เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยใสตัดสินใจไม่ไปทำงานที่ร้านดอกไม้ เธอใช้เวลาทั้งคืนที่ผ่านมา จมอยู่กับความคิดที่สับสนและน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เรื่องราวของแฟนสาวของวินมันเหมือนกับคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะลุกขึ้นจากเตียง “พลอยใส” เสียงแม่ดังมาจากหน้าประตูห้อง “ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” พลอยใสลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า “ค่ะแม่” “ทำไมวันนี้ไม่ไปร้านดอกไม้ล่ะ” แม่ถาม “ปกติลูกก็ตื่นเช้าไปช่วยคุณป้าทุกวันนี่” “พลอยใส... พลอยใสไม่สบายค่ะแม่” พลอยใสโกหกทั้งน้ำตา “ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ” “จริงเหรอ” แม่เดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง “ไม่เป็นไรนะลูก พักผ่อนเยอะๆ นะ” พลอยใสซบหน้าลงกับอกแม่ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่ช่วยปลอบประโลมใจเธอได้บ้าง แต่ก็ไม่อาจลบล้างความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ “แม่... พลอยใสมีเรื่องอยากจะปรึกษาแม่ค่ะ” พลอยใสเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิจ๊ะ” แม่ตอบ พลอยใสเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ให้แม่ฟัง ทั้งเรื่องที่วินหายตัวไป เรื่องที่นักดนตรีคนใหม่มาแทนที่ และที่สำคัญที่สุด คือเรื่องของผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นแฟนของวิน แม่ฟังเรื่องราวของพลอยใสด้วยความตั้งใจ เมื่อพลอยใสเล่าจบ แม่ก็กอดเธอไว้แน่น “แม่เข้าใจนะว่าลูกกำลังเสียใจ” แม่พูด “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องเจออะไรแบบนี้” “พลอยใสไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะแม่” พลอยใสเอ่ยถาม “พลอยใสรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง” “แม่รู้ว่าลูกรักวิน” แม่กล่าว “แต่บางที... ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไปนะลูก” “แต่พลอยใสคิดว่าวินก็รู้สึกดีกับพลอยใสเหมือนกัน” พลอยใสพูดเสียงสั่น “เพลงที่เขามีให้พลอยใส... การที่เขามาหาพลอยใสที่ร้านตลอด...” “แม่เชื่อว่าวินเองก็คงมีความรู้สึกดีๆ กับลูก” แม่ตอบ “แต่บางที... เขาก็อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ลูกยังไม่รู้ก็ได้” “เหตุผลอะไรคะแม่” พลอยใสถาม “เหตุผลที่จะต้องมีแฟนแล้วไม่บอกลูก” “แม่ไม่รู้หรอกนะลูก” แม่ถอนหายใจ “แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม... ลูกต้องเข้มแข็งนะ” “แต่พลอยใสเจ็บปวดเหลือเกินค่ะแม่” พลอยใสเอ่ย “แม่รู้จ้ะ” แม่ลูบหลังลูกสาวเบาๆ “แต่การยอมรับความจริง และก้าวต่อไป มันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดนะลูก” พลอยใสเงยหน้ามองแม่ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “แล้วพลอยใสจะเข้มแข็งได้ยังไงคะ” “ลูกมีครอบครัวที่รักลูกนะ” แม่ตอบ “มีเพื่อนที่หวังดีกับลูก และยังมีอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า” “แต่พลอยใสคิดถึงวินนะคะแม่” พลอยใสสารภาพ “คิดถึงเสียงกีตาร์ของเขา คิดถึงรอยยิ้มของเขา” “นั่นเป็นเรื่องธรรมดาจ้ะ” แม่กล่าว “แต่ความทรงจำดีๆ มันจะยังคงอยู่เสมอ” พลอยใสนั่งนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เธอพยายามคิดตามคำพูดของแม่ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมันรุนแรงมาก แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ว่าแม่พูดถูก การจมอยู่กับความเศร้าคงไม่ช่วยอะไร “แม่คะ” พลอยใสเอ่ยขึ้น “พลอยใส... พลอยใสอยากจะลองไปคุยกับวินดูค่ะ” “แน่ใจนะลูก” แม่ถามด้วยความเป็นห่วง “แน่ใจค่ะแม่” พลอยใสพยักหน้า “พลอยใสอยากรู้ความจริงจากปากเขาค่ะ” “ถ้าอย่างนั้น... แม่จะไปด้วยนะ” แม่เสนอ “เผื่อว่าลูกต้องการกำลังใจ” พลอยใสยิ้มให้แม่ “ขอบคุณค่ะแม่” บ่ายวันนั้น พลอยใสกับแม่เดินทางไปยังมุมถนนที่วินเคยมาเล่นดนตรี ภาพของนักดนตรีชายหนุ่มคนใหม่ยังคงปรากฏอยู่ตรงนั้น แต่พลอยใสไม่ได้สนใจ เขาอีกต่อไปแล้ว หัวใจของเธอจดจ่ออยู่กับการเผชิญหน้ากับวิน “เขาอยู่ที่ไหนคะแม่” พลอยใสถาม “ป้าบอกว่า... ช่วงนี้วินไม่ค่อยมาเล่นดนตรีแล้ว” แม่ตอบ “แต่เห็นว่าบางครั้งก็ยังมาเดินเล่นแถวนี้อยู่” พลอยใสเดินไปตามริมคลอง เธอพยายามมองหาวิน ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนไปมา หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เห็นเงาใครสักคนที่มีรูปร่างคล้ายเขา แล้วในที่สุด เธอก็เห็นเขา ยืนอยู่ริมสะพานเก่าแก่แห่งหนึ่ง กำลังมองออกไปยังผืนน้ำนิ่งๆ “วินคะ” พลอยใสเรียกเสียงแผ่วเบา วินหันกลับมา เขาดูผอมลงไปกว่าเดิมเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีประกายบางอย่างที่พลอยใสคุ้นเคย “คุณพลอยใส” วินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “พลอยใส... พลอยใสมีเรื่องอยากจะคุยกับวินค่ะ” พลอยใสพูด วินถอนหายใจเบาๆ “ผมก็คิดว่าคุณพลอยใสจะต้องมา” “วิน... วินมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอคะ” พลอยใสถามตรงๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า วินยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด “ใช่ครับ” เขาตอบในที่สุด “ผมมีแฟนแล้ว” คำตอบของวินเหมือนมีดอีกเล่มที่กรีดลงไปในใจของพลอยใส เธอรู้สึกเหมือนขาจะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ตรงนั้น “แล้ว... แล้วทำไมวินถึงไม่เคยบอกพลอยใสเลย” พลอยใสถามเสียงสั่น “ผม... ผมไม่อยากทำให้คุณพลอยใสเสียใจ” วินตอบ “ผมรู้ว่าคุณพลอยใสมีความรู้สึกดีๆ ให้ผม” “พลอยใส... พลอยใสก็คิดว่าวินก็เหมือนกัน” พลอยใสพูด “เพลงที่วินแต่งให้... การที่คุณมาหาพลอยใสที่ร้าน...” “ผม... ผมแค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณพลอยใส” วินกล่าว “ผมไม่อยากให้คุณพลอยใสเหงา” คำพูดของวินทำให้พลอยใสยิ่งสับสน “แต่... แต่มันไม่ใช่แค่เพื่อนนะคะวิน” วินหลับตาลงช้าๆ “ผมขอโทษครับคุณพลอยใส” เขาพูด “ผม... ผมไม่เคยคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้” พลอยใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความเจ็บปวดและความสับสนถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่ไหว “ผม... ผมต้องไปแล้วครับ” วินกล่าว “ผม... ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ” วินเดินจากไป ทิ้งให้พลอยใสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าความรักของเธอครั้งนี้จะจบลงอย่างไร แต่เธอก็รู้ว่ามันกำลังทิ้งรอยแผลเป็นที่ลึกเกินกว่าจะลืมเลือน