เมื่อกลับมาถึงชมรมดาราศาสตร์ บรรยากาศก็ดูคึกคักกว่าที่เคย เป็นเพราะข่าวการกลับมาของแพรที่แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว สมาชิกชมรมคนอื่นๆ ต่างก็เข้ามาทักทาย ส่งยิ้มให้ และถามไถ่อาการของเธอ บางคนก็ดูเหมือนจะโล่งใจที่เห็นเธอปรากฏตัวอีกครั้ง บางคนก็ยังคงมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่โดยรวมแล้ว ความรู้สึกอึดอัดที่เคยปกคลุมชมรมตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็ดูเหมือนจะจางหายไปบ้างแล้ว ฟ้ากับคมยืนมองแพรที่กำลังพูดคุยกับสมาชิกชมรมด้วยท่าทีที่เป็นมิตร แม้จะยังดูบอบบางอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอก็ทำให้ทั้งคู่รู้สึกอุ่นใจ "เธอดูดีขึ้นนะ" ฟ้ากระซิบข้างหูคม คมพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่...ดีขึ้นมากเลย" เขามองแพรด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ฉันหวังว่าหลังจากนี้...เธอจะมีความสุขจริงๆ" "เราก็หวังอย่างนั้น" ฟ้ากล่าว "และเราก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจ" แพรหันมาเห็นทั้งคู่ยืนมองอยู่ จึงเดินเข้ามาหา "ขอบคุณนะที่รอ" เธอยิ้มให้ "ไม่เป็นไรเลย" คมตอบ "เราเป็นเพื่อนกันนี่นา" "ใช่" ฟ้าเสริม "แล้วก็...หลังจากนี้...ถ้ามีอะไร...ก็บอกเราได้เสมอนะ" แพรพยักหน้า "แน่นอน" เธอตอบ "ฉันก็อยากจะขอโทษพวกเธออีกครั้งนะ...สำหรับทุกอย่าง" "ไม่ต้องขอโทษหรอกแพร" ฟ้ากล่าว "เราเข้าใจ" "เราแค่อยากให้เธอรู้ว่า...เราดีใจที่ได้เธอกลับมา" คมพูดต่อ ในช่วงบ่ายของวันนั้น สมาชิกชมรมดาราศาสตร์ได้รวมตัวกันเพื่อเตรียมงาน "เทศกาลดาวตก" ที่กำลังจะมาถึง งานนี้ถือเป็นงานใหญ่ประจำปีของชมรม ซึ่งมักจะได้รับความสนใจจากคนทั่วไปเป็นจำนวนมาก การเตรียมงานครั้งนี้มีความสำคัญเป็นพิเศษ เพราะมันจะเป็นเหมือนบททดสอบว่าชมรมจะสามารถฟื้นฟูความเชื่อมั่นจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้หรือไม่ แพรมีหน้าที่รับผิดชอบส่วนของการจัดแสดงข้อมูลเกี่ยวกับดาวตก เธอตั้งใจทำงานอย่างมาก ราวกับจะชดเชยความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นในอดีต เธอทุ่มเทเวลาให้กับการค้นคว้าข้อมูล รวบรวมภาพถ่าย และเตรียมสไลด์นำเสนอให้น่าสนใจที่สุด "แพร...นี่เธอจะออกแบบป้ายประชาสัมพันธ์ใหม่เหรอ" ฟ้าเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นแพรนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พร้อมกับโปรแกรมออกแบบกราฟิกที่เปิดอยู่ "ใช่" แพรตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ฉันคิดว่าป้ายเดิมมันดูเก่าไปหน่อย ฉันอยากให้มันดูทันสมัยมากขึ้น แล้วก็สื่อถึงความตื่นเต้นของปรากฏการณ์ดาวตกได้ดีกว่านี้" "ว้าว...สวยจัง" ฟ้าอุทานเมื่อแพรเลื่อนเมาส์ให้ดูแบบร่าง "สีสันสดใสดีนะ แล้วก็ดูน่าสนใจมากเลย" "ขอบคุณ" แพรยิ้ม "คมช่วยแนะนำเรื่องโทนสีให้ฉันนะ เขาบอกว่าสีน้ำเงินเข้มกับสีเงินจะเข้ากับธีมของดาวตกได้ดี" "คมนี่...เก่งไปหมดเลยนะ" ฟ้าแซว แพรหัวเราะเบาๆ "เขาก็แค่...มีความรู้เรื่องพวกนี้เยอะ" คมเดินเข้ามาพอดี "เห็นด้วยกับคำชมของฟ้าไหม" เขาถาม "แน่นอน" แพรตอบ "ฉันว่า...ถ้าไม่มีคม...งานของฉันคงออกมาไม่ดีเท่านี้แน่" คมยิ้ม เขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของแพร "งานของเธอ...มันดูดีกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะแพร" เขาบอก "เธอมีความสามารถจริงๆ" คำชมของคมทำให้แพรหน้าแดงเล็กน้อย เธอรีบหันกลับไปที่หน้าจอ "เอาล่ะ...ฉันไปเตรียมเอกสารสำหรับจัดบูธดีกว่า" ฟ้าพูด "ถ้ามีอะไรให้ช่วย...