แสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ราวกับถูกโปรยด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ จำนวนมหาศาล ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมผืนดิน ยอดเขาที่ตั้งตระหง่านของหอดูดาวเก่ากลายเป็นจุดที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด ราวกับเป็นประภาคารกลางทะเลแห่งความมืด คืนนี้ เป็นคืนที่ฟ้ากับคมตั้งใจจะกลับมายังหอดูดาวเก่าอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อหนีปัญหา หรือเพื่อหาคำตอบจากดวงดาวที่เคยเป็นที่พึ่ง แต่เพื่อกลับมาทบทวนความรู้สึก และเพื่อยืนยันคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ "บรรยากาศที่นี่...ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ" ฟ้ากล่าว พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด "ยังคงสงบ...แล้วก็เงียบเหมือนเดิม" คมพยักหน้า "ใช่" เขาตอบ "ที่นี่...เหมือนเป็นที่ของเราสองคน" "แล้ว...แพรล่ะ" ฟ้าถามอย่างกังวล "เขาจะมาไหม" "เราชวนเขาแล้ว" คมตอบ "เขาก็บอกว่าจะพยายามมา" "หวังว่าเขาจะมานะ" ฟ้ากล่าว "ฉันอยากให้เขารู้สึกดีขึ้นจริงๆ" ทั้งสองคนเดินเข้าไปในตัวอาคารหอดูดาวเก่า ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่แห่งความสุขและความทรงจำที่สวยงาม แต่ก็เคยเป็นสถานที่แห่งความเจ็บปวดและความสับสนด้วยเช่นกัน "กล้องโทรทรรศน์ตัวนี้..." ฟ้าเอ่ยขึ้นมา พลางลูบไปที่ผิวโลหะเย็นเฉียบของมัน "ยังคงอยู่ที่เดิมเลยนะ" "ใช่" คมกล่าว "มันเป็นสัญลักษณ์ของที่นี่" "เคยคิดไหม" ฟ้าหันมาถามคม "ว่าเราจะได้กลับมาที่นี่...ในสถานการณ์แบบนี้" คมส่ายหน้า "ไม่เคยเลย" เขาตอบ "ชีวิต...มันคาดเดาไม่ได้จริงๆ" "นั่นสิ" ฟ้าถอนหายใจ "แต่...ฉันก็ดีใจนะ...ที่ได้อยู่ตรงนี้...กับเธอ" คมยิ้ม เขายื่นมือมากุมมือฟ้าไว้ "ฉันก็ดีใจนะ...ที่ได้อยู่ตรงนี้...กับเธอเหมือนกัน" ทั้งสองคนยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง สังเกตการณ์การปรากฏตัวของดาวตกดวงแรกที่เริ่มส่องแสงบนท้องฟ้า "มาแล้ว" คมอุทาน "สวยจัง" ฟ้ากล่าว "เหมือนกับ...ความหวังที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น" "ใช่" คมเห็นด้วย "หวังว่า...แพรจะมองเห็นความหวังนั้นด้วย" ขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับการชมดาวตก จู่ๆ ก็มีเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดอยู่ด้านนอก "นั่น...แพรมาแล้ว!" ฟ้าอุทานด้วยความดีใจ แพรเดินลงมาจากรถ ใบหน้าของเธอดูผ่อนคลายกว่าที่เคย แม้จะยังมีความกังวลจางๆ อยู่บ้าง แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอจะพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง "ขอโทษนะ...ที่มาช้า" แพรกล่าว เมื่อเดินเข้ามาในหอดูดาว "ฉัน...ลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจมา" "ไม่เป็นไรเลยแพร" ฟ้าตอบ "เราดีใจที่เธอมา" คมยิ้มให้แพร "เรากำลังจะเริ่มดูดาวตกแล้วพอดีเลย" เขาบอก "มาสิ" ทั้งสามคนเดินออกไปนอกหอดูดาวเก่า ยืนอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ "คืนนี้...ดาวตกเยอะมากเลยนะ" แพรกล่าว พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า "ใช่" คมตอบ "มันเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นตามฤดูกาล" "ฉัน...