"ปล่อยฉันนะ!" แพรพยายามสะบัดแขนอย่างแรง ดวงตาของเธอแดงก่ำและฉายแววแห่งความสิ้นหวัง คมกับฟ้าพยายามรั้งเธอไว้ แต่แรงของแพรในยามนี้กลับมีมากกว่าที่พวกเขาคาดคิด "ฉันไม่กลัว" แพรตะโกนสวนกลับมา "ถ้าฉันมองไม่เห็นอะไรอีกต่อไป มันก็คงจะดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของฟ้า เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมแพรถึงคิดเช่นนั้น "แพร! ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้" ฟ้าถามเสียงสั่นเครือ "มันไม่จริงเลยนะ ความมืดมิดไม่ได้แก้ปัญหาอะไรได้ทั้งนั้น" คมเองก็พยายามพูดกับแพรด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แพร ฟังฉันนะ เรารู้ว่าเธอเสียใจเรื่องที่เกิดขึ้น แต่การทำร้ายตัวเองแบบนี้มันไม่ใช่ทางออกนะ" เขาพยายามดึงมือของแพรออกจากใบหน้า "เราจะอยู่ตรงนี้กับเธอ เราจะช่วยเธอผ่านมันไป" ทันใดนั้นเอง แพรที่ถูกรั้งไว้ก็ทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ เธอปล่อยมือที่เคยพยายามจะยกขึ้นมองดวงอาทิตย์ออกอย่างอ่อนแรง และใช้สองมือกุมขมับของตัวเองไว้แน่น "ฉัน... ฉันทนไม่ไหวแล้ว" เธอพร่ำบอกเสียงสะอื้น "ความรู้สึกผิดนี้... มันกัดกินฉันทุกวัน" ฟ้ากับคมมองหน้ากันด้วยความเป็นห่วง พวกเขาค่อยๆ ปล่อยแพร และทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ "เกิดอะไรขึ้นแพร" ฟ้าเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล "เล่าให้เราฟังได้ไหม" แพรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "วันนั้น... วันที่ฟ้ากับคมไปดูดาวกันที่ดาดฟ้า... ฉันเห็น" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันเห็นทุกอย่าง" ฟ้ากับคมเบิกตากว้าง มองหน้ากันอีกครั้ง "เห็นอะไรเหรอ" คมถามอย่างระแวดระวัง "เห็น...เห็นทุกอย่างที่พวกเธอคุยกัน" แพรตอบ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ฉันได้ยิน...ว่าคมรู้สึกยังไงกับฟ้า...ว่าฟ้าก็รู้สึกยังไงกับคม...ฉันได้ยินว่าพวกเธอ...พวกเธอชอบกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ฟ้ากับคมรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง ความลับที่พวกเขาคิดว่าได้เก็บงำไว้อย่างดี กลับถูกแพรล่วงรู้ไปเสียแล้ว "ฉัน...ฉันเสียใจมาก" แพรพูดต่อ "ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรได้ยินเรื่องพวกนั้น ฉันควรจะถอยออกมา แต่...แต่ใจฉันมันเจ็บปวดเหลือเกิน" เธอเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ดวงตาของเธอฉายแววตัดพ้อ "ฟ้า...เธอเคยบอกฉันว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกันที่สุด...แล้วทำไม...ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องคมเลย" ฟ้าอึ้งไปกับคำพูดของแพร เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ในใจของเธอสับสนไปหมด เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของแพรจริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "ฉัน...ฉันขอโทษแพร" ฟ้ากล่าวเสียงสั่น "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอเลยจริงๆ...แค่...แค่เรายังไม่แน่ใจในความรู้สึกของเราเอง...เราก็เลย...ยังไม่ได้บอกใคร" "ยังไม่แน่ใจเหรอ" แพรแค่นหัวเราะเบาๆ "แต่จากที่ฉันได้ยิน...พวกเธอก็แน่ใจกันดีนี่นา" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่...เป็นคนนอก...ในเรื่องของพวกเธอ" คมรีบเข้ามาแทรก "แพร...เรื่องนี้มันซับซ้อนนะ" เขาพยายามอธิบาย "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับฟ้าที่จะ...