ไพรหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นรอยเปื้อนบนผืนผ้าที่มะลิชี้ให้ดู เขาพยายามจะแก้ตัว แต่น้ำเสียงสั่นเครือ "กระผม...กระผมขอโทษขอรับแม่หญิง กระผมเผลอทำถังสีหกเลอะเทอะไปหน่อย" "เผลอทำไปหน่อยเนี่ยนะ!" มะลิดึงเสียงสูง "ผ้าผืนนี้กว่าจะได้สีแดงสวยๆ แบบนี้ ต้องใช้เวลาและแรงงานเท่าไหร่! แล้วดูสภาพตอนนี้สิ! ท่านกัปตันชาลส์คงไม่พอใจแน่!" มะลิถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ความผิดพลาดของไพรในครั้งนี้สร้างความเสียหายอย่างมาก "กระผม...กระผมจะทำความสะอาดให้ใหม่ขอรับ" ไพรกล่าว เขามองไปที่มะลิด้วยแววตาขอโทษขอโพย "จะทำความสะอาดก็คงไม่ทันแล้ว" มะลิกล่าว "ผ้าต้องส่งให้ท่านกัปตันในวันพรุ่งนี้" เธอหันไปมองแม่หญิงสร้อยและแม่หญิงแก้วที่กำลังเข้ามาดูสถานการณ์ "พวกเจ้าคิดว่ายังพอจะแก้ไขได้ไหม" แม่หญิงสร้อยหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา "รอยเปื้อนมันซึมลึกเข้าไปในเนื้อผ้าแล้วมะลิ ถ้าจะย้อมใหม่ทั้งผืนเกรงว่าสีจะไม่สม่ำเสมอเท่าเดิม" "แล้วถ้าเราตัดส่วนที่เปื้อนออกล่ะ" แม่หญิงแก้วเสนอ "แต่ก็อาจจะทำให้ผ้าเหลือไม่ครบตามขนาดที่ท่านกัปตันต้องการ" มะลิหลับตาลงอย่างใช้ความคิด "ถ้าอย่างนั้น ก็คงต้องยอมขาดทุนครั้งนี้ไป" เธอกล่าว "ไพร เจ้าต้องระวังให้มากกว่านี้ นี่เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่" "กระผมจะจำไว้ขอรับแม่หญิง" ไพรตอบเสียงเบา ความเสียใจและความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของมะลิ แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ "เอาล่ะ เรามาช่วยกันดูว่าผ้าผืนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง" ตลอดทั้งวัน มะลิและเพื่อนๆ ต่างช่วยกันตรวจสอบคุณภาพผ้าที่เหลืออยู่ แม้จะไม่มีปัญหาอื่นเกิดขึ้นอีก แต่ความผิดพลาดของไพรก็ทำให้มะลิรู้สึกไม่สบายใจ การที่ต้องส่งมอบงานที่ไม่สมบูรณ์ให้กับลูกค้า ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เย็นวันนั้น ขณะที่มะลิกำลังจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักของเธอ เสียงตะโกนดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งของซอย "เฮ้ย! นั่นมันโรงทอของแม่หญิงมอญนั่นเอง!" เสียงห้าวๆ ดังมาแต่ไกล มะลิชะงัก เธอหันไปมองต้นเสียง พบกับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เดินเข้ามาใกล้โรงทอของเธอ ชายร่างท้วมคนหนึ่งนำหน้า ท่าทางกร่าง เขาคือ นายอ้น พ่อค้าเครื่องเทศที่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับมะลิมาก่อน "มีอะไรหรือนายอ้น" มะลิเอ่ยถาม พยายามเก็บอารมณ์ "ไม่มีอะไรมาก" นายอ้นยิ้มเยาะ "แค่ผ่านมาดูว่าโรงทอของเจ้าจะไปรอดได้สักกี่น้ำ เห็นเงียบเหงาผิดปกติ" "พวกเราทำงานหนักอยู่" มะลิตอบนิ่งๆ "ไม่ได้มีเวลามาคุยเล่น" "ทำงานหนักแต่ได้ข่าวว่าทำผ้าเสียไปผืนใหญ่เลยนี่" นายอ้นแสร้งทำเป็นถามด้วยความห่วงใย "เสียดายแย่ ต้องขาดทุนไปเท่าไหร่" มะลิรู้สึกโกรธ แต่ก็พยายามสะกดกลั้น "เรื่องของข้า เจ้าไม่ต้องกังวล" "ก็แค่เตือนด้วยความหวังดี" นายอ้นกล่าว "เห็นเจ้าเอาผ้าไปให้พวกฝรั่งเศสเยอะแยะ คนอื่นเขาหมั่นไส้กันทั้งนั้นนะ รู้ตัวหรือเปล่า" "พวกเราทำงานตามเนื้อผ้า" มะลิกล่าว "ไม่เคยคิดจะเอาเปรียบใคร" "หึๆ" นายอ้นหัวเราะในลำคอ "พูดไปก็เท่านั้นแหละ ข้าว่าอีกไม่นานหรอก เจ้าก็จะโดนดี" เขามองไปที่โรงทอของมะลิด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันหลังเดินจากไป พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ยังคงก้องอยู่ในหูของมะลิ มะลิถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าการที่เธอประสบความสำเร็จเร็วเกินไป อาจจะนำมาซึ่งความอิจฉาและศัตรู แต่เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงขนาดนี้ "ไม่ต้องไปสนใจพวกมันหรอกมะลิ" แม่หญิงสร้อยกล่าว ปลอบใจ "พวกมันอิจฉาที่เรามีงานทำ" "ข้าไม่ได้กลัวพวกมัน" มะลิกล่าว "แต่ข้าเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของพวกเรามากกว่า" "เรามีกันอยู่หลายคน" แม่หญิงแก้วเสริม "ถ้ามีใครมาหาเรื่อง เราก็พร้อมจะสู้" "ข้าจะไปแจ้งให้ลุงคำทราบเรื่องนี้" มะลิกล่าว "ท่านผู้เฒ่าคงจะมีคำแนะนำที่ดี" มะลิเดินกลับไปยังบ้านพักของเธอด้วยใจที่ขุ่นมัว เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ ความขัดแย้งในชุมชนกำลังทวีความรุนแรงขึ้น และเธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น เช้าวันต่อมา มะลิได้นำผ้าผืนที่เกือบจะสมบูรณ์แบบไปส่งให้กับกัปตันชาลส์ เธออธิบายถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา "ข้าต้องขออภัยท่านกัปตันด้วยเจ้าค่ะ" มะลิกล่าว "มีผ้าผืนหนึ่งที่เกิดความเสียหายจากการย้อมสี ข้าจึงไม่สามารถส่งมอบให้ท่านได้ตามจำนวนที่ตกลงกันไว้" กัปตันชาลส์รับฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย "มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือแม่หญิง" "เป็นความผิดพลาดของเด็กที่ข้าให้ช่วยงานเรื่องการย้อมสีเจ้าค่ะ" มะลิกล่าว "ทำให้ผ้าเปื้อนสี ทำให้ไม่สามารถนำไปใช้ได้" กัปตันชาลส์พยักหน้า "ข้าเข้าใจ" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "แต่ข้าเชื่อในความสามารถของเจ้า แม่หญิงมะลิ ข้าเชื่อว่านี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ" "แต่ก็ทำให้ท่านกัปตันเสียประโยชน์" มะลิกล่าว "ข้าควรจะชดใช้ในส่วนที่ขาดไป" "ไม่ต้องห่วง" กัปตันชาลส์กล่าว "ข้าจะหักค่าผ้าส่วนนั้นออกไปเอง ขอเพียงแต่เจ้าดูแลคุณภาพผ้าให้ดีต่อไป ข้าพอใจในผลงานของเจ้าเสมอ" "ขอบคุณท่านกัปตันมากเจ้าค่ะ" มะลิกