"บุปผาได้จากไปนานแล้ว พสุธา" ท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยที่ยากจะลบเลือน "ความเศร้าโศกนั้น... เป็นเหมือนเงาที่ติดตัวข้ามาโดยตลอด แต่เมื่อเวลาผ่านไป... ความแค้นก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงความทรงจำที่ปวดร้าว" พสุธามองใบหน้าของท่านเจ้าพระยาอย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็เห็นถึงความสงบและความเข้าใจที่ปรากฏขึ้นเช่นกัน "กระหม่อม... กระหม่อมไม่เคยทราบมาก่อนเลยขอรับ" "เจ้าไม่ทราบ... เพราะในชาตินั้น เจ้าอาจจะถูกอำนาจบางอย่างครอบงำ หรืออาจจะ... ไม่ได้ตระหนักถึงความรู้สึกของผู้อื่น" ท่านเจ้าพระยาถอนหายใจ "บุปผาเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยน จิตใจดี และรักข้ามาก... การจากไปของนาง... คือความสูญเสียครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของข้า" พสุธารู้สึกถึงน้ำตาที่คลอหน่วย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการกระทำของตนเองในอดีตชาติ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของผู้อื่นได้อย่างแสนสาหัสเช่นนี้ "กระหม่อม... กระหม่อมขอโทษ... ขอโทษด้วยใจจริง" "ข้าได้ยินคำขอโทษของเจ้าแล้ว พสุธา" ท่านเจ้าพระยากล่าว "และข้าก็เชื่อในความจริงใจของเจ้า" พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ไปวางบนไหล่ของพสุธาอย่างอ่อนโยน "การที่เจ้ากลับมาในชาตินี้... อาจจะเป็นโอกาสให้เราได้แก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดไป" "แก้ไข... อย่างไรหรือขอรับ" พสุธาเอ่ยถาม "เจ้าได้นำเอาความรู้และทักษะทางดนตรีอันงดงามมาสู่ยุคสมัยนี้" ท่านเจ้าพระยาตรัส "จงใช้สิ่งนั้น... เพื่อเชิดชูศิลปะ และวัฒนธรรมของเราให้คงอยู่ต่อไป" "แต่... กระหม่อมจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรขอรับ ในเมื่อกระหม่อม... คือผู้ที่ทำให้ท่านเจ้าพระยาต้องเจ็บปวด" "ความเจ็บปวดนั้น... เป็นส่วนหนึ่งของอดีต" ท่านเจ้าพระยาตรัส "แต่ปัจจุบัน... และอนาคต... เราสามารถสร้างสิ่งใหม่ที่ดีกว่าเดิมได้" พระองค์ทรงยิ้มบางๆ "จงอย่าแบกรับความรู้สึกผิดไปตลอดกาล พสุธา ปลดปล่อยมันเสีย" พสุธารู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างถูกยกออกจากอก ความรู้สึกกดดันและความสับสนเริ่มคลี่คลายลง เขาเงยหน้ามองท่านเจ้าพระยา ดวงตาของเขามีแววของความหวัง และความมุ่งมั่น "กระหม่อม... กระหม่อมจะพยายามขอรับ" พสุธากล่าวเสียงหนักแน่น "กระหม่อมจะใช้ซอสามสายนี้... บรรเลงบทเพลงแห่งความสุข... และความหวัง... เพื่อสืบทอดมรดกอันล้ำค่านี้ต่อไป" "ดีมาก" ท่านเจ้าพระยาตรัส "ข้าจะคอยเป็นกำลังใจให้เจ้าเสมอ" การสนทนาครั้งนี้ เปรียบเสมือนสายน้ำที่ช่วยชะล้างบาดแผลในใจของทั้งสองฝ่าย พสุธาเข้าใจถึงความซับซ้อนของโชคชะตา และผลกรรมที่ส่งต่อกันข้ามภพข้ามชาติ เขารู้สึกขอบคุณท่านเจ้าพระยาที่เข้าใจ และให้อภัย แม้ในสิ่งที่เขาเป็นต้นเหตุ "หากท่านเจ้าพระยาอนุญาต" พสุธากล่าว "กระหม่อมอยากจะขออุทิศบทเพลงที่จะบรรเลงในงานเฉลิมฉลองที่จะมาถึงนี้... ให้แด่บุปผา... และแด่ความทรงจำอันงดงามที่ไม่อาจเลือนหาย" ท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิทรงพยักพระพักตร์เห็นด้วย "เป็นความคิดที่ดีเยี่ยม พสุธา" พระองค์ตรัส "ข้าเชื่อว่าบุปผา... จะต้องมีความสุขที่ได้ยินเช่นนั้น" เมื่อออกจากห้องทรงงานของท่านเจ้าพระยา พสุธาก็รู้สึกเบาสบายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขามองไปรอบๆ บริเวณวังอภัยวุฒิ สัมผัสได้ถึงความสงบ และความสวยงามที่แฝงอยู่ทุกอณู "ท่านเจ้าพระยา... ท่านเมตตาข้าเหลือเกิน" พสุธาพึมพำกับตัวเอง ขุนอินทร์ที่รออยู่ด้านนอก ยิ้มรับ "เป็นเรื่องดีแล้วนะ พสุธา" "ใช่ขอรับ" พสุธาตอบ "ตอนนี้... ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว" "งั้น... เรากลับไปเตรียมตัวกันเถิด" ขุนอินทร์กล่าว "งานเฉลิมฉลองใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว" พสุธาพยักหน้า เขารู้สึกมีพลังขึ้นมาอีกครั้ง ความมุ่งมั่นที่จะสร้างสรรค์ผลงานเพลงที่ดียิ่งขึ้น เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความสุข ความเศร้า ความทรงจำ และการให้อภัย ได้ถูกจุดประกายขึ้นในหัวใจของเขาอีกครั้ง เขาเดินเคียงข้างขุนอินทร์กลับไปยังห้องพัก ภาพของบุปผา และภาพของท่านเจ้าพระยาในอดีตชาติ ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด แต่บัดนี้ มันไม่ได้มาพร้อมกับความสับสน หรือความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันมาพร้อมกับความเข้าใจ และการยอมรับ บทเพลงที่เขากำลังจะบรรเลง จะต้องเป็นบทเพลงที่สะท้อนถึงเรื่องราวทั้งหมดนี้ บทเพลงที่เชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตเข้าไว้ด้วยกัน บทเพลงที่จะก้องกังวานอยู่ในสายลมแห่งกาลเวลา