ดีใจนะ...ที่ได้มาเห็นมันกับพวกเธอ" แพรสารภาพ "ฉันเคยคิดว่า...หลังจากนี้...ฉันคงจะมองท้องฟ้า...แล้วรู้สึกไม่ดี" "แต่ตอนนี้...รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม" ฟ้าถาม แพรพยักหน้า "ดีขึ้นมากเลย" เธอตอบ "มันเหมือนกับว่า...บนท้องฟ้า...ไม่มีอะไรที่จะมาตัดสินเราได้" "นั่นสิ" คมกล่าว "ดวงดาว...ไม่เคยตัดสินใคร" พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงของสายลมและเสียงของดาวตกที่ส่องประกายบนท้องฟ้า เป็นผู้พูดแทน "ฉัน...อยากจะขอโทษพวกเธออีกครั้งนะ" แพรเริ่มพูด "สำหรับความรู้สึกแย่ๆ ที่ฉันเคยมีให้" "ไม่ต้องขอโทษหรอกแพร" ฟ้ากล่าว "เราเข้าใจ" "เราแค่อยากให้เธอรู้ว่า...เรายังคงเป็นเพื่อนกัน" คมเสริม แพรเงยหน้ามองคม "คม..." เธอเรียกชื่อเขา "ฉัน...อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ" คมมองแพรด้วยความสงสัย "ว่าไง" "ฉัน...เคยชอบเธอมากนะ" แพรสารภาพออกมาอย่างตรงไปตรงมา "มากจน...แทบจะทนไม่ได้...ตอนที่เห็นเธออยู่กับฟ้า" คำพูดของแพรทำให้ฟ้าตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ คมนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของแพร "ฉัน...รู้" เขาตอบอย่างนุ่มนวล "ฉันรู้สึกได้" "แล้ว...แล้วเธอรู้สึกยังไง" แพรถาม เสียงของเธอสั่นเครือ คมหันไปมองฟ้า แล้วหันกลับมามองแพร "ฉัน...ขอโทษนะแพร" เขาพูด "ฉันรักฟ้า...มาตลอด" น้ำตาเริ่มคลออยู่ที่ขอบตาของแพร "ฉัน...เข้าใจ" เธอกล่าว "ฉัน...รู้มาตลอด" "แต่...ฉันก็อยากจะขอบคุณเธอ" คมกล่าวต่อ "ขอบคุณที่...เคยชอบฉัน" "ขอบคุณที่...ทำให้ฉันได้รู้ว่า...ความรู้สึกมันเป็นยังไง" แพรพูดต่อ "ถึงแม้ว่า...มันจะเจ็บปวดก็ตาม" ฟ้าเดินเข้าไปหาแพร โอบไหล่เธอเบาๆ "ไม่เป็นไรนะแพร" เธอปลอบ "เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอ" "ใช่" คมเห็นด้วย "เราจะอยู่ตรงนี้...เป็นกำลังใจให้เธอ" แพรพยักหน้า เธอพยายามกลั้นน้ำตา "ขอบคุณนะ" เธอกล่าว "ขอบคุณจริงๆ" ดาวตกยังคงส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจว่า แม้จะมีความเจ็บปวด ก็ยังมีช่วงเวลาที่สวยงาม และแม้จะมีความผิดหวัง ก็ยังมีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ "ฉัน...คิดว่า...ฉันต้องกลับแล้วล่ะ" แพรกล่าว หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง "ให้เราไปส่งไหม" คมถาม "ไม่เป็นไร" แพรตอบ "ฉันขับรถมาเอง" "ถ้ามีอะไร...โทรหาเราได้เสมอนะ" ฟ้าบอก แพรพยักหน้ารับ "จะจำไว้" เธอยิ้มให้ทั้งคู่ "ขอบคุณนะ...สำหรับค่ำคืนนี้" แพรเดินจากไป ทิ้งให้ฟ้ากับคมยืนอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว "เธอจะโอเคใช่ไหม" ฟ้าถามคม คมถอนหายใจ "ฉันก็หวังอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่มันต้องใช้เวลา" "เราจะรอ" ฟ้ากล่าว "รอจนกว่าเธอจะพร้อม" คมหันมายิ้มให้ฟ้า "แล้ว...เราล่ะ" เขาถาม "เราจะรอ...จนกว่าเราจะพร้อม...ที่จะอยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่" ฟ้าหัวเราะเบาๆ "ใช่" เธอตอบ "เราจะรอ" ทั้งสองคนยืนมองดาวตกต่อไป ราวกับกำลังมองหาคำตอบจากจักรวาลอันกว้างใหญ่ ค่ำคืนนี้ อาจจะไม่ได้จบลงด้วยความสุขสมหวังทั้งหมด แต่ก็เป็นการเริ่มต้นใหม่ ที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความหวัง