แสงสีทองของอรุณรุ่งเริ่มสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างของหอดูดาวเก่า ทำให้บรรยากาศที่เคยปกคลุมไปด้วยความเศร้าสร้อยเมื่อคืนก่อน เปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่สดใสและมีความหวังมากขึ้น แพรไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว น้ำตาที่เคยไหลบัดนี้ได้เหือดแห้งไป เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูผ่อนคลายขึ้น แต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวดจางๆ ซ่อนอยู่ "ฉัน...รู้สึกดีขึ้นมากเลย" แพรกล่าว พลางมองออกไปยังท้องฟ้าที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน "ขอบคุณพวกเธอจริงๆ" "เราดีใจที่เธอรู้สึกดีขึ้น" ฟ้าตอบ พลางยื่นมือออกไปแตะไหล่แพรเบาๆ คมพยักหน้าเห็นด้วย "เราอยากให้เธอรู้ว่า...เราพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับเธอ" "เริ่มต้นใหม่..." แพรทวนคำ "แต่...ฉันก็ยังรู้สึกผิดกับฟ้าอยู่ดี" "ไม่เป็นไรนะแพร" ฟ้ากล่าว "ฉันเข้าใจ...ว่ามันยากสำหรับเธอ" "ฉัน...ฉันควรจะบอกความรู้สึกของฉันกับคมไปตั้งแต่แรก" แพรสารภาพ "แต่ฉันกลัว...กลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว...แล้วเขาไม่รู้สึกเหมือนกัน...ฉันก็คงจะรับไม่ได้" "การกลัว...ไม่ใช่เรื่องผิด" คมกล่าว "แต่การปล่อยให้ความกลัว...มาปิดกั้นโอกาส...มันน่าเสียดายกว่า" "ใช่" ฟ้าเสริม "เราอยากให้เธอ...กล้าที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมา" "ฉันจะพยายาม" แพรให้คำมั่น "หลังจากนี้...ฉันจะพยายามกล้ามากขึ้น" ทั้งสามคนลงมาจากหอดูดาวเก่า เดินลงเนินเขาไปด้วยกัน ท่ามกลางแสงอรุณที่กำลังสาดส่อง การเดินลงมาครั้งนี้ ต่างจากการเดินขึ้นมาเมื่อวาน มีเพียงเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เบาลง แต่ก็อบอุ่นกว่าเดิม เมื่อมาถึงรถของคม ฟ้ากับคมส่งแพรขึ้นรถ และแพรเองก็ยื่นหน้าออกมาจากกระจก "ฉัน...จะกลับไปที่ชมรมนะ" แพรบอก "หลังจากที่ฉันจัดการธุระบางอย่างเสร็จ" "ดีเลย" ฟ้าตอบ "เรารอเธออยู่ที่ชมรมนะ" "ถ้าเธออยากจะคุยอะไร...หรืออยากจะปรึกษาอะไร...โทรหาเราได้ตลอดนะ" คมกล่าว แพรพยักหน้ารับ "ขอบคุณนะ" เธอกล่าวอีกครั้ง แล้วโบกมือลา ก่อนที่จะขับรถออกไป ฟ้ากับคมมองตามรถของแพรไปจนลับตา "เธอจะโอเคใช่ไหม" ฟ้าถามคม คมถอนหายใจเบาๆ "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่มันต้องใช้เวลา" "เราเองก็ต้องให้เวลาเขา" ฟ้ากล่าว "เราจะไม่เร่งรีบ" ทั้งสองคนเดินกลับไปที่รถของตัวเอง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้าที่เริ่มสว่างจ้า เมื่อกลับมาถึงชมรมดาราศาสตร์ บรรยากาศก็ดูคึกคักกว่าที่เคย เป็นเพราะข่าวการกลับมาของแพรที่แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว สมาชิกชมรมคนอื่นๆ ต่างก็เข้ามาทักทายและสอบถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อแพรเข้ามาในชมรม เธอก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทุกคน แพรพยายามยิ้มและตอบรับคำทักทายเหล่านั้นอย่างดีที่สุด แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจ ในระหว่างที่ฟ้ากำลังจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับการสังเกตการณ์กลุ่มดาวในคืนนี้ คมก็เดินเข้ามาหาเธอ "คืนนี้...เธอจะไปกับฉันไหม" คมถาม ฟ้าหันมามองคม ยิ้มบางๆ "ไปสิ" เธอตอบ "ทำไมถึงถามล่ะ" "ฉันอยากจะ...ฉลอง" คมบอก "ฉลองที่เราผ่านเรื่องยากๆ มาได้...แล้วก็ฉลองให้กับมิตรภาพของเรา" "มิตรภาพ..." ฟ้าทวนคำ "รวมถึงมิตรภาพของแพรด้วยใช่ไหม" คมพยักหน้า "แน่นอน" เขาตอบ "เราจะทำให้แพรรู้สึกว่า...เธอไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง" ฟ้ากอดแขนคมเบาๆ "ฉันรักเธอนะคม" เธอเอ่ย "ฉันก็รักเธอเหมือนกันฟ้า" คมตอบ พร้อมกับกุมมือฟ้าไว้แน่น ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความเข้าใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตขึ้นผ่านอุปสรรคมากมาย และการที่สามารถผ่านพ้นมันมาได้ ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแกร่งและแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แม้ว่ารอยร้าวที่เกิดขึ้นกับแพรจะยังคงต้องใช้เวลาในการเยียวยา แต่การเริ่มต้นใหม่ด้วยความจริงใจและความเข้าใจ ก็เป็นหนทางที่จะนำพาทุกคนไปสู่แสงสว่างแห่งความสัมพันธ์ที่ดีงามอีกครั้ง ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันเป็นพยานแห่งเรื่องราวของพวกเขา