"ตระกูลใด... เล่า... พสุธา?" ท่านเจ้าพระยาอภัยวุฒิถามต่อ เสียงของท่านสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวลใจ การที่บุรุษปริศนาผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นในงานเลี้ยงฉลอง และมีลักษณะตรงกับที่พสุธาค้นพบในบันทึกของขุนสุรศักดิ์ ยิ่งทำให้ความสงสัยและความหวาดระแวงก่อตัวขึ้นในใจของท่านเจ้าพระยา เขาไม่อาจปล่อยวางความเชื่อมโยงนี้ได้ พสุธาใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามแผ่นกระดาษเก่าแก่ กลิ่นอายของกาลเวลาลอยอบอวลมาแตะจมูก เขากวาดสายตาอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือบรรจง แต่แฝงไปด้วยความรีบร้อน ราวกับว่าผู้เขียนต้องการบันทึกเรื่องราวสำคัญนี้ไว้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ในบันทึก... ไม่ได้ระบุชื่อตระกูลอย่างชัดเจนเพคะ" พสุธาตอบ "แต่... มีการกล่าวถึง... 'วงศ์วาน... อัน... ทรง... เกียรติ... แห่ง... ปลาย... ทิศ... ตะวัน... ออก'" "ปลายทิศตะวันออก?" ท่านเจ้าพระยาขมวดคิ้ว "หมายถึง... ที่ใดกัน?" "ตาม... ความ... เข้าใจ... ของ... กระหม่อม... ใน... สมัย... นั้น... 'ปลาย... ทิศ... ตะวัน... ออก'... อาจ... หมายถึง... บริเวณ... ชายแดน... ทาง... ตะวันออก... ของ... อาณาจักร" พสุธาอธิบาย "และ... ใน... บันทึก... ของ... ขุน... สุรศักดิ์... ยัง... มี... การ... กล่าวถึง... ความ... ขัดแย้ง... ระหว่าง... ตระกูล... ของ... เขา... กับ... ตระกูล... นั้น... ใน... เรื่อง... ของ... การ... แย่งชิง... อำนาจ... และ... ที่ดิน... บางส่วน" "หมายความว่า... บุรุษ... คนนั้น... คือ... ศัตรู... ของ... ตระกูล... เรา... หรือ...?" ท่านเจ้าพระยาถาม น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน แต่ภาพที่ปรากฏขึ้นกลับยิ่งซับซ้อนมากขึ้นกว่าเดิม "กระหม่อม... ยัง... ฟันธง... ไม่ได้... เพคะ" พสุธาตอบ "แต่... จาก... การ... ที่... เขา... ปรากฏ... ตัว... ใน... งาน... ฉลอง... ของ... เรา... และ... มี... การ... ซักถาม... ถึง... เรื่อง... เพลง... พิณ... อัน... เป็น... เพลง... ที่... กระหม่อม... เล่น... ใน... วันนั้น... ยิ่ง... ทำให้... กระหม่อม... สงสัย... ว่า... เขา... อาจจะ... มี... ความ... เกี่ยวข้อง... กับ... เรื่องราว... ใน... อดีต... ที่... เรา... กำลัง... ค้นหา" "เรื่อง... เพลง... พิณ...?" ท่านเจ้าพระยาเอ่ยทวน "เพลง... ที่... เจ้า... เล่น... ใน... วัน... นั้น... มัน... เป็น... เพลง... ที่... ไม่... เคย... มี... ผู้ใด... ได้ยิน... มา... ก่อน... ใน... ยุคนี้... แล้ว... เขา... รู้... ได้... อย่างไร?" "นั่น... คือ... สิ่ง... ที่... กระหม่อม... กำลัง... คิด... อยู่... เพคะ" พสุธากล่าว "เพลง... นั้น... เป็น... เพลง... ที่... ได้... รับ... การ... บันทึก... ไว้... ใน... หีบ... เพลง... โบราณ... ซึ่ง... เป็น... เพลง... ที่... เชื่อมโยง... กับ... บิดา... ของ... กระหม่อม" "แล้ว... บุรุษ... คนนั้น... เขา... ต้องการ... อะไร... จาก... เพลง... นั้น... กัน... เล่า?" ท่านเจ้าพระยาครุ่นคิด "หรือ... ว่า... เขา... ต้องการ... จะ... ทดสอบ... อะไร... บางอย่าง... จาก... เจ้า?" "กระหม่อม... ไม่... แน่ใจ... เพคะ" พสุธาตอบ "แต่... สิ่ง... หนึ่ง... ที่... กระหม่อม... มั่นใจ... คือ... ชาย... คนนั้น... ไม่ใช่... คน... ธรรมดา... และ... การ... ปรากฏ... ตัว... ของ... เขา... ไม่ใช่... เรื่อง... บังเอิญ" "เรา... ต้อง... หา... ข้อมูล... เพิ่มเติม" ท่านเจ้าพระยาตัดสินใจ "เรา... ต้อง... รู้... ให้... ได้... ว่า... ตระกูล... 