วันเวลาแห่งการเตรียมตัวสำหรับงานเฉลิมฉลองใหญ่หลวง ดำเนินไปอย่างเข้มข้น พสุธาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการประพันธ์บทเพลงใหม่ บทเพลงที่จะใช้บรรเลงในคืนสำคัญ บทเพลงที่เขาตั้งใจจะอุทิศให้กับบุปผา และให้กับความเข้าใจที่เพิ่งได้รับมาจากท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องพักของตนเอง ล้อมรอบไปด้วยเครื่องดนตรี และต้นฉบับโน้ตเพลงที่เขาได้ประดิษฐ์ขึ้น เสียงซอสามสายของเขาก็ดังแว่วออกมาจากห้องพักเป็นครั้งคราว แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงเสียงเพลงที่ไพเราะ แต่ยังแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น "เป็นอย่างไรบ้าง พสุธา" ขุนอินทร์เอ่ยถาม ขณะที่เขาเดินเข้ามาในห้องพัก พลางยกถาดผลไม้มาวางให้ พสุธาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาดูอิดโรย แต่ดวงตาเป็นประกาย "เกือบเสร็จแล้วขอรับ" เขากล่าว "กระหม่อมกำลังปรับปรุงท่วงทำนองบางส่วนให้หนักแน่นขึ้น" "ท่านเจ้าพระยาถามถึงความคืบหน้าเมื่อเช้านี้" ขุนอินทร์บอก "พระองค์ทรงเป็นห่วงเจ้ามาก" "กระหม่อมทราบขอรับ" พสุธาตอบ "กระหม่อมจะรีบทำให้ดีที่สุด" "ข้าเห็นเจ้าหมกมุ่นอยู่กับการประพันธ์เพลงมาหลายวันแล้ว" ขุนอินทร์กล่าว "เจ้าพักผ่อนบ้างนะ" "ข้าทำได้" พสุธาตอบ "ความรู้สึกที่ได้ปลดปล่อยจากอดีต ทำให้ข้ามีแรงบันดาลใจอย่างมาก" เขาหยิบซอสามสายขึ้นมาอีกครั้ง บรรเลงท่อนที่เขาเพิ่งแต่งขึ้นใหม่ เสียงซอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยพลังแห่งการเยียวยา ความเศร้าที่เคยมีในท่วงทำนอง บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความหวัง และการยอมรับ "บทเพลงนี้... ชื่อว่า 'ม่านหมอกแห่งรัก'" พสุธาบอก "มันเล่าเรื่องราวของความรักที่เคยถูกบดบังด้วยความเข้าใจผิด และสุดท้าย... ก็ได้เผยความจริงออกมา" ขุนอินทร์ยืนฟังอย่างตั้งใจ เขาสัมผัสได้ถึงพลังของบทเพลงนี้ มันไม่ใช่แค่บทเพลงที่ไพเราะ แต่เป็นบทเพลงที่สามารถสัมผัสถึงจิตวิญญาณของผู้ฟังได้ "งดงามมาก พสุธา" ขุนอินทร์กล่าวชมเชย "ข้าเชื่อว่าทุกคนจะต้องประทับใจ" "กระหม่อมหวังเช่นนั้นขอรับ" พสุธาตอบ "กระหม่อมอยากให้บทเพลงนี้... เป็นเหมือนสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน... และเป็นเครื่องเตือนใจว่า... การให้อภัย... คือสิ่งสำคัญที่สุด" "เจ้าได้เติบโตขึ้นมากจริงๆ พสุธา" ขุนอินทร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม "ไม่เพียงแต่ในด้านดนตรี... แต่ในด้านจิตใจด้วย" พสุธายิ้มรับ "ทุกอย่างเป็นเพราะคำแนะนำ และการสนับสนุนของท่านเจ้าพระยา และท่านขุนอินทร์" ในขณะที่พสุธากำลังจดจ่ออยู่กับการแต่งเพลงนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "ใครน่ะ" พสุธาถาม "ข้าเอง... คุณหญิงนวล" เสียงหวานเอ่ยตอบ พสุธาแปลกใจเล็กน้อย เขาวางซอลง แล้วรีบเดินไปเปิดประตู คุณหญิงนวลยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอฉายแววยิ้มแย้ม "ข้ามาเยี่ยมเจ้าค่ะ" เธอกล่าว "เห็นว่ากำลังเตรียมตัวสำหรับงานใหญ่" "เชิญเข้ามาขอรับ คุณหญิง" พสุธาเชิญ "กระหม่อมกำลังเตรียมบทเพลงพิเศษ" คุณหญิงนวลก้าวเข้ามาในห้องพักอย่างสง่างาม เธอมองไปรอบๆ ห้องด้วยความสนใจ "ได้ยินเสียงซอของเจ้ามาตลอดหลายวัน คิดว่าต้องเป็นบทเพลงที่พิเศษแน่ๆ" "กระหม่อมตั้งใจทำให้ดีที่สุดขอรับ" พสุธาตอบ "บทเพลงนี้... กระหม่อมตั้งใจอุทิศให้แด่... บางคนในอดีต" คุณหญิงนวลพยักหน้า "ข้าเข้าใจ" เธอกล่าว "ความทรงจำในอดีต... มักจะส่งผลต่อปัจจุบันของเราเสมอ" "ใช่ขอรับ" พสุธาเห็นด้วย "และบางครั้ง... เราก็ต้องใช้ความเข้าใจ... และการให้อภัย... เพื่อก้าวต่อไป" "เจ้าพูดได้ดีมาก" คุณหญิงนวลกล่าว "ข้าเอง... ก็เคยมีความขัดแย้งกับใครบางคนในอดีต... แต่เมื่อได้เข้าใจ... ทุกอย่างก็คลี่คลาย" พสุธาสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เขารู้สึกว่าคุณหญิงนวลก็มีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เช่นกัน "แล้ว... คุณหญิงมีอะไรจะให้กระหม่อมช่วยหรือไม่ขอรับ" พสุธาถาม "ไม่มีอะไรมาก" คุณหญิงนวลตอบ "ข้าแค่อยากจะมาให้กำลังใจเจ้า" เธอมองไปที่กองโน้ตเพลง "ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสร้างความประทับใจให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน" "ขอบคุณมากขอรับ" พสุธาตอบอย่างจริงใจ คุณหญิงนวลยิ้ม "แล้วเจอกันในงานนะ" เธอกล่าว แล้วก็เดินจากไป หลังจากที่คุณหญิงนวลไปแล้ว พสุธาก็กลับมานั่งที่เดิม เขารู้สึกว่าบรรยากาศในห้องพักดูสดใสขึ้นมาเล็กน้อย การมาเยือนของคุณหญิงนวล ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นมิตร และการสนับสนุนจากคนรอบข้าง "ดูเหมือนว่า... ทุกคนต่างก็มีเรื่องราวในอดีตของตัวเอง" พสุธาคิดในใจ เขาหยิบซอสามสายขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เอาล่ะ... เรามาทำให้บทเพลงนี้... สมบูรณ์แบบกันเถอะ" เสียงซอสามสายก็ดังขึ้นอีกครั้ง ท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยความหวัง และการเยียวยา ได้ก้องกังวานไปทั่วบริเวณวังอภัยวุฒิ