แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องกระทบยอดเจดีย์ในพระบรมราชวัง เป็นสัญญาณบอกวันใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่สำหรับขุนศึกและรสา วันใหม่นี้มีความหมายมากกว่านั้น มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ สู่ดินแดนลึกลับที่เต็มไปด้วยตำนาน "ท่าน… อุปราช… หม่อม… ฉัน… ได้… เตรียม… เสบียง… และ… ยา… สมุน…ไพร… ไว้… พร้อม… แล้ว… ค่ะ…" รสาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวที่คอกม้า ขุนศึกพยักหน้า “ดี… มาก… ท่าน… หญิง…” เขาหันไปมองม้าคู่ใจที่กำลังถูกเทียมเข้ากับเกวียนเล็กๆ ซึ่งบรรจุสัมภาระจำเป็นสำหรับการเดินทาง “พระยา… พิชัย… พร้อม… แล้ว… หรือ… ยัง…?” "พร้อม… แล้ว… ขอ… รับ… ท่าน… อุปราช…" เสียงทุ้มของพระยาพิชัยดังมาจากอีกด้านหนึ่ง เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทหารองครักษ์อีกสองสามนาย ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ขุนศึกเลือกให้ร่วมเดินทางไปด้วย "หม่อม… ฉัน… ได้… จัด… เตรียม… ทหาร… ไว้… เพื่อ… ดูแล… ความ… ปลอด… ภัย… ระหว่าง… ทาง… แล้ว… ขอ… รับ…" "ดี… ขอ… รับ…" ขุนศึกกล่าว "เรา… จะ… เดิน… ทาง… ใน… ทัน… ที…" การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน พวกเขาไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเผชิญกับอะไร จะมีอุปสรรคใดขวางกั้น หรือแม้กระทั่งจะพบสิ่งที่ตามหากลับมาได้หรือไม่ แต่ความตั้งใจของพวกเขาแน่วแน่ พวกเขาเชื่อว่าคำตอบของปริศนาทั้งหมด ซ่อนอยู่ที่ดินแดนที่เรียกว่า "ดินแดนสุริยงาม" "ท่าน… อุปราช… หม่อม… ฉัน… ยัง… คง… กังวล… เกี่ยว… กับ… พระ… ยา… ศรี… จัน… อยู่… ค่ะ…" รสาเอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังจะขึ้นขี่ม้า "หาก… เขา… รู้… ว่า… เรา… ออก… เดิน… ทาง… เขา… อาจ… จะ… วาง… แผน… การ… ร้าย… อะไร… เพิ่ม… เติม… ก็… ได้…" "ข้า… ทราบ… ดี… ท่าน… หญิง…" ขุนศึกตอบ "แต่… เรา… ไม่… สามารถ… ปล่อย… ให้… ความ… กลัว… มา… ขัด… ขวาง… การ… เดิน… ทาง… ของ… เรา… ได้…" "หม่อม… ฉัน… จะ… รีบ… ทูล… ขอ… พระ… ราช… อาญา… เพื่อ… คุ้ม… ครอง… ท่าน… อุปราช… โดย… เร็ว… ที่… สุด… เท่า… ที่… จะ… ทำ… ได้…" พระยาพิชัยกล่าวเสริม "แม้… ว่า… หม่อม… ฉัน… จะ… ยัง… ไม่… มี… หลัก… ฐาน… ชัด… เจน… ใน… ตอน… นี้… แต่… หม่อม… ฉัน… จะ… ใช้… ทุก… วิถี… ทาง… เพื่อ… อธิบาย… ความ… บริสุทธิ์… ของ… ท่าน… ให้… พระ… องค์… ทรง… ทราบ…" "ขอบ… คุณ… ท่าน… พระยา…" ขุนศึกเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ข้า… เชื่อ… ใน… ความ… จง… รัก… ภักดี… ของ… ท่าน…" เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ขุนศึกก็ผงกศีรษะเป็นสัญญาณ การเดินทางอันยาวไกลก็เริ่มต้นขึ้น ม้าที่เทียมอยู่กับเกวียนค่อยๆ ก้าวเดินออกจากพระบรมราชวัง