ฟ้ากับคมใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการเดินตามหาร่างของแพรไปทั่วบริเวณลานกว้างที่จัดงานสังเกตการณ์สุริยุปราคา พวกเขาถามไถ่ผู้คนรอบข้าง แต่ก็ไม่มีใครเห็นแพรเลย ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองคน "เราควรจะโทรหาที่บ้านแพรหรือเปล่า" ฟ้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล คมพยักหน้า "ดีเลย" เขาบอก "เผื่อเธอจะกลับไปแล้ว" ฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของแม่แพร แต่สายกลับไม่ว่าง เธอพยายามอยู่อีกสองสามครั้งก็ยังคงเป็นเช่นเดิม "โทรไม่ติดเลย" ฟ้าบอกคม "งั้นเราต้องหาเธอให้เจอ" คมกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เธอคงไปที่ไหนสักแห่งที่เงียบๆ" พวกเขาตัดสินใจแยกกันค้นหา โดยนัดแนะกันว่าจะกลับมาเจอกันที่จุดเดิมในอีกสามสิบนาที หากยังหาไม่เจอ ก็จะปรึกษาคุณครูที่ดูแลชมรมดาราศาสตร์ ฟ้าเดินลึกเข้าไปในสวนสาธารณะที่อยู่ติดกับบริเวณงาน หวังว่าแพรอาจจะไปนั่งพักอยู่ตรงนั้น เธอเดินไปเรื่อยๆ ชะเง้อคอเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ของโคมไฟตามทางเดิน ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบามาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ฟ้าเร่งฝีเท้าเข้าไปดู และก็พบแพรนั่งกอดเข่าอยู่เพียงลำพัง ดวงตาของเธอแดงก่ำ บ่งบอกว่าร้องไห้มาสักพักแล้ว "แพร!" ฟ้าเรียกเบาๆ เดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ แพรเงยหน้าขึ้นมามองฟ้า แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเหนื่อยล้า "ทำไม...เธอถึงตามมา" "ฉันเป็นห่วงเธอนะ" ฟ้าตอบ นั่งลงข้างๆ เธออย่างระมัดระวัง "ฉันรู้ว่าเธอคงรู้สึกแย่...แต่เราอยากจะคุยกับเธอ" แพรหลับตาลง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง "ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว...ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว" "แพร...มันไม่ใช่แบบนั้น" ฟ้ากล่าว "เรื่องของฉันกับคม...มันเพิ่งจะเริ่มต้น...และเราก็ไม่เคยคิดจะปิดบังเธอเลยจริงๆ" "ไม่เคยคิดจะปิดบัง?" แพรแค่นเสียง "แต่เธอก็ไม่เคยบอกฉันเลยนะ" "ฉันขอโทษ" ฟ้ากล่าวอย่างจริงใจ "มันเป็นความผิดของฉันเอง...ฉันควรถามความรู้สึกของเธอ...ควรรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง...แต่ฉัน...ฉันก็กลัว...กลัวว่าจะเสียเธอไป...กลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ" แพรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของฟ้า "ถ้าอย่างนั้น...ทำไมเมื่อกี้...เธอถึงไม่บอกความจริงกับคม...ว่าฉันก็ชอบเขา...ทำไมเธอถึงปล่อยให้เขา...เข้าใจผิด" "เพราะตอนนี้...ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม" ฟ้าตอบ "ฉันเห็นเธอเสียใจมาก...ฉันไม่อยากจะพูดอะไรที่จะทำให้เธอเจ็บปวดไปมากกว่านี้" "แล้ว...แล้วตอนนี้ล่ะ...ฉันเจ็บปวดน้อยลงแล้วเหรอ" แพรถามเสียงสั่น "การที่เธอพูดแบบนี้...มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ เหรอ" "ฉันไม่รู้" ฟ้าตอบตามตรง "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า...มิตรภาพของเรา...มันสำคัญกับฉันมากนะแพร" แพรค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองฟ้าด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเดิม "มิตรภาพ...ที่เธอจะแลกกับการที่ฉันต้องเสียใจ...เสียคนที่แอบชอบไป...แบบนั้นเหรอ" "มันไม่ใช่การแลกเปลี่ยนแบบนั้น" ฟ้าพยายามอธิบาย "ฉัน...ฉันอยากให้เราทุกคน...สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข" ทันใดนั้นเอง คมก็เดินเข้ามาหาพวกเขา "เจอตัวแล้ว" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงโล่งอก "เป็นไงบ้าง" เขาถามแพร แพรหันไปมองคม ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสับสนและเจ็บปวด "ฉัน...ฉันไม่รู้" เธอตอบเสียงแผ่ว คมทรุดตัวลงนั่งอีกข้างของแพร "แพร...ฉันขอโทษจริงๆ" เขาเอ่ย "ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอรู้สึกยังไงกับฉัน" "ไม่เป็นไร" แพรพูด "มันเป็นความผิดของฉันเอง...ที่คิดไปเอง...ที่คาดหวังมากเกินไป" "มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย" คมกล่าว "แต่มันเป็นความผิดของฉัน...ที่อาจจะทำให้เธอเข้าใจผิด...หรือทำให้เธอรู้สึกไม่ดี" "ไม่...ไม่เกี่ยวกับคมเลย" แพรพูด "ฉัน...ฉันแค่อยากจะบอกความรู้สึกของฉัน...แต่ฉันก็กลัว...กลัวว่าจะเสียความเป็นเพื่อนไป...แล้วพอได้ยินฟ้ากับคม...ฉันก็...ฉันก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันพังทลาย" "ฟ้า...ก็รู้สึกผิดเหมือนกัน" คมเสริม "เราทั้งคู่...อยากให้เธอเข้าใจ" ฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย "เราอยากให้เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะแพร" แพรเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังต่อสู้กับอารมณ์ภายในใจของตัวเอง "ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ตอนนี้...ทุกอย่างมันดูสับสนไปหมด" "ไม่เป็นไร" คมกล่าว "เราให้เวลาเธอ...เธอไม่ต้องรีบร้อน" "แต่...ถ้าเธอจะลอง...ให้โอกาสเราอีกครั้ง..." ฟ้าเสริม "เราสัญญาว่าจะพยายามทำให้ดีที่สุด" แพรหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน...ฉันอยากจะเชื่อ...แต่...แต่มันยากเหลือเกิน" "เราเข้าใจ" คมบอก "แต่ถ้าเธอต้องการใครสักคน...ก็บอกเรานะ" ฟ้ากับคมนั่งอยู่ข้างๆ แพรร่วมชั่วโมง พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมากนัก ปล่อยให้แพรได้มีเวลาอยู่กับความคิดของตัวเอง แต่การมีอยู่ของพวกเขาตรงนั้น ก็เหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง หลังจากนั้นไม่นาน แพรค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ฉัน...ฉันคิดว่าฉันควรจะกลับบ้านแล้ว" เธอพูด "ให้เราไปส่งไหม" คมถาม แพรส่ายหน้า "ไม่เป็นไร...ฉันอยากจะเดินกลับเอง" "แน่ใจนะ" ฟ้าถาม "แน่ใจ" แพรตอบ "แต่...ขออย่างหนึ่งได้ไหม" "บอกมาเลย" คมกล่าว "อย่า...อย่าเพิ่งรังเกียจฉันนะ" แพรพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ขอเวลาให้ฉัน...ได้ปรับความเข้าใจกับตัวเองก่อน" "ไม่มีทางที่เราจะรังเกียจเธอ" ฟ้าตอบทันที "เราจะรอเสมอ" คมพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่...เราจะรอ" แพรยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความหวังเจืออยู่เล็กน้อย "ขอบคุณนะ" เธอพูดเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งฟ้ากับคมไว้เบื้องหลังอีกครั้ง ฟ้าหันไปมองคม "เรา...เราทำถูกแล้วใช่ไหม" เธอถาม คมมองไปทางที่แพรเดินจากไป "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่นี่คือสิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้" "ฉันหวังว่าแพรจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" ฟ้ากล่าว "ฉันก็หวังเช่นนั้น" คมตอบ "แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ" คำพูดของคมทำให้ฟ้าใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงซับซ้อนและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่การได้รู้ว่ามีคมอยู่เคียงข้าง ก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำในหัวใจของเธอ