เพียงฟ้าซ่อนตัวอยู่หลังกองฟืนขนาดใหญ่ภายในโรงครัว เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของทหารพม่าดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาดูผ่อนคลายและไม่ระแวดระวังตัวนัก ซึ่งเป็นโอกาสดีสำหรับเธอที่จะหาข้อมูล "เฮ้! ไอ้สิว" ทหารพม่าคนหนึ่งตะโกนเรียกเพื่อน "คืนนี้กินกันให้อร่อยนะ พรุ่งนี้เราจะได้ออกเดินทางแล้ว" "เดินทางไปไหนเล่า?" ทหารที่ถูกเรียกว่า "ไอ้สิว" ถามกลับ "ข้ายังไม่เห็นมีคำสั่งอะไรเลย" "เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไง?" เพื่อนของเขากล่าวเสียงกระซิบ "พรุ่งนี้ตอนเช้ามืด เราจะตีเมืองจันทบุรีแตก! ฮ่าๆๆ" เพียงฟ้าใจเต้นแรง ความหวังริบหรี่ที่เคยมีอยู่เริ่มมอดไหม้ลงไปทุกที เมืองจันทบุรี... ช่างเป็นเป้าหมายที่ใหญ่หลวงนัก "จริงหรือ?" ไอ้สิวอุทานด้วยความตกใจ "แม่ทัพใหญ่ของเรา... จะบุกจันทบุรีจริงๆ หรือ?" "แน่นอนสิ!" ทหารพม่าคนนั้นพูดอย่างมั่นใจ "ข่าวว่า... ข้าศึกที่กรุงศรีอยุธยาแตกไปแล้ว... ทางเราก็เลยจะรีบตีกรุงจันทบุรีให้ได้ก่อนที่พวกมันจะตั้งตัวได้" "ไม่น่าเชื่อ..." ไอ้สิวพึมพำ "แล้ว... เราจะไปทางไหน?" "ทางบกสิ... จะทางน้ำได้อย่างไร" เพื่อนของเขาตอบ "เราจะเดินทัพอ้อมไปทางตะวันออก... แล้วค่อยตีจากด้านหลัง" เพียงฟ้าพยายามจดจำทุกคำพูด แม้ว่าหัวใจจะเต็มไปด้วยความกลัวก็ตาม ข้อมูลนี้สำคัญอย่างยิ่งยวด เธอต้องรีบนำไปแจ้งให้ทางฝ่ายเราทราบ "แล้ว... ของที่ปล้นมาได้ล่ะ" ไอ้สิวถามต่อ "จะได้แบ่งปันกันเยอะไหม?" "แน่นอนสิ! พวกเราจะได้ร่ำรวยกันถ้วนหน้า" ทหารพม่าคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "แต่ก่อนอื่น... เราต้องไปตามพวกที่คุมคลังเสบียงมาก่อน" "คลังเสบียง?" เพียงฟ้าเลิกคิ้ว "พวกมันกำลังจะย้ายคลังเสบียงหรือ?" เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ เธอรีบหมอบต่ำลงไปอีก พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุด "นี่! ใครอยู่ตรงนั้น" เสียงตะคอกดังขึ้นมา เสียงของทหารพม่าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาตรวจตราในบริเวณใกล้เคียง เพียงฟ้าตัวแข็งทื่อ หัวใจแทบจะหยุดเต้น เธอหลับตาแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ "คงเป็นแค่แมว... หรือไม่ก็หนู" ทหารพม่าคนนั้นพูดกับตัวเอง "คืนนี้มีแต่เรื่องน่าปวดหัว" เขาเดินจากไป เพียงฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอยังคงซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความมืด "ข้าต้องรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" เธอคิด เธอค่อยๆ คลานออกจากที่ซ่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เธอเข้ามา ระหว่างทาง เธอเหลือบไปเห็นทหารพม่าสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่หน้ากระโจมม้า "เจ้าว่า... คืนนี้เงียบผิดปกตินะ" ทหารพม่าคนหนึ่งพูด "นั่นสิ... ปกติจะต้องมีเสียงไก่ขันบ้าง หรือไม่ก็หมาเห่าบ้าง" อีกคนตอบ "สงสัย... พวกมันจะกลัวเรามากเกินไป" คนแรกพูดแล้วหัวเราะ "ฮ่าๆๆ" เพียงฟ้าพยายามเดินผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เธอหลบหลีกไปตามเงาของสิ่งต่างๆ เธอเดินมาจนถึงบริเวณรั้วไม้ไผ่ ที่เธอได้แงะออกไว้ก่อนหน้านี้ "เหลืออีกนิดเดียว" เธอให้กำลังใจตัวเอง เธอค่อยๆ บรรจงแงะไม้ไผ่ออกอีกครั้งอย่างเบามือที่สุด "เอ๊ะ! นั่นเสียงอะไร?" ทหารพม่าคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ รั้ว ร้องถามขึ้น เพียงฟ้าชะงักกึก เธอหันไปมอง เห็นทหารพม่าสองนายกำลังเดินตรงมาทางเธอ "แย่แล้ว!" เธอคิด เธอรีบถอยหลังกลับไปซ่อนตัวอยู่หลังกองไม้ฟืนอีกครั้ง "มีอะไรหรือ?" ทหารพม่าอีกคนถาม "ไม่รู้สิ... เหมือนได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ มาจากทางนี้" ทั้งสองเดินเข้ามาใกล้รั้วมากขึ้น พวกเขาสังเกตเห็นช่องว่างที่เพียงฟ้าได้ทำไว้ "นี่มันอะไรกัน!" ทหารพม่าคนหนึ่งอุทาน "มีคนแอบเข้ามาในค่าย!" เพียงฟ้ารู้ตัวว่าไม่สามารถซ่อนตัวต่อไปได้อีกแล้ว เธอตัดสินใจวิ่งออกไปทันที "จับมันไว้!" ทหารพม่าตะโกน เพียงฟ้ารู้ดีว่าเธอไม่สามารถหนีพ้นไปได้ง่ายๆ เธอวิ่งไปสุดกำลัง โดยไม่หันกลับไปมอง "หยุดนะ!" เสียงฝีเท้าของทหารพม่าดังไล่หลังมาติดๆ เธอวิ่งไปถึงบริเวณที่ใกล้กับค่ายทหารม้า เธอเห็นนายกองม้าที่เธอเคยเจอ กำลังยืนอยู่บนหลังม้าตัวเดิม "ช่วยด้วย!" เพียงฟ้าตะโกนสุดเสียง นายกองม้าหันมามองเธอ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย "จับพวกมัน!" เขาตะโกนสั่งทหารของเขา ทหารพม่าที่กำลังไล่ตามเพียงฟ้ามา ชะงักกึก พวกเขาไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดี ท่ามกลางความสับสนนั้นเอง นายกองม้าก็กระตุ้นม้าของเขา แล้วพุ่งตรงมาหาเพียงฟ้า "เจ้า... มาทำอะไรที่นี่!" เขาถามเสียงดัง "ข้า... ข้ามีข่าวสำคัญจะบอกท่าน!" เพียงฟ้าตะโกนกลับ "อะไร!" "พรุ่งนี้... พวกมันจะบุกเมืองจันทบุรี!"