เรียกได้นะ" "ค่ะ" แพรขานรับ หลังจากที่ฟ้าเดินออกไป คมก็เดินเข้ามาใกล้แพรมากขึ้น "รู้สึกไงบ้าง...ที่ได้กลับมาทำงานกับทุกคน" เขาถาม "ก็...ดีนะ" แพรตอบ "รู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่างอีกครั้ง" "เราก็ดีใจนะ" คมกล่าว "ที่เธอไม่หายไปไหน" "ฉัน...ก็เคยคิดนะ" แพรเริ่มพูด เสียงของเธอแผ่วลง "ว่าบางที...ฉันอาจจะ...เหมาะกับการอยู่คนเดียว...กับการอยู่กับดวงดาว...มากกว่า" คมเงียบไปครู่หนึ่ง "ดวงดาว...มันก็สวยงามนะ" เขาตอบ "แต่...คนเราก็ต้องการ...การเชื่อมต่อ...กับคนอื่นๆ ด้วย" "แล้ว...ถ้าการเชื่อมต่อ...มันทำให้เจ็บปวดล่ะ" แพรถาม "มันก็เป็นไปได้" คมยอมรับ "แต่...ถ้าเราไม่ลอง...เราก็ไม่มีวันรู้...ว่ามันจะสวยงามได้แค่ไหน" แพรเงยหน้าขึ้นมองคม "คม..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ "ว่าไง" คมตอบ "ฉัน...อยากจะขอบคุณเธออีกครั้งนะ" แพรพูด "ขอบคุณที่...ไม่ทิ้งฉันไป" คมยิ้ม "เราไม่เคยคิดจะทิ้งเธอไปไหนอยู่แล้ว" เขาบอก "เธอคือเพื่อนของเรานะ" คำว่า "เพื่อน" ทำให้แพรรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ "ใช่...เราเป็นเพื่อนกัน" เธอย้ำกับตัวเองในใจ ในช่วงเย็นของวันนั้น หลังจากที่ทุกคนเลิกงานกันไปแล้ว ฟ้ากับคมก็ชวนกันไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ กับชมรม บรรยากาศยามเย็นกำลังดี แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนใบหน้าของทั้งคู่ "คิดว่าแพรจะโอเคจริงๆ ใช่ไหม" ฟ้าถาม หลังจากที่เงียบไปนาน คมถอนหายใจ "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่า...เธอยังมีอะไรบางอย่างที่ค้างคาอยู่" "หมายถึงเรื่องของเธอใช่ไหม" ฟ้าถาม คมพยักหน้า "ใช่" เขาตอบ "ฉันรู้ว่าเธอพยายามทำดีที่สุดแล้ว...แต่บางที...ความรู้สึกมันก็ซับซ้อนกว่าที่เราคิด" "ฉันเข้าใจ" ฟ้ากล่าว "แต่เราก็ต้องให้โอกาสเขา" "แน่นอน" คมตอบ "เราจะไม่กดดันอะไรทั้งนั้น" ทั้งสองคนเดินต่อไปเงียบๆ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เคยมีระหว่างทั้งคู่ ดูเหมือนจะลดน้อยลงไปเล็กน้อย แฝงไปด้วยความกังวลและความไม่แน่ใจ "แล้ว...เธอคิดว่า...ความสัมพันธ์ของเรา...หลังจากนี้จะเป็นยังไง" ฟ้าถามอย่างลังเล คมหยุดเดิน หันมามองฟ้า ดวงตาของเขาสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็น "ฉันไม่รู้เหมือนกันนะฟ้า" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉันรู้ว่า...ฉันรักเธอ" ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อย "ฉันก็รักเธอ" เธอกลอบ "แต่...เราต้องผ่านเรื่องของแพรไปให้ได้ก่อน" คมกล่าว "เราต้องทำให้แพรรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ก่อน" "ฉันรู้" ฟ้าพยักหน้า "ฉัน...จะไม่รีบร้อน" คมยื่นมือมากุมมือฟ้าไว้ "ขอบคุณนะ" เขาพูด "ที่เธอเข้าใจ" "เราเป็นคนรักกันนี่นา" ฟ้ากล่าว "เราต้องเข้าใจกัน" ทั้งสองคนกลับมาจับมือกันเดินต่อ ท่ามกลางแสงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าค่ำคืนกำลังจะมาเยือน "พรุ่งนี้...เราจะไปดูดาวตกที่หอดูดาวเก่ากันอีกไหม" ฟ้าถาม คมหันมายิ้มให้ "แน่นอน" เขาตอบ "เราจะไปดูดาวตกด้วยกัน...เหมือนที่เราเคยทำ" "ฉัน...อยากจะให้แพรไปด้วยนะ" ฟ้ากล่าว "ถ้าเขาพร้อม" "เราจะชวนเขา" คมรับคำ "เราหวังว่าเขาจะตอบตกลง" ทั้งสองคนเดินต่อไปในความเงียบ แต่ความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป มันกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจและความหวัง เป็นความหวังเล็กๆ ที่จะเติบโตขึ้นภายใต้แสงดาว