'ปลาย... ทิศ... ตะวัน... ออก'... นั้น... คือ... ตระกูล... ใด... และ... ความ... ขัดแย้ง... ใน... อดีต... มัน... มี... รายละเอียด... อย่างไร" "กระหม่อม... คิดว่า... เรา... ควร... จะ... เริ่มต้น... จาก... เอกสาร... เกี่ยวกับ... การ... จัด... การ... ปกครอง... และ... การ... แบ่ง... เขตแดน... ใน... สมัย... นั้น... เพคะ" พสุธาเสนอ "หาก... เรา... สามารถ... ระบุ... ตระกูล... นั้น... ได้... เรา... อาจจะ... พบ... เบาะแส... เพิ่มเติม... เกี่ยวกับ... ความ... เกี่ยวข้อง... ของ... เขา... กับ... เหตุการณ์... ใน... ปัจจุบัน" "ดี... ความ... คิด... ของ... เจ้า... มี... เหตุผล" ท่านเจ้าพระยาสนับสนุน "เรา... จะ... เริ่มต้น... ค้นคว้า... ตั้งแต่... พรุ่งนี้... เช้า" ทั้งสองนั่งลงข้างกองเอกสารที่ยังคงกระจัดกระจายอยู่บนพื้น พสุธารู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น การค้นพบนี้ทำให้เขาตระหนักว่า การเดินทางของเขากลับมายังอดีต ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องราวของตนเองและบิดาเท่านั้น แต่ยังมีความขัดแย้งและบาดแผลจากอดีตที่ยังคงส่งผลกระทบมาจนถึงปัจจุบัน เงาของบุรุษปริศนาที่เขาเพิ่งพบเจอ เริ่มคุกคามความสงบสุขที่เขากำลังพยายามสร้างขึ้น "กระหม่อม... รู้สึก... กังวล... ใจ... เพคะ" พสุธาเอ่ยขึ้นหลังจากความเงียบเข้าปกคลุม "ถ้า... หาก... ชาย... คนนั้น... มา... เพื่อ... ทวง... แค้น... หรือ... เพื่อ... ทำลาย... สิ่ง... ที่... เรา... กำลัง... สร้าง... ขึ้น... เรา... จะ... รับมือ... อย่างไร?" "เรา... จะ... สู้... ไป... ตาม... สถานการณ์" ท่านเจ้าพระยาตอบอย่างหนักแน่น "เจ้า... และ... ข้า... เรา... จะ... เผชิญหน้า... กับ... ทุกสิ่ง... ที่... เข้ามา... ด้วยกัน" "ขอบพระคุณ... เพคะ... ท่าน... เจ้าพระยา" พสุธาเงยหน้าขึ้นมองท่านเจ้าพระยา ดวงตาของเขาสบประสานกัน ท่านเจ้าพระยาพยักหน้ารับ ความเข้าใจและความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสอง ยิ่งทำให้พสุธารู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เขาเชื่อว่าด้วยความช่วยเหลือจากท่านเจ้าพระยา เขาจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ ไปได้อย่างแน่นอน แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและอันตรายก็ตาม "ไป... พักผ่อน... เถอะ... พสุธา" ท่านเจ้าพระยาเอ่ย "พรุ่งนี้... เรา... ยัง... มี... งาน... อีก... มาก... มาย... ที่... ต้อง... ทำ" พสุธาโค้งคำนับ และเดินออกจากห้องเก็บเอกสารลับมายังห้องนอนของตนเอง คืนนั้น เขาหลับตาลงแต่ภาพใบหน้าของบุรุษปริศนา พร้อมกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดพาเอาความลับในอดีตมาให้ ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา เขารู้ดีว่า การเดินทางของเขากำลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด การเผชิญหน้ากับเงาในอดีต กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง