หลังจากวันที่วินจากไปโดยไม่บอกลา พลอยใสก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอได้หยุดหมุน ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนรางและไร้สีสัน ร้านดอกไม้ของคุณป้าที่เคยเป็นสถานที่โปรด บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงขังที่คอยย้ำเตือนถึงความเศร้าที่เธอต้องเผชิญ เธอพยายามจะจัดดอกไม้เหมือนทุกวัน แต่ทุกครั้งที่หยิบดอกไม้ขึ้นมา ภาพของวินก็มักจะลอยเข้ามาในหัวเสมอ “วันนี้ทำไมดูซึมๆ จังเลยจ๊ะ พลอยใส” คุณป้าเอ่ยถามขณะเข้ามาจัดดอกไม้อีกมุมหนึ่งของร้าน “ไม่สบายหรือเปล่า” พลอยใสส่ายหน้า “เปล่าค่ะคุณป้า แค่... แค่รู้สึกไม่ค่อยมีแรงนิดหน่อยค่ะ” “คงจะคิดถึงเขามากสินะ” คุณป้าพูดอย่างเข้าใจ “ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวเวลาก็จะช่วยเยียวยาเอง” “แต่พลอยใสไม่แน่ใจเลยค่ะคุณป้า” พลอยใสถอนหายใจ “ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้จะหายไปเมื่อไหร่” “ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน มันไม่เคยหายไปไหนหรอกจ้ะ มันแค่เปลี่ยนรูปแบบไป” คุณป้าตอบ “บางทีการจากลา ก็เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น” “แต่พลอยใสไม่อยากเติบโตขึ้นเลยค่ะ” พลอยใสพึมพำ “พลอยใสอยากให้ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม” “เป็นไปไม่ได้หรอกจ้ะ ชีวิตมันต้องเดินต่อไปเสมอ” คุณป้าบอก “แล้วเรื่องเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ล่ะ พร้อมแล้วหรือยัง” “พร้อมแล้วค่ะ” พลอยใสตอบ “อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันเดินทางแล้ว” “ดีแล้วจ้ะ” คุณป้าพยักหน้า “ไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ บ้างก็ดีนะ” พลอยใสพยายามยิ้มตอบ แต่ในใจเธอกลับรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก การไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ที่เคยเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงหนทางที่จะทำให้เธอห่างไกลจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ผูกพัน สองสามวันต่อมา พลอยใสก็ได้รับข่าวที่ไม่คาดฝันจากเพื่อนที่ทำงานในตลาดสด เธอได้ยินว่ามีนักดนตรีคนใหม่มาเล่นอยู่ที่มุมถนนใกล้ๆ กับร้านดอกไม้ของคุณป้า ข่าวนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด เธอแอบหวังลึกๆ ว่าอาจจะเป็นวิน แต่เมื่อลองแอบมองไปที่มุมนั้น เธอก็เห็นนักดนตรีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน “นั่นใครน่ะคะคุณป้า” พลอยใสถาม ขณะกำลังจัดช่อดอกไม้ “อ๋อ เห็นเขามาเล่นอยู่สักพักแล้ว” คุณป้าตอบ “ไม่รู้จักเหมือนกันจ้ะ แต่เล่นกีตาร์เก่งใช้ได้เลยนะ” พลอยใสพยายามมองหน้านักดนตรีคนนั้นให้ชัดๆ แต่เขาก็หันหน้าไปทางอื่นเสียส่วนใหญ่ ท่าทางของเขาดูมีความสุขกับการเล่นดนตรี แต่พลอยใสกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก “เขาเล่นเพลงแนวเดียวกับวินเลยนะคะ” พลอยใสพูดต่อ “จริงเหรอ” คุณป้าหันมามอง “ป้าว่าเขาเล่นเพลงเร็วๆ สนุกๆ นะ” “เอ่อ... พลอยใสอาจจะฟังผิดไปก็ได้ค่ะ” พลอยใสตอบ พยายามปัดความรู้สึกสงสัยออกไป ตลอดทั้งวัน พลอยใสก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองนักดนตรีคนใหม่คนนั้นอยู่บ่อยๆ เธอสังเกตเห็นว่าเขามีท่าทางคล้ายวินอยู่บ้างในบางจังหวะ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจที่สุด คือมีลูกค้าบางคนเข้ามาถามถึง “นักร้องคนก่อน” ที่เคยเล่นอยู่ที่นี่ “นักร้องคนก่อนเหรอคะ” พลอยใสถามลูกค้าคนหนึ่งที่เข้ามาทักทาย “หมายถึงคุณวินเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” ลูกค้าคนนั้นตอบ “เห็นเขาหายไปหลายวันแล้ว ไม่มาเล่นเลย” “อ๋อ... เขาคงติดธุระน่ะค่ะ” พลอยใสตอบอย่างอ้อมแอ้ม “เสียดายจัง” ลูกค้าคนนั้นกล่าว “เขาเล่นเพลงเพราะมากเลยนะ” คำพูดของลูกค้าทำให้พลอยใสรู้สึกใจหายวาบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการหายไปของวิน จะส่งผลกระทบต่อคนรอบข้างมากขนาดนี้ เย็นวันนั้น ขณะที่พลอยใสกำลังจะปิดร้าน คุณป้าก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พลอยใส” คุณป้าเรียก “ป้ามีเรื่องจะคุยด้วย” “มีอะไรเหรอคะคุณป้า” พลอยใสถาม “เมื่อกี้มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหา” คุณป้ากล่าว “เขาบอกว่า... เขาเป็นแฟนของวิน” คำพูดของคุณป้าทำเอาพลอยใสถึงกับยืนแข็งทื่อไปทั้งตัว “แฟน... แฟนของคุณวินเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” คุณป้าพยักหน้า “เขามาถามหาคุณนะ” “เขา... เขาถามหาพลอยใสทำไมคะ” พลอยใสถามเสียงสั่น “เขาบอกว่า... เห็นคุณกับวินสนิทกัน” คุณป้าตอบ “เขาอยากจะให้คุณเลิกยุ่งเกี่ยวกับวิน” พลอยใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าวินจะมีแฟนอยู่แล้ว ที่ผ่านมาเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับวินนั้นเป็นอะไรที่พิเศษ และวินเองก็ดูจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอเช่นกัน “เขา... เขาเป็นใครคะ” พลอยใสถาม “ป้าไม่ทราบชื่อเขาหรอกจ้ะ” คุณป้าตอบ “แต่เขาดูจริงจังมากนะ” พลอยใสทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ความรู้สึกสับสน ผิดหวัง และเจ็บปวด ตีวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ “แล้ว... แล้ววินรู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ” พลอยใสถาม “ป้าไม่รู้จ้ะ” คุณป้าส่ายหน้า “เขาบอกว่าเขามาเตือนคุณเฉยๆ” พลอยใสรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความรักที่เธอคิดว่ากำลังเบ่งบาน กลับกลายเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “พลอยใส... พลอยใสไม่เข้าใจ” พลอยใสพึมพำ “ทำไมวินถึงไม่เคยบอกพลอยใสเลย” “บางที... เขาอาจจะไม่อยากทำให้คุณเสียใจก็ได้นะ” คุณป้าปลอบ “หรือไม่ก็... อาจจะมีอะไรที่เราไม่เข้าใจ” พลอยใสไม่รู้จะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังจากคนที่เธอไว้ใจ ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมีให้วิน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา “พรุ่งนี้... พรุ่งนี้พลอยใสต้องไปเจอเขาอีกไหมคะ” พลอยใสถาม “เขาไม่ได้บอกว่าจะมาอีกนะ” คุณป้าตอบ “แต่ถ้าเขามา... คุณก็ต้องระมัดระวังตัวนะลูก” พลอยใสพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ดีว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับวิน กำลังจะก้าวเข้าสู่บททดสอบที่ยากลำบากที่สุด “คุณป้าคะ” พลอยใสเอ่ยขึ้น “ถ้าพรุ่งนี้พลอยใสไม่มาทำงาน คุณป้าจะว่าอะไรไหมคะ” “ไม่ว่าจ้ะ” คุณป้าตอบ “ถ้าไม่สบายใจ ก็พักผ่อนนะลูก” พลอยใสลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกร้านดอกไม้ ลมเย็นๆ ที่เคยพัดพาความสุข บัดนี้กลับพัดพาความเศร้าและความไม่แน่นอนเข้ามาแทนที่ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวดนี้อย่างไร “ขอบคุณค่ะคุณป้า” พลอยใสกล่าว “พลอยใส... พลอยใสคงต้องไปคิดทบทวนอะไรบางอย่างก่อนค่ะ” เธอเดินออกจากร้านดอกไม้ไป ทิ้งให้คุณป้ายืนมองตามหลังหลานสาวไปด้วยความเป็นห่วง ความสัมพันธ์อันอ่อนหวานที่เคยเบ่งบาน กำลังถูกคุกคามด้วยมรสุมที่ไม่คาดฝัน