ขุนศึกพยักหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ท่าน… หญิง… กำลัง… หมาย… ถึง… พลัง… ที่… อธิบาย… ไม่… ได้… อย่าง… นั้น… หรือ?” “ใช่… ค่ะ…” รสายอมรับ “และ… หม่อมฉัน… รู้… สึก… ว่า… เรื่อง… ของ… หม่อม… ฉัน… ที่… มา… อยู่… ที่… นี่… ก็… อาจ… จะ… เป็น… ส่วน… หนึ่ง… ของ… พลัง… นั้น…” “แต่… หาก… เป็น… เช่น… นั้น… จริง… แล้ว… จุด… ประสงค์… ของ… พลัง… นั้น… คือ… อะไร…?” ขุนศึกถาม สายตาของเขาจับจ้องไปที่รสา ราวกับต้องการจะอ่านความคิดที่ซับซ้อนของเธอ “หม่อมฉัน… ก็… ยัง… ไม่… แน่… ใจ… ค่ะ…” รสาถอนหายใจเบาๆ “แต่… หม่อมฉัน… เชื่อ… ว่า… มัน… ต้อง… เกี่ยว… ข้อง… กับ… การ… ปก… ป้อง… อาณา… จักร… นี้… อย่าง… แน่น…อน…” “ปก… ป้อง…?” ขุนศึกทวนคำ “จาก… สิ่ง… ใด…?” “หม่อมฉัน… คิด… ว่า… จาก… ภัย… คุกคาม… ที่… กำลัง… จะ… มา… ถึง…” รสาตอบ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงานของขุนศึก สายตาของเธอหยุดลงที่วัตถุโบราณชิ้นหนึ่งบนชั้นวาง ซึ่งเป็นเครื่องรางรูปร่างแปลกตาทำจากโลหะสีเข้ม ประดับด้วยอัญมณีสีแดงเข้มที่ดูเหมือนจะเรืองแสงจางๆ ในความมืด “นั่น… คือ… อะไร…?” รสาถาม ชี้ไปยังวัตถุโบราณนั้น ขุนศึกหันไปมองตามที่รสาชี้ “นั่น… คือ… ‘บุปผา… เหล็ก… กล้า…’” เขาตอบเสียงเรียบ “เป็น… สิ่ง… ที่… หม่อม… ฉัน… ได้… พบ… มา… จาก… การ… เดิน… ทาง… ไป… ยัง… แดน… ไกล… เมื่อ… ครา… ก่อน…” “บุปผา… เหล็ก… กล้า…?” รสาเอ่ยทวนชื่อนั้น เธอจำชื่อนี้ได้ดีจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เธอเคยอ่าน มันเป็นวัตถุโบราณลึกลับที่กล่าวกันว่ามีพลังอำนาจพิเศษ แต่ไม่มีใครทราบที่มาหรือหน้าที่ที่แท้จริงของมัน “ใช่… ค่ะ…” ขุนศึกพยักหน้า “ใน… ตอน… แรก… หม่อม… ฉัน… ก็… ไม่… ได้… ใส่… ใจ… อะไร… มาก… มาย… แต่… เมื่อ… ได้… ฟัง… ท่าน… หญิง… พูด… ถึง… เรื่อง… ของ… พลัง… ที่… อธิบาย… ไม่… ได้… หม่อม… ฉัน… ก็… เริ่ม… คิด… ถึง… สิ่ง… นี้… อีก… ครั้ง…” “ท่าน… อุปราช… หมาย… ความ… ว่า… ท่าน… คิด… ว่า… บุปผา… เหล็ก… กล้า… นี้… อาจ… จะ… เกี่ยว… ข้อง… กับ… เรื่อง… นี้…?” รสาถามอย่างคาดหวัง “หม่อม… ฉัน… ก็… ไม่… แน่… ใจ… เหมือน… กัน… ท่าน… หญิง…” ขุนศึกยอมรับ “แต่… เมื่อ… เรา… กำลัง… มอง… หา… คำ… ตอบ… ที่… ซับ… ซ้อน… บาง… ที… คำ… ตอบ… นั้น… อาจ… จะ… ซ่อน… อยู่… ใน… สิ่ง… ที่… เรา… มอง… ข้าม… ไป…” เขาเดินเข้าไปหยิบบุปผาเหล็กกล้าออกมาจากชั้นวาง ถือมันไว้ในมืออย่างระมัดระวัง แสงจากเทียนไขส่องกระทบอัญมณีสีแดง ทำให้มันดูเหมือนกำลังเต้นระริกด้วยชีวิต “หม่อมฉัน… เคย… อ่าน… พบ… ใน… ตำ… นาน… ว่า… บุปผา… เหล็ก… กล้า… นี้… เป็น… เหมือน… กุญแจ… สำคัญ… ใน… การ… ไข… ความ… ลับ… บาง… อย่าง…” รสาพูดต่อ “แต่… ก็… ไม่… มี… ผู้… ใด… เคย… รู้… ว่า… กุญแจ… นั้น… ไข… อะไร…” “กุญแจ…?” ขุนศึกมองบุปผาเหล็กกล้าในมือ “ถ้า… อย่าง… นั้น… เรา… อาจ… จะ… ต้อง… หา… แม่… กุญแจ… ที่… ตรง… กัน…” “แล้ว… เรา… จะ… หา… แม่… กุญแจ… ได้… อย่าง…ไร… คะ…?” รสาถาม “หาก… เป็น… ไป… ตาม… ที่… หม่อม… ฉัน… คาด… เดา… ไว้…” ขุนศึกเงยหน้ามองรสา “เรา… อาจ… จะ… ต้อง… เดิน… ทาง… ไป… ยัง… สถาน… ที่… ที่… เป็น… ต้น… กำเนิด… ของ… สิ่ง… นี้…” “สถานที่… ต้น… กำเนิด…?” รสาทวนคำ “หมาย… ถึง… สถาน… ที่… ที่… บุปผา… เหล็ก… กล้า… ถูก… สร้าง… ขึ้น… มา… หรือ… คะ…?” “อาจจะ… เป็น… เช่น… นั้น…” ขุนศึกตอบ “หรือ… ไม่… ก็… เป็น… สถาน… ที่… ที่… มัน… ถูก… ค้น… พบ… ครั้ง… แรก…” “แต่… เรา… จะ… รู้… ได้… อย่าง…ไร… ว่า… สถาน… ที่… นั้น… คือ… ที่… ไหน…?” รสาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหวังและความกังวล “ตำ… นาน… ที่… หม่อม… ฉัน… ได้… อ่าน… มา… กล่าว… ถึง… สถาน… ที่… แห่ง… หนึ่ง… ที่… อยู่… ห่าง… ไกล… ออก… ไป… ทาง… ทิศ… ตะวัน… ออก…” ขุนศึกเริ่มอธิบาย “เป็น… ดิน… แดน… ที่… เต็ม… ไป… ด้วย… ภูเขา… และ… ป่า… ไม้… อัน… อุดม… สมบูรณ์…” “แล้ว… ชื่อ… ของ… สถาน… ที่… แห่ง… นั้น… ล่ะ… คะ…?” รสาถามอย่างกระตือรือร้น “ตำ… นาน… เรียก… สถาน… ที่… แห่ง… นั้น… ว่า… ‘ดิน… แดน… สุริย… งาม…’” ขุนศึกกล่าว “เป็น… สถาน… ที่… ที่… ว่า… กัน… ว่า… เป็น… แหล่ง… กำเนิด… ของ… พลัง… แห่ง… ชีวิต…” “ดิน… แดน… สุริย… งาม…” รสาพึมพำ ชื่อนี้ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเธอเคยได้ยินมาก่อนในเรื่องเล่า หรืออาจจะเป็นส่วนหนึ่งของตำนานที่เธอเคยศึกษามา “และ… ท่าน… คิด… ว่า… บุปผา… เหล็ก… กล้า… นี้… มี… ความ… เกี่ยว… ข้อง… กับ… ดิน… แดน… นั้น…?” “หม่อม… ฉัน… คิด… ว่า… มัน… มี… ความ… เป็น… ไป… ได้… สูง…” ขุนศึกตอบ “หาก… เรา… ต้องการ… จะ… หา… คำ… ตอบ… ที่… แท้… จริง… เรา… อาจ… จะ… ต้อง… เดิน… ทาง… ไป… ยัง… ดิน… แดน… นั้น…” รสาจ้องมองไปที่บุปผาเหล็กกล้าในมือของขุนศึก ความคิดที่ต้องเดินทางผจญภัยไปยังดินแดนลึกลับที่เธอเคยอ่านเจอในตำนาน ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น “แต่… การ… เดิน… ทาง… ไป… ยัง… ที่… นั่น… มัน… อัน… ตราย… เกิน… ไป… หรือ… ไม่… คะ…?” รสาถาม “อัน… ตราย… ย่อม… มี… อยู่… เสมอ…” ขุนศึกตอบ “แต่… หาก… เรา… ไม่… กล้า… เผชิญ… หน้า… กับ… ความ… อัน… ตราย… แล้ว… เรา… จะ… ค้น… พบ… ความ… จริง… ได้… อย่าง…ไร…?” “ท่าน… อุปราช… คิด… จะ… ไป… จริง… หรือ… คะ…?” รสาถาม “หม่อม… ฉัน… จำ… เป็น… ต้อง… ไป…” ขุนศึกกล่าวหนักแน่น “ไม่… เพียง… เพื่อ… หา… คำ… ตอบ… เกี่ยว… กับ… บุปผา… เหล็ก… กล้า… นี้… เท่านั้น… แต่… เพื่อ… ค้น… หา… ความ… จริง… ทั้ง… หมด… ที่… กำลัง… คุก… คาม… อาณา… จักร… นี้… อยู่…” เขาเงยหน้าขึ้นมองรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ท่าน… หญิง… จะ… ไป… กับ… หม่อม… ฉัน… ด้วย… หรือ… ไม่…?” รสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างหนักแน่น “หม่อมฉัน… จะ… ไป… ค่ะ… ท่าน… อุปราช…” “ถ้า… เช่น… นั้น… เรา… จะ… ออก… เดิน… ทาง… ใน… รุ่ง… อรุณ… พรุ่ง… นี้…” ขุนศึกประกาศ