แสงอาทิตย์ที่กลับคืนมา ไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจให้กับพงศธรเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งอยู่ในรถม้าที่ถูกนำตัวมายังวังหลวง พร้อมกับบุญเลิศ ท่ามกลางความรู้สึกอึดอัดและไร้หนทาง เสียงโห่ร้องและเสียงบ่นพึมพำของผู้คนเริ่มดังขึ้นมาจากด้านนอก เป็นเสียงที่สะท้อนถึงความไม่พอใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ท่านขุนเทพ... ทรงทำเกินไปแล้วขอรับ!" บุญเลิศกล่าว เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ "ทรงทราบดีว่าเราไม่ได้ทำอะไรผิด... แต่กลับใช้เรื่องเล็กน้อยนี้... มาเล่นงานเรา" "มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเขาหรอกบุญเลิศ" พงศธรกล่าว เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "เขาต้องการเครื่องมือ... เพื่อรักษาอำนาจของเขา... และความเชื่อผิดๆ ของผู้คน... ก็เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุด" "แต่... เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายเลยนะขอรับ!" บุญเลิศประท้วง "การสาธิตของเรา... ก็ได้รับพระบรมราชานุญาต... เพียงแต่สถานที่อาจจะผิดไปบ้าง..." "นั่นคือสิ่งที่ท่านขุนเทพใช้เป็นข้ออ้าง" พงศธรตอบ "และสุดท้าย... ก็กลายเป็นว่าเราเป็นฝ่ายผิด" รถม้าเคลื่อนเข้าไปในเขตพระราชวัง ทหารองครักษ์ยืนเรียงรายสองข้างทาง ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมและปราศจากอารมณ์ใดๆ ราวกับหุ่นยนต์ "ข้า... ข้าไม่เข้าใจเลย" บุญเลิศกล่าว "ทำไม... ทำไมคนฉลาดอย่างท่านขุนเทพ... ถึงได้เลือกเส้นทางที่ผิด?" "เพราะความฉลาด... ไม่ได้หมายถึงความดีเสมอไป" พงศธรกล่าว "และอำนาจ... มันสามารถทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้" เมื่อรถม้าจอดสนิท ทหารสองนายเปิดประตูออก พงศธรและบุญเลิศถูกนำตัวลงจากรถม้า และเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของวังหลวง ห้องโถงนั้นโอ่อ่า กว้างขวาง ประดับประดาไปด้วยเครื่องทองเหลืองและผ้าไหมอย่างวิจิตรงดงาม แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือก ราวกับจะกลืนกินชีวิตชีวา ท่านขุนเทพประทับอยู่บนบัลลังก์สูง ทรงมองมาที่พงศธรและบุญเลิศด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะยังคงมีชีวิตรอด... หลังจากที่ทำให้ประชาชนแตกตื่น" ท่านขุนเทพกล่าว "ข้าคิดว่า... เจ้าควรจะได้รับการลงโทษที่หนักกว่านี้" "กระผมยอมรับความผิด... ที่ทำให้ท่านขุนเทพทรงไม่พอพระทัย" พงศธรค้อมศีรษะลง "แต่กระผมยืนยันว่า... เจตนาของกระผม... ไม่เคยมี... ที่จะสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ใด" "เจตนา... เป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ" ท่านขุนเทพโบกมือ "สิ่งที่สำคัญ... คือผลลัพธ์" "แล้ว... หากผลลัพธ์คือ... ความหวาดกลัว... และความโง่งมที่ยังคงอยู่... ท่านขุนเทพ... ทรงพอพระทัยแล้วหรือ?" พงศธรเงยหน้าขึ้นมองท่านขุนเทพ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของท่านขุนเทพ การเผชิญหน้ากันครั้งนี้... เต็มไปด้วยความตึงเครียด ท่านขุนเทพทรงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะแย้มพระสรวลออกมาอย่างเย็นชา "เจ้า... กำลังท้าทายข้าหรือ?" ท่านขุนเทพตรัสถาม "ไม่ขอรับ" พงศธรตอบ "กระผมเพียงแต่... ต้องการให้ท่านทรงเห็น... ถึงความสำคัญของความรู้... และผลเสียของการปิดกั้นมัน" "ความรู้... คือสิ่งอันตราย" ท่านขุนเทพตรัส "เมื่อมันตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่เหมาะสม... มันสามารถทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้" "แต่... หากความรู้นั้น... ถูกนำไปใช้ในทางที่ถูกต้อง... เล่าขอรับ?" พงศธรซักถาม "ใครจะเป็นผู้กำหนด... ว่าสิ่งใดคือทางที่ถูกต้อง?" ท่านขุนเทพถามกลับ "อำนาจ... เป็นผู้กำหนดสิ่งนั้น" ทันใดนั้นเอง... ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง... ทหารคนเดิมที่เคยสั่งจับกุมพงศธร... นำรายงานมาถวายท่านขุนเทพ "มีข่าว... จากทางเมืองหลวงขอรับ" ทหารกล่าว "หลังจากปรากฏการณ์สุริยคราสสิ้นสุดลง... ประชาชนจำนวนมาก... เกิดความหวาดกลัว... และเริ่มทำลายข้าวของ... และทำร้ายผู้ที่พยายามจะอธิบายปรากฏการณ์ให้พวกเขาฟัง" สีหน้าของท่านขุนเทพ... ค่อยๆ เปลี่ยนไป... จากความเย่อหยิ่ง... เป็นความกังวล "พวกเขา... ไม่เชื่อ..." ท่านขุนเทพพึมพำ "ข้า... ข้าพยายามแล้ว..." "เป็นเพราะ... ทรงไม่ได้ให้โอกาสพวกเขา... ได้รับรู้ความจริง" พงศธรกล่าวอย่างนุ่มนวล "ความหวาดกลัว... มันจะกัดกินหัวใจ... หากปราศจากแสงสว่างของความรู้" ท่านขุนเทพทรงนิ่งไปนาน... สายตาของท่านจับจ้องไปยังพงศธร... ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจ "เจ้า... อยากจะช่วยพวกเขาจริงๆ หรือ?" ท่านขุนเทพถาม "ขอรับ" พงศธรตอบอย่างแน่วแน่ "หากมีโอกาส... กระผมยินดีที่จะทำ" "ข้า... ข้าไม่สามารถทำสิ่งที่ข้าได้ทำไปแล้ว... ให้กลับคืนมาได้" ท่านขุนเทพกล่าว "แต่... ข้าอาจจะ... สามารถให้โอกาสเจ้า... อีกครั้ง" บุญเลิศมองท่านขุนเทพด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "ทรงหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?" บุญเลิศถาม "ข้าจะให้เจ้า... กลับไป... ที่สถานที่เดิมของเจ้า" ท่านขุนเทพกล่าว "แต่... มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอันใดหรือขอรับ?" พงศธรถาม "เจ้าจะต้อง... หยุดการกระทำทุกอย่าง... ที่จะทำให้ผู้คนเกิดความสับสน" ท่านขุนเทพตรัส "และ... จงอย่า... เผยแพร่ความรู้... ที่ขัดแย้งกับสิ่งที่โหรหลวง... และสถาบัน..." พงศธรชะงักไป... เขาไม่เคยคิดเลยว่า... การกลับไป... จะต้องแลกมาด้วยการจำกัดความรู้ของตนเอง "แต่... นั่นหมายความว่า..." "ข้ารู้... ว่าเจ้าไม่พอใจ" ท่านขุนเทพกล่าว "แต่จงจำไว้... อำนาจ... ไม่ได้อยู่ที่ความรู้... แต่อยู่ที่การควบคุม" "ถ้ากระผมไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้..." พงศธรถาม "เจ้าจะถูกจองจำ... จนกว่า... ความโง่งมของยุคสมัยนี้... จะผ่านพ้นไป" ท่านขุนเทพตรัสเสียงเฉียบขาด พงศธรหลับตาลง... เขาคิดถึงโลกอนาคต... ที่เต็มไปด้วยความรู้... และการค้นพบทางวิทยาศาสตร์... เขาคิดถึงความปรารถนาของตนเอง... ที่จะนำแสงสว่างนั้น... มาสู่ยุคสมัยนี้... แต่ตอนนี้... ทุกอย่างดูเหมือนจะ... เป็นไปไม่ได้ "กระผม... จะยอมรับเงื่อนไขของท่านขุนเทพ" พงศธรกล่าวเสียงแผ่วเบา... แต่เต็มไปด้วยความเสียใจ ท่านขุนเทพทรงพยักหน้า... พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก... "ดีมาก... ข้าจะให้เจ้า... กลับไป... พร้อมกับบุญเลิศ... แต่จงจำไว้... ข้าจะจับตาดูเจ้าอยู่"