ในยามค่ำคืน อันเงียบสงัดของพระบรมราชวัง ขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่กำลังพักผ่อน ขุนศึกยังคงนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานของเขา เขาหยิบแผนที่โบราณขึ้นมาอีกครั้ง และพิจารณาเส้นทางที่คาดว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของชนเผ่าโบราณ ซึ่งเป็นเส้นทางที่เขาเคยได้รับข้อมูลมาอย่างเลือนรางจากการบอกเล่าของคนเฒ่าคนแก่ในวัยเยาว์ “หาก… เป็น… ตาม… ที่… ตำนาน… กล่าว… ข้า… ควร… จะ… เดิน… ทาง… ไป… ที่… นั่น…” เขาพึมพำกับตัวเอง “บาง… ที… คำ… ตอบ… ที่… ข้า… กำลัง… หา… อาจ… ซ่อน… อยู่… ณ… ที่… แห่ง… นั้น…” ความคิดที่จะเดินทางออกไปนอกเมืองหลวงเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับพลังลี้ลับที่เชื่อมโยงกับอดีตกาลของอาณาจักรแห่งนี้ นั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาเชื่อว่าการเผชิญหน้ากับต้นตอของปริศนา น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในการไขข้อข้องใจ และอาจรวมถึงการหาทางป้องกันภัยอันตรายที่อาจคืบคลานเข้ามา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ก้องอยู่ในความเงียบอันสงัด “ใคร…?” ขุนศึกถาม ด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บซ่อนความประหลาดใจ “หม่อมฉัน… เอง… ค่ะ… ท่าน… อุปราช…” เป็นเสียงของรสา ดังลอดประตูเข้ามา น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ขุนศึกรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยังประตู และเปิดมันออก “ท่าน… หญิง… มี… อะไร…?” เขากล่าว พลางผายมือเชิญให้เธอเข้ามาในห้อง “หม่อมฉัน… มา… เพื่อ… ขอ… คำ… ปรึกษา… ค่ะ…” รสาตอบ ดวงตาของเธอเป็นกังวลอย่างที่เขาเห็น ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยภายใต้แสงตะเกียง “เชิญ… เข้า… มา…” ขุนศึกเชิญรสาเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา “มี… เรื่อง… อัน… ใด… ที่… ทำให้… ท่าน… หญิง… ไม่… สบาย… พระ…ทัย…?” เมื่อรสาเข้ามาในห้องแล้ว เธอก็เอ่ยขึ้น “หม่อมฉัน… ได้… นั่ง… คิด… ตลอด… ทั้ง… วัน… เกี่ยว… กับ… เรื่อง… ของ… เรา… ค่ะ…” เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา แล้วยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ “หม่อมฉัน… รู้… สึก… ว่า… เรื่อง… นี้… ไม่… ใช่… แค่… การ… กลั่น… แกล้ง… ท่าน… อุปราช… เพียง… อย่าง… เดียว… แล้ว… ค่ะ…” “แล้ว… ท่าน… หญิง… คิด… ว่า… อย่าง…ไร…?” ขุนศึกถาม พลางใช้สายตามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างพิจารณา “หม่อมฉัน… รู้… สึก… ว่า… มัน… มี… บาง… อย่าง… ที่… เกี่ยว… ข้อง… กับ… อดีต… อัน… ยาว… นาน… ของ… อาณา… จักร… นี้…” รสาเริ่มอธิบาย “หม่อมฉัน… นึก… ถึง… สิ่ง… ที่… หม่อม… ฉัน… ได้… เรียน… รู้… จาก… การ… ศึกษา… ประวัติ…ศาสตร์…” เธอหยุดไปเล็กน้อย เหมือนกำลังนึกหาคำพูดที่เหมาะสม “มี… บาง… ช่วง… ของ… ประวัติ…ศาสตร์… ที่… อาณา… จักร… ของ… เรา… เคย… ตก… อยู่… ใน… อัน… ตราย… อย่าง… ร้าย… แรง… และ… ใน… ยาม… นั้น… ก็… มัก… จะ… มี… การ… เข้า… มา… ของ… พลัง… บาง… อย่าง… ที่… เรา… ไม่… สามารถ… อธิบาย… ได้… ด้วย… เหตุ… ผล…” ขุนศึกเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่รสาพูดอย่างละเอียด “ท่าน… หญิง… กำลัง… จะ… บอก… ว่า… การ… เกิด… ขึ้น… ของ… เรื่อง… ราว… เหล่า… นี้… การ… ถูก… ใส่… ร้าย… การ… ปอง… ร้าย… มัน… สัมพันธ์… กับ… เหตุ…การณ์… ใน… อดีต…?” “ใช่… เพคะ…” รสาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “และ… หม่อมฉัน… ก็… คิด… ว่า… บุปผา… เหล็ก… กล้า… ที่… เรา… พบ… นั้น… อาจ… เป็น… หนึ่ง… ใน… กุญแจ… สำคัญ… ที่… จะ… ไข… ความ… ลับ… นี้… ได้… แม้…ว่า… ตอน… นี้… เรา… จะ… ยัง… ไม่… เข้า… ใจ… ความ… หมาย… ของ… มัน… อย่าง… ถ่อง… แท้…” “ท่าน… หญิง… จะ… ทำ… อย่าง…ไร…?” ขุนศึกถาม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสนใจ “หม่อมฉัน… ต้องการ… จะ… ไป… ที่… สถาน… ที่… ที่… บุปผา… เหล็ก… กล้า… ถูก… สร้าง… ขึ้น…” รสาเอ่ยด้วยความมุ่งมั่น “หม่อมฉัน… เชื่อ… ว่า… หาก… เรา… ได้… เห็น… แหล่ง… กำเนิด… ของ… มัน… หรือ… สถาน… ที่… ที่… มัน… ถูก… บูชา… หรือ… เก็บ… รักษา… ไว้… ใน… อดีต… เรา… อาจ… จะ… เข้า… ใจ… ความ… เป็น… มา… และ… ความ… สำคัญ… ของ… มัน… มาก… ขึ้น…” “ท่าน… หญิง… หมาย… ถึง… ที่… ไหน…?” ขุนศึกถาม “หม่อมฉัน… ไม่… แน่… ใจ… ค่ะ… แต่… หม่อมฉัน… นึก… ถึง… เรื่อง… เล่า… เกี่ยว… กับ… ชน… เผ่า… โบราณ… ที่… สถิต… อยู่… ใน… ป่า… ลึก… ทาง… ทิศ… ตะวัน… ตก… ของ… ราช… อาณา… จักร…” รสาอธิบาย “มี… บาง… ตำนาน… กล่าว… ว่า… พวก… เขา… มี… ความ… สามารถ… ใน… การ… สร้าง… วัตถุ… จาก… โลหะ… ที่… ไม่… ใช่… เหล็ก… ธรรม… ดา… และ… มี… พลัง… อัน… ลี้…ลับ…” ขุนศึกพยักหน้าช้าๆ เขาคิดถึงแผนที่โบราณที่เขาเพิ่งพิจารณาไปก่อนหน้านี้ “ข้า… กำลัง… คิด… ที่… จะ… เดิน… ทาง… ไป… ยัง… ดิน… แดน… นั้น… เช่น… กัน…” “จริง… หรือ… คะ…?” รสาอุทานด้วยความประหลาดใจ “ใช่…” ขุนศึกตอบ “ข้า… รู้… สึก… ว่า… พลัง… บาง… อย่าง… กำลัง… ดึง… ดูด… ข้า… ไป… สู่… ที่… แห่ง… นั้น… บาง… ที… การ… เดิน… ทาง… ของ… เรา… อาจ… ไม่… ใช่… เรื่อง… บัง… เอิญ…” “เช่น… นั้น… หม่อมฉัน… ขอ… ติด… ตาม… ท่าน… อุปราช… ไป… ด้วย… ค่ะ…” รสาเอ่ยอย่างแน่วแน่ “หม่อมฉัน… ต้องการ… จะ… ช่วย… ท่าน… หา… คำ… ตอบ…” “แต่… มัน… อัน… ตราย… เกิน… ไป… ท่าน… หญิง…” ขุนศึกกล่าว “เส้น… ทาง… นั้น… ยาก… ลำบาก… และ… เต็ม… ไป… ด้วย… ภัย… อัน…ตราย…” “หม่อมฉัน… ไม่… กลัว… ค่ะ…” รสาตอบ “หม่อมฉัน… เชื่อ… ว่า… โชค… ชะตา… ของ… เรา… ได้… ผูก… พัน… กัน… แล้ว… และ… การ… ที่… เรา… จะ… ไข… ปริศนา… นี้… ได้… เรา… อาจ… ต้อง… พึ่ง…พา… อาศัย… ซึ่ง… กัน… และ… กัน…” ขุนศึกมองเข้าไปในดวงตาของรสา เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความจริงใจในแววตาคู่นั้น เขาตระหนักดีว่าคำพูดของเธอมีเหตุผล “ถ้า… เช่น… นั้น… ก็… ตาม… ที่… ท่าน… หญิง… ประสงค์…” “แต่… เรา… จะ… ต้อง… ไป… กัน… อย่าง… ลับ… ๆ… ที่… สุด…” ขุนศึกย้ำ “และ… เรา… จะ… ต้อง… เตรียม… ตัว… ให้… พร้อม…” “ค่ะ… ท่าน… อุปราช…” รสาตอบรับ “เอา… ล่ะ… ได้… เวลา… อัน… สม… ควร… แล้ว…” ขุนศึกกล่าว “พรุ่ง… นี้… เช้า… เรา… จะ… ออก… เดิน… ทาง… กัน…” รสาค้อมศีรษะ และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ขุนศึกยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เขาหยิบแผนที่โบราณขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในอดีตกาลแห่งอาณาจักรแห่งนี้