พลอยใสเงยหน้ามองแม่ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “แล้วพลอยใสจะเข้มแข็งได้ยังไงคะ” “ลูกมีครอบครัวที่รักลูกนะ” แม่ตอบ “มีเพื่อนที่หวังดีกับลูก และยังมีอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า” “แต่...” พลอยใสเสียงแผ่วเบา “พลอยใสยังตัดใจจากคุณวินไม่ได้เลยค่ะ” แม่ลูบผมพลอยใสอย่างอ่อนโยน “แม่รู้จ้ะ แต่บางครั้งการยอมรับความจริงที่เจ็บปวด ก็เป็นก้าวแรกที่สำคัญที่สุดนะลูก” บทสนทนาระหว่างแม่กับพลอยใสเป็นไปอย่างเนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น พลอยใสเล่าถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อวิน ความทรงจำดีๆ ที่ทั้งสองมีร่วมกัน เสียงเพลงที่วินเคยแต่งให้เธอ และความหวังเล็กๆ ที่เธอเคยมองเห็นในแววตาของเขา แม่ฟังอย่างตั้งใจ ไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้ลูกสาวได้ระบายความรู้สึกออกมาจนหมดสิ้น “เขาบอกว่าเขามีแฟนอยู่แล้วค่ะแม่” พลอยใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือ “แล้วผู้หญิงคนนั้นก็มาที่ร้านดอกไม้ของคุณป้า มาพูดเหมือนเป็นเจ้าของคุณวินเลยค่ะ” “แล้วลูกได้คุยกับวินเรื่องนี้หรือยัง” แม่ถาม “ได้ถามเขาตรงๆ หรือเปล่า” พลอยใสส่ายหน้า “ไม่ได้คุยค่ะ เขาหายไปเลยค่ะ แล้วก็มีนักดนตรีคนใหม่มาแทนที่เขา... ทำให้พลอยใสยิ่งสับสนไปใหญ่เลยค่ะ” “บางที... มันอาจจะไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่ลูกคิดก็ได้นะ” แม่พูด “อาจจะมีเหตุผลที่ลูกยังไม่รู้ก็ได้” “เหตุผลอะไรคะแม่” พลอยใสถามอย่างมีความหวัง “คุณวินอาจจะถูกบังคับ หรืออาจจะไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นก็ได้” แม่ยิ้มบางๆ “แม่ไม่รู้หรอกจ้ะ แต่สิ่งที่แม่รู้แน่ๆ คือ วินเขาเคยบอกกับแม่ว่าเขารักลูกนะ” พลอยใสตาเบิกกว้าง “คุณแม่พูดจริงเหรอคะ” “จริงสิ” แม่พยักหน้า “จำได้ไหม ตอนที่วินมาหาแม่ที่บ้านครั้งแรก เขาเอาดอกไม้มาให้ แล้วก็บอกแม่ว่า ‘ผมรักพลอยใสมากครับคุณน้า ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด’ แม่จำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจเลย” ความทรงจำนั้นเหมือนแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิดในใจของพลอยใส เป็นความหวังเล็กๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด “แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับพลอยใสคะแม่” พลอยใสถามทั้งน้ำตา “ทำไมเขาถึงปล่อยให้พลอยใสเข้าใจผิด” “แม่ก็ไม่แน่ใจนะจ้ะ” แม่ตอบ “บางที... เขาอาจจะกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาบางอย่างอยู่ก็ได้” “พลอยใสไม่เข้าใจเลยค่ะ” พลอยใสพูด “แต่ถ้าคุณวินยังรักพลอยใสอยู่จริงๆ ทำไมเขาถึงไม่มาหาพลอยใสเลย” “บางที... เขาอาจจะต้องการเวลา” แม่กล่าว “หรืออาจจะกำลังหาทางออกที่ดีที่สุดให้ทุกคน” พลอยใสถอนหายใจยาว “พลอยใสเหนื่อยเหลือเกินค่ะแม่” “พักผ่อนเถอะนะลูก” แม่ลูบหัวพลอยใส “เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะ” พลอยใสนอนลงบนเตียง หลับตาลง ปล่อยให้ความคิดต่างๆ ล่องลอยไปในอากาศ ความทรงจำเกี่ยวกับวินกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดเสียทั้งหมด มันมีความอบอุ่น ความหวัง และความรักที่เคยมีให้กันปะปนอยู่ เช้าวันต่อมา พลอยใสตัดสินใจกลับไปทำงานที่ร้านดอกไม้ของคุณป้า เธอรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้พูดคุยกับแม่เมื่อวานนี้ แม้ว่าความสับสนจะยังคงมีอยู่บ้าง แต่เธอก็มีความหวังว่าจะได้พบคำตอบในไม่ช้า เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้าน เธอก็เห็นคุณป้ากำลังจัดดอกไม้อย่างขะมักเขม้น “คุณป้าคะ” พลอยใสทักทาย “อ้าว พลอยใส มาแล้วเหรอจ้ะ” คุณป้าเงยหน้าขึ้นยิ้ม “เมื่อวานนี้เป็นอะไรไปจ๊ะ ดูไม่สบายเลย” “เมื่อวานพลอยใสไม่ค่อยสบายจริงๆ ค่ะคุณป้า” พลอยใสตอบ “แต่วันนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ” “ดีแล้วจ้ะ” คุณป้าพยักหน้า “แล้ว... เรื่องของนักดนตรีคนนั้นล่ะ” พลอยใสชะงักไปเล็กน้อย “นักดนตรีคนนั้นเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” คุณป้าเล่า “เห็นเขามาเล่นอยู่แถวนี้ทุกวันเลยนะ เล่นกีตาร์เก่งมากเลย” “ค่ะ” พลอยใสตอบ “เขาชื่อ... วิน ค่ะ” คุณป้าเลิกคิ้ว “วินเหรอจ๊ะ คุณป้าไม่คุ้นชื่อ” “เขาเคยมาเล่นที่นี่เมื่อก่อนค่ะคุณป้า” พลอยใสอธิบาย “แต่เขาหายไปสักพัก แล้วก็กลับมาใหม่” “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” คุณป้าพยักหน้า “แล้วเรื่องที่เขา... มีแฟนแล้วล่ะจริงไหม” คำถามของคุณป้าทำให้พลอยใสรู้สึกอึดอัดอีกครั้ง “พลอยใสก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะคุณป้า” “แต่ดูเขาก็มีความสุขดีนะ” คุณป้ากล่าว “ตอนที่เล่นดนตรี แววตาของเขามันดูเปล่งประกาย” พลอยใสถอนหายใจ “พลอยใสก็หวังว่าเขาจะมีความสุขค่ะ” ในตอนบ่าย ขณะที่พลอยไสกำลังจัดดอกไม้ เธอได้ยินเสียงกีตาร์คุ้นหูแว่วมาจากนอกร้าน เสียงกีตาร์นั้นไพเราะและเศร้าสร้อย มันไม่ใช่เพลงที่เธอเคยได้ยินจากวินมาก่อน แต่ท่วงทำนองนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกถึงบางสิ่งที่คุ้นเคย เธอเดินออกไปมองที่มุมถนน เห็นนักดนตรีคนใหม่กำลังนั่งเล่นกีตาร์อยู่ เขากำลังแต่งเพลงใหม่ ท่วงทำนองที่เขาบรรเลงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “คุณวินคะ” พลอยใสเอ่ยเรียกเสียงเบา นักดนตรีคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพลอยใส วินัย... เขาคือวินัยจริงๆ “พลอยใส” วินัยเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างแผ่วเบา “คุณวิน... มาอยู่ที่นี่เอง” พลอยใสพูด วินัยลุกขึ้นยืน มือของเขากุมกีตาร์ไว้แน่น “ใช่... ฉันกลับมาแล้ว” “แล้ว... แล้วผู้หญิงคนนั้น...” พลอยใสถามอย่างลังเล “เธอเป็นใครคะ” วินัยมองพลอยใสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เธอ... เธอเป็นน้องสาวของฉันเอง” พลอยใสอึ้งไป “น้องสาว? แต่เธอ... เธอพูดเหมือนเป็นแฟนของคุณวินเลยนะคะ” “เธอ... เธอมีปัญหาทางจิตใจนะพลอยใส” วินัยอธิบาย “เธอเชื่อว่าเธอเป็นแฟนของฉัน เพราะว่า... เพราะว่าฉันเคยดูแลเธอมาก่อน” “คุณวินหมายความว่ายังไงคะ” พลอยใสถามอย่างไม่เข้าใจ “แม่ของฉันเสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน” วินัยเริ่มเล่าเรื่องราว “ทิ้งให้น้องสาวของฉันอยู่ตัวคนเดียว เธอเสียใจมาก และก็... ก็เริ่มมีอาการทางจิต เธอสับสนระหว่างความเป็นจริงกับความฝัน” “แล้ว... แล้วทำไมคุณวินถึงไม่บอกพลอยใสเลยคะ” พลอยใสถามเสียงสั่น “ฉัน... ฉันอาย” วินัยตอบ “ฉันอายที่ต้องยอมรับว่าน้องสาวของฉันป่วยหนัก ฉันกลัวว่าคนอื่นจะมองฉันไม่ดี กลัวว่าพลอยใสจะรังเกียจฉัน” “พลอยใสไม่เคยรังเกียจคุณวินเลยนะคะ” พลอยใสพูด “แต่พลอยใสเสียใจที่คุณวินปิดบังพลอยใส” “ฉันรู้” วินัยก้มหน้า “ฉันรู้ว่าฉันทำผิด ฉันเสียใจจริงๆ พลอยใส” “แล้วคุณวินหายไปไหนมาคะ” พลอยใสถาม “ฉันไปดูแลน้องสาวที่ต่างจังหวัดมานะ” วินัยตอบ “หมอแนะนำว่าให้อยู่ใกล้ๆ เพื่อจะได้ดูแลเธอได้อย่างใกล้ชิด” “แล้วทำไมคุณวินไม่บอกพลอยใสเลยคะ” พลอยใสถามซ้ำ “ฉัน... ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง” วินัยตอบ “ฉันกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว พลอยใสจะยิ่งเป็นห่วงฉัน แล้วก็อาจจะพยายามเข้ามาช่วยฉัน ซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น” พลอยใสยืนนิ่ง ฟังเรื่องราวของวินัย เธอรู้สึกสงสารเขาจับใจ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงทำตัวแปลกๆ ไป ทำไมเขาถึงหายตัวไป “คุณวินคะ” พลอยใสเอ่ย “พลอยใสไม่โกรธคุณวินเลยนะคะ” วินัยเงยหน้าขึ้นมองพลอยใส ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง “จริงเหรอ” “จริงค่ะ” พลอยใสยิ้ม “พลอยใสเข้าใจคุณวินค่ะ” “ขอบคุณนะพลอยใส” วินัยพูด “ขอบคุณที่เข้าใจฉัน” “แต่... พลอยใสก็ยังรู้สึกเสียใจนะคะ” พลอยใสสารภาพ “เสียใจที่คุณวินไม่ไว้ใจพลอยใสพอที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง” “ฉันขอโทษนะพลอยใส” วินัยเอ่ย “ฉันสัญญาว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรปิดบังเธออีกแล้ว” พลอยใสพยักหน้า “แล้ว... คุณวินจะอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหมคะ” “ใช่” วินัยตอบ “ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันจะกลับไปเล่นดนตรีที่เดิม” “ดีแล้วค่ะ” พลอยใสยิ้ม “พลอยใสอยากฟังเพลงของคุณวินอีก” วินัยยิ้มตอบ “ฉันจะแต่งเพลงใหม่ให้พลอยใสนะ” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกลับมาสดใสอีกครั้ง ความเข้าใจที่เกิดขึ้นเหมือนเป็นการเยียวยาบาดแผลในใจของทั้งคู่