ตรอกมืดหลังโรงเตี๊ยมเมื่องมุกทอดยาวออกไป แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคารส่องลงมาเป็นหย่อมๆ สร้างเงาทะมึนที่ดูน่ากลัว คุณชายชลและเมขลาค่อยๆ เดินลัดเลาะเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด "คุณชายคะ" เมขลาเอ่ยกระซิบ "ตรงนั้นมีคนอยู่เจ้าค่ะ" คุณชายชลเงยหน้ามองตามที่เมขลาบอก เขาเห็นเงาตะคุ่มของผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ปลายตรอก ดูเหมือนเขากำลังรอใครบางคนอยู่ "นั่นอาจจะเป็นคนที่ส่งจดหมายมาให้ข้า" คุณชายชลกล่าว "เจ้าหลบอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะเข้าไปดูเอง" "ไม่นะเจ้าคะ! ให้ข้าไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ" เมขลาอ้อนวอน "ไม่เป็นไร" คุณชายชลยืนยัน "เจ้าอยู่ตรงนี้ หากมีอะไรผิดปกติ รีบวิ่งกลับไปบอกพ่อข้าทันที" คุณชายชลเดินตรงไปยังเงาตะคุ่มนั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ เขาก็เห็นว่าเป็นชายร่างท้วม สวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า "ท่านคือผู้ที่ส่งจดหมายมาใช่หรือไม่?" คุณชายชลถาม เสียงของเขาค่อนข้างมั่นคง ชายผู้นั้นหันมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงปิดบังใบหน้าด้วยหมวก "ใช่" เขาตอบเสียงแหบพร่า "เจ้ามาคนเดียวหรือ?" "ข้ามากับคนรับใช้" คุณชายชลโกหก "แต่เธอรออยู่ข้างนอก" "ดีมาก" ชายคนนั้นกล่าว "เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับ" "ท่านต้องการบอกอะไรข้า?" คุณชายชลถามตรงๆ "เกี่ยวกับนายบุญ?" ชายคนนั้นพยักหน้า "ข้ามีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับเจ้า" เขาพูดพลางชำเลืองมองไปรอบๆ "แต่ที่นี่ไม่ปลอดภัย เราควรไปที่อื่น" "ที่ไหน?" คุณชายชลถาม "โรงเตี๊ยมของข้า อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก" ชายคนนั้นตอบ "ข้าชื่อว่า นายผิน" คุณชายชลนิ่งคิด เขาไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจนายผินคนนี้ได้หรือไม่ แต่หากเขาต้องการความจริง เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น "ตกลง" คุณชายชลกล่าว "แต่ข้าจะไปกับท่าน" คุณชายชลตัดสินใจเดินนำหน้า โดยให้นายผินเดินตามหลังมา เขาไม่ต้องการให้นายผินนำเขาไปยังสถานที่ที่อาจจะเป็นกับดัก โรงเตี๊ยมของนายผินเป็นอาคารเก่าแก่ ตั้งอยู่ในซอยเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีใครพลุกพล่าน เมื่อเข้าไปข้างใน บรรยากาศก็ดูอึมครึมและเงียบสงัด นายผินพาคุณชายชลเข้าไปในห้องเล็กๆ ด้านใน ซึ่งมีเพียงโต๊ะไม้เก่าๆ และเก้าอี้สองสามตัว "นั่งก่อนสิ" นายผินบอก คุณชายชลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง เขายังคงจับมีดสั้นไว้ในมืออย่างแนบเนียน "เจ้าอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนายบุญ?" นายผินถาม "ข้าอยากรู้ว่าเขาไปมีเรื่องขัดแย้งกับใครบ้าง" คุณชายชลตอบ "และใครกันที่อาจจะเป็นฆาตกร" นายผินทำท่าครุ่นคิด "ไอ้บุญนั่น... มันเป็นคนเจ้าเล่ห์" เขาเริ่มเล่า "มันชอบเล่นการพนัน มีหนี้สินอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว" "แล้วเรื่องการค้าขายล่ะ?" คุณชายชลซักต่อ "เคยมีปัญหาอะไรไหม?" "เรื่องค้าขายก็มีบ้าง" นายผินกล่าว "มันเคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับพ่อค้าบางคนในตลาด แต่ไม่น่าจะถึงขั้นฆ่ากันตายหรอก" "ท่านบอกว่าท่านมีข้อมูลบางอย่าง" คุณชายชลเร่ง "ข้อมูลนั้นเกี่ยวกับอะไร?" นายผินชะงักไปครู่หนึ่ง "ข้าเห็นนายบุญมีปากเสียงกับใครบางคนเมื่อคืนก่อนวันที่จะตาย" เขาเล่า "เขาดูโกรธมาก และพูดจาข่มขู่" "ใครคนนั้น?" คุณชายชลถามอย่างกระตือรือร้น "ข้าไม่เห็นหน้าชัดเจนนัก" นายผินตอบ "เขาใส่เสื้อคลุมสีเข้ม และสวมหมวกปิดบังใบหน้าเหมือนข้า" คำตอบของนายผินทำให้คุณชายชลเริ่มสงสัย ว่านายผินเองก็อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้หรือไม่ "ท่านเห็นเหตุการณ์นั้นนานแค่ไหน?" คุณชายชลถาม "ไม่นานนัก" นายผินตอบ "พอเห็นว่าทะเลาะกันแรง ข้าก็รีบหลบออกมา" "แล้วท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าคนผู้นั้นเป็นศัตรูของนายบุญ?" คุณชายชลซักต่อ "จากท่าทางและการพูดจาของพวกเขา" นายผินกล่าว "มันชัดเจนว่ากำลังมีเรื่องกัน" "มีอะไรอีกไหมที่ท่านเห็น?" คุณชายชลถาม "เช่น ลักษณะของคนผู้นั้น หรือเสียงพูด?" "เสียงของเขา... ทุ้มต่ำ" นายผินพยายามนึก "และเขามีลักษณะท่าทางที่ดูคุ้นเคย เหมือนเคยเห็นมาก่อน" "คุ้นเคยอย่างไร?" คุณชายชลเร่งถาม "ข้าจำไม่ได้แน่ชัด" นายผินส่ายหน้า "มันเหมือนภาพลางๆ ในความทรงจำ" คุณชายชลรู้สึกว่านายผินกำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่างอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าข้อมูลที่ได้มานั้นจริงทั้งหมดหรือไม่ "ท่านแน่ใจนะว่าท่านเห็นเพียงคนเดียว?" คุณชายชลถาม "ใช่" นายผินยืนยัน "ข้าเห็นแค่คนผู้นั้นกับนายบุญ" คุณชายชลเริ่มรู้สึกเหนื่อย เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของนายผินได้มากแค่ไหน "ขอบคุณสำหรับข้อมูลของท่าน" คุณชายชลกล่าว "หากมีอะไรอีก โปรดแจ้งข้าด้วย" "แน่นอน" นายผินยิ้ม "แต่มีบางอย่างที่ข้าอยากจะขอจากเจ้าเป็นการตอบแทน" "อะไรหรือ?" คุณชายชลถาม "ข้าต้องการเงินจำนวนหนึ่ง" นายผินบอก "เพื่อเป็นค่าเสียเวลาและค่าเสี่ยงภัยของข้า" คุณชายชลขมวดคิ้ว เขาคาดไว้แล้วว่านายผินจะต้องเรียกร้องค่าตอบแทน แต่เขาก็เตรียมเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้ "นี่คือเงินของท่าน" คุณชายชลยื่นถุงเงินให้แก่นายผิน นายผินรับถุงเงินไป เขามองเข้าไปข้างในแล้วพยักหน้าพอใจ "ข้าจะติดต่อเจ้า หากมีข่าวคราวอะไรเพิ่มเติม" หลังจากนั้น คุณชายชลก็รีบออกจากโรงเตี๊ยมของนายผิน เขารู้สึกโล่งใจที่ได้ข้อมูลบางอย่างมา แม้ว่าจะไม่สมบูรณ์นักก็ตาม เมื่อกลับมาถึงตรอกเดิม เขาพบว่าเมขลาปลอดภัยดี และกำลังรอเขาอยู่ "คุณชายคะ! ท่านปลอดภัยดีนะเจ้าคะ" เมขลาดีใจที่เห็นเขา "ข้าปลอดภัยดี" คุณชายชลตอบ "เรากลับกันเถอะ" ทั้งสองรีบเดินทางกลับโรงเตี๊ยมด้วยความเร็ว คุณชายชลครุ่นคิดถึงคำพูดของนายผิน และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน "คุณชายคะ" เมขลาเอ่ยขึ้นขณะเดิน "ข้าเห็นเงาคนอีกคนหนึ่งตอนที่คุณชายเข้าไปในตรอก" "ใครกัน?" คุณชายชลถาม "ข้าไม่แน่ใจเจ้าค่ะ" เมขลาตอบ "แต่เงาคนนั้นยืนอยู่ห่างออกไป และดูเหมือนกำลังแอบมองคุณชายอยู่" คุณชายชลหยุดเดิน เขาตระหนักได้ทันทีว่าเขาอาจจะไม่ได้อยู่ตามลำพังในตรอกนั้นจริงๆ