ทิ้งเมืองหลวงที่กำลังเผชิญกับความผันผวนไว้เบื้องหลัง ระหว่างทาง รสาได้แต่ทอดสายตามองทิวทัศน์สองข้างทางที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากความเจริญของเมืองหลวง สู่ทุ่งนาสีเขียวขจี และป่าไม้ที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ "ท่าน… อุปราช… หม่อม… ฉัน… รู้… สึก… แปลก… ๆ… ค่ะ…" รสาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินทางมาได้สักพัก "เหมือน… กับ… ว่า… มี… บาง… อย่าง… กำลัง… จับ… จ้อง… มอง… เรา… อยู่…" ขุนศึกหันไปมองรสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง "ท่าน… หญิง… สัม… ผัส… ได้… อย่าง… นั้น… หรือ…?" "ค่ะ…" รสาตอบ "มัน… เป็น… ความ… รู้… สึก… ที่… อธิบาย… ไม่… ถูก… แต่… มัน… ทำให้… หม่อม… ฉัน… รู้… สึก… ไม่… สบาย… ใจ…" "คง… จะ… เป็น… เพียง… จิต… สัง… หาร… ของ… ท่าน… หญิง… เท่านั้น…" ขุนศึกกล่าวปลอบโยน "เส้น… ทาง… นี้… อาจ… จะ… ไม่… คุ้น… เคย… สำหรับ… ท่าน… หญิง…" "แต่… หม่อม… ฉัน… คิด… ว่า… มัน… ไม่… ใช่… แค่… จิต… สัง… หาร… ค่ะ…" รสาพยายามอธิบาย "มัน… เหมือน… กับ… มี… ใคร… บาง… คน… กำลัง… ติด… ตาม… เรา… อยู่… จริง… ๆ…" พระยาพิชัยและทหารองครักษ์ที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็หันไปมองรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง พวกเขาตระหนักดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด "หาก… มี… ผู้… ใด… คิด… จะ… คิด… ร้าย… ต่อ… เรา… พวก… เขา… จะ… ต้อง… เผชิญ… หน้า… กับ… หม่อม… ฉัน… และ… ทหาร… เหล่า… นี้…" พระยาพิชัยกล่าวอย่างหนักแน่น "เรา… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… มา… ทำ… อัน… ตราย… ต่อ… ท่าน… อุปราช… และ… ท่าน… หญิง… อย่าง… แน่… นอน…" ขุนศึกมองไปยังพระยาพิชัยด้วยความขอบคุณ "ขอบ… คุณ… ท่าน… พระยา…" เขาหันกลับมามองรสา "อย่า… ได้… กังวล… ไป… เลย… ท่าน… หญิง… หาก… มี… ผู้… ใด… กล้า… เข้า… มา… ขวาง… ทาง… เรา… พวก… เขา… จะ… ได้… รู้… ว่า… ใคร… คือ… ผู้… ที่… แข็ง… แกร่ง… กว่า…" เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ขุนศึกก็ตัดสินใจให้หยุดพักแรมระหว่างทางในป่าทึบแห่งหนึ่ง พวกเขาตั้งแคมป์อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงแมลงและสัตว์ป่าที่เริ่มส่งเสียงร้อง "หม่อม… ฉัน… จะ… ไป… สำ… รวจ… รอบ… บริ… เวณ… นี้… สัก… ครู่… เพื่อ… ดู… ว่า… มี… อัน… ตราย… ใด… ซ่อน… อยู่… หรือ… ไม่…" ขุนศึกกล่าวกับทุกคน "ให้… หม่อม… ฉัน… ไป… ด้วย… นะ… คะ… ท่าน… อุปราช…" รสาเสนอ "ไม่… จำ… เป็น… ต้อง… หรอก… ท่าน… หญิง…" ขุนศึกตอบ "ท่าน… หญิง… ควร… จะ… พัก… ผ่อน… หม่อม… ฉัน… จะ… ไป… และ… กลับ… มา… อย่าง… รวด… เร็ว…" ขุนศึกเดินเข้าไปในป่าลึกเพียงลำพัง