เปิดใจ" "แล้วทำไมฉันถึงเปิดใจให้เธอได้ล่ะ" แพรสวนกลับอย่างรวดเร็ว "ทำไมฉันถึงเล่าทุกอย่างให้ฟ้าฟังได้ แต่ฟ้ากลับทำแบบนี้กับฉัน" "ฉัน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ" ฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้สึกผิดมากที่ทำให้เธอเสียใจ" "เสียใจเหรอ" แพรพูดซ้ำ "แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ...ฉันต้องรู้สึกยังไง...เวลาที่เพื่อนสนิทที่สุดกำลังจะมีความรักกับคนที่ฉัน...แอบชอบมาตลอด" คำสารภาพนั้นทำให้ฟ้ากับคมถึงกับตะลึง พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าแพรมีความรู้สึกเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนกับคม "แพร...เธอ...เธอชอบฉันเหรอ" คมถามเสียงตะกุกตะกัก แพรพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ใช่...ฉันชอบนาย...ตั้งแต่แรกเจอ...แต่ฉันไม่กล้าบอก...เพราะฉันกลัวว่านายจะไม่รู้สึกเหมือนกัน...แล้วฉันก็เห็นว่านาย...นายดูจะชอบฟ้ามากกว่า...ฉันก็เลยเก็บมันไว้...พยายามเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ" "ฉัน...ฉันไม่รู้จริงๆ" คมกล่าว "ถ้าฉันรู้...ฉันคงไม่ทำอะไรที่ทำให้เธอเสียใจแบบนี้" "แต่ตอนนี้เธอก็รู้แล้ว" แพรพูดเสียงแหบพร่า "แล้วเธอจะทำยังไงกับความรู้สึกของฉัน...กับความรู้สึกของฟ้า...แล้วกับความรู้สึกของเธอเองล่ะ" ฟ้ามองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม คมเองก็มองฟ้า ดวงตาของเขาสื่อความหมายบางอย่างที่ฟ้าไม่สามารถเข้าใจได้ในทันที "ฉัน...ฉันต้องไปแล้ว" แพรพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ "ฉัน...ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป" "แพร! เดี๋ยวสิ!" ฟ้าพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ "ปล่อยฉัน" แพรสะบัดแขนออก "ฉันต้องการเวลาอยู่คนเดียว" เธอหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฟ้ากับคมไว้เพียงลำพังภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ ฟ้าหันไปมองคม "เรา...เราควรจะทำยังไงดีคม" เธอถามเสียงแผ่วเบา "ฉันรู้สึกแย่มากๆ เลย" คมส่ายหน้าช้าๆ "ฉันก็เหมือนกัน" เขาถอนหายใจยาว "เราไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" "แล้วเรื่องที่แพรพูด...ที่ว่าเธอชอบนาย..." ฟ้าเอ่ยถามอย่างเกรงใจ คมมองฟ้าด้วยสายตาที่จริงจัง "ฟ้า...ฉันรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะยาก...แต่ฉันอยากให้เธอรู้...ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ...มันชัดเจนมาก" เขาจับมือฟ้าไว้แน่น "เรื่องของแพร...มันทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิง...แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความรู้สึกของฉันเลย" ฟ้ามองมือของคมที่กุมมือเธออยู่ ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังสับสนของเธอได้บ้าง แต่กระนั้น เธอก็ยังคงรู้สึกเป็นห่วงแพรอยู่ดี "เราต้องตามไปดูแพรนะคม" ฟ้ากล่าว "เธออยู่ในสภาพที่ไม่ดีเลย" "อืม" คมพยักหน้า "แต่เราต้องให้เวลาเธอด้วย" ทั้งสองคนยืนมองร่างของแพรที่ค่อยๆ เล็กลงไปในฝูงชน ก่อนที่เธอจะหายลับไป ท้องฟ้าในยามนี้ไม่ได้มีแต่แสงดาวอันงดงามอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยเงาของความขัดแย้งและความเจ็บปวดที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมา ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน