษ์พูด "แต่ครั้งนี้ ผมอยากจะวาดภาพความทรงจำดีๆ ทั้งหมดที่เราเคยมี" พ่อกับแม่มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "ความทรงจำดีๆ ของเราเหรอ?" แม่ถาม "ใช่ครับ" พฤกษ์ตอบ "ผมอยากจะวาดภาพตอนที่เราไปเที่ยวทะเลกัน จำได้ไหมครับแม่ที่แม่ทำเค้กส้มอร่อยๆ แล้วผมก็เก็บเปลือกหอยสวยๆ มาให้พ่อ" "พ่อจำได้" พ่อพูดพลางยิ้ม "วันนั้นสนุกกันมากเลยนะ" "แล้วก็ภาพตอนที่เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ จำได้ไหมครับแพรวาที่พี่วาดรูปครอบครัวของเรา แล้วแพรวาก็มาช่วยพี่เติมสีสัน" พฤกษ์พูดต่อ "จำได้ค่ะ!" แพรวาร้องอุทาน "หนูชอบภาพนั้นมากเลย" "แล้วก็ภาพตอนที่เราทำขนมปังไส้กรอกด้วยกัน" พฤกษ์พูด "แล้วก็อีกหลายๆ ภาพ" พ่อกับแม่มองหน้ากันด้วยความซาบซึ้ง "พฤกษ์เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ" แม่พูด "ใช่แล้ว" พ่อเสริม "พฤกษ์ทำให้เราได้เห็นว่าความทรงจำดีๆ เป็นสิ่งที่มีค่ามากแค่ไหน" วันต่อมา พฤกษ์ก็เริ่มลงมือวาดภาพบนผนังห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้วาดแค่ภาพครอบครัวที่ยืนเรียงกันเหมือนเดิมอีกแล้ว เขาวาดภาพความทรงจำดีๆ ที่เขาเคยมีกับครอบครัวของเขาอย่างละเอียดและประณีต เขาเริ่มจากภาพครอบครัวของเขากำลังนั่งอยู่ริมทะเล แม่กำลังป้อนเค้กส้มให้เขา พ่อกำลังยิ้มอย่างมีความสุข พ่อเก็บเปลือกหอยสวยๆ มาให้เขา พฤกษ์บรรจงใช้สีสันสดใสเพื่อถ่ายทอดความสุขในวันนั้น จากนั้น เขาก็เริ่มวาดภาพครอบครัวของเขากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ พ่อกำลังหัวเราะกับแพรวาที่กำลังปั่นจักรยาน แพรวากำลังช่วยเขาเติมสีสันให้กับภาพวาดครอบครัวของพวกเขา แม่กำลังมองดูพวกเขาด้วยความรัก เขายังวาดภาพครอบครัวของเขากำลังทำขนมปังไส้กรอกด้วยกัน กลิ่นหอมหวานของขนมปังลอยออกมาจากภาพวาด เขายังวาดภาพอีกหลายๆ ภาพ ความทรงจำต่างๆ ที่เขาเคยมีกับครอบครัวของเขา พฤกษ์ใช้เวลาหลายวันในการวาดภาพนี้ เขาใส่ความตั้งใจและความรักลงไปในทุกฝีแปรง เขารู้ว่าภาพวาดนี้จะเป็นเครื่องเตือนใจให้ครอบครัวของเขาระลึกถึงความสุขที่พวกเขาเคยมี และจะช่วยเติมเต็มความสัมพันธ์ของพวกเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เมื่อภาพวาดเสร็จสมบูรณ์ ทุกคนในครอบครัวก็มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่นเพื่อชมผลงานของพฤกษ์ "โอ้โห!" แพรวาร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น "สวยมากเลยค่ะพี่พฤกษ์!" "นี่มันความทรงจำของเราจริงๆ เลยนะ" แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พ่อเดินเข้าไปใกล้ภาพวาด มองดูอย่างตั้งใจ "พ่อดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นพฤกษ์มีความสุขกับการวาดรูป" เขาพูด "และพ่อก็ดีใจที่พฤกษ์สามารถถ่ายทอดความทรงจำดีๆ ของเราออกมาได้อย่างสวยงามขนาดนี้" "ผมดีใจครับที่พ่อกับแม่ชอบ" พฤกษ์ยิ้ม "ผมอยากให้ภาพนี้ เป็นเครื่องเตือนใจของเราทุกคนว่า ถึงแม้เราจะเคยมีความขัดแย้งกัน แต่เราก็ยังมีความทรงจำดีๆ ที่สวยงามอยู่เสมอ" "ใช่แล้วลูก" แม่พูดพลางกอดพฤกษ์ "ความทรงจำดีๆ เหล่านี้ จะคอยหล่อเลี้ยงหัวใจของเราให้เข้มแข็ง" "และเราจะเก็บความทรงจำสีรุ้งบนผนังบ้านนี้ไว้ตลอดไป" พ่อกล่าวเสริม ทุกคนในครอบครัวมองไปยังภาพวาดบนผนัง ห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยสีสันสดใสสะท้อนถึงความสุข ความรัก และความทรงจำดีๆ ที่พวกเขาเคยมีร่วมกัน พฤกษ์รู้ดีว่าเขาได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในครอบครัวของเขาแล้ว ภาพวาดบนผนังไม่ใช่แค่ภาพวาดอีกต่อไป แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งความรัก ความหวัง และการเริ่มต้นใหม่ของครอบครัวเขา มันคือความทรงจำสีรุ้งที่จะอยู่กับพวกเขาตลอดไป