มือของเขากุมด้ามดาบไว้อย่างมั่นคง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง สัมผัสที่บอกว่ามีบางอย่างผิดปกติยังคงอยู่ ขณะที่เขากำลังเดินลึกเข้าไปในป่า เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาแต่ไกล เสียงนั้นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของสัตว์ป่าขนาดใหญ่ "แย่… แล้ว…" ขุนศึกพึมพำ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าในยามพลบค่ำเช่นนี้เป็นเรื่องอันตราย ทันใดนั้นเอง ร่างของสัตว์ร้ายตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ มันคือหมีป่าตัวมหึมา ที่มีดวงตาแดงก่ำ และเขี้ยวแหลมคม ขุนศึกตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาชักดาบออกมาจากฝักอย่างรวดเร็ว "เข้า… มา… สิ…" เขากล่าวท้าทาย สัตว์ร้ายคำรามก้อง และพุ่งเข้าใส่ขุนศึกอย่างรวดเร็ว ขุนศึกหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว และใช้ดาบฟันเข้าใส่ลำตัวของมัน แต่คมดาบดูเหมือนจะไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ขุนศึกใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วเข้าสู้ ขณะที่หมีป่าใช้พละกำลังมหาศาลเป็นอาวุธ ในระหว่างการต่อสู้ ขุนศึกก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ เขาเห็นอัญมณีสีแดงเม็ดใหญ่ฝังอยู่ที่หน้าผากของหมีป่า อัญมณีเม็ดนั้นดูคล้ายคลึงกับอัญมณีที่ประดับอยู่บนบุปผาเหล็กกล้า "หรือ… ว่า… นี่… จะ… เป็น… พลัง… บาง… อย่าง… ที่… ทำ… ให้… มัน… ดุ… ร้าย… ขนาด… นี้…?" ขุนศึกคิด ทันใดนั้นเอง รสาที่แอบตามขุนศึกมาติดๆ ก็ตะโกนขึ้น "ท่าน… อุปราช… ระวัง… ด้าน… หลัง…!" ขุนศึกหันกลับไปทันที และพบว่าหมีป่ากำลังจะตะปบเข้าใส่เขา เขาใช้ดาบปัดป้องอย่างสุดกำลัง แต่แรงปะทะมหาศาลก็ทำให้เขาเสียหลัก ในจังหวะที่คับขันนั้นเอง บุปผาเหล็กกล้าที่ขุนศึกพกติดตัวมาด้วยก็เริ่มเรืองแสงจางๆ แสงสีแดงอมม่วงสว่างวาบออกมาจากบุปผาเหล็กกล้า ทำให้หมีป่าชะงักไปชั่วขณะ ขุนศึกไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าไปใช้ดาบแทงเข้าที่จุดอ่อนของหมีป่าอย่างแม่นยำ เสียงร้องคร่ำครวญดังขึ้น ก่อนที่ร่างของหมีป่าจะล้มลงแน่นิ่งไป ขุนศึกหอบหายใจหนัก เขาหันไปมองรสาที่กำลังวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่าน… อุปราช… ท่าน… ไม่… เป็น… อะไร… ใช่… ไหม… คะ…?" รสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หม่อม… ฉัน… ไม่… เป็น… อะไร… มาก… มาย… ท่าน… หญิง…" ขุนศึกตอบ เขาเช็ดเลือดที่ไหลออกจากแขน "แต่… ข้า… คิด… ว่า… ข้า… เริ่ม… เข้า… ใจ… บาง… อย่าง… แล้ว…" เขาเดินเข้าไปดูร่างของหมีป่าที่ล้มลง และเห็นว่าอัญมณีสีแดงบนหน้าผากของมันได้ดับแสงลงแล้ว "นี่… คือ… หลัก… ฐาน… แรก… ของ… เรา…" ขุนศึกกล่าว "ว่า… ด้วย… พลัง… อัน… ลึกลับ… ที่… กำลัง… ครอบ… งำ… สิ่ง… ต่าง… ๆ… อยู่… ใน… ดิน… แดน… แห่ง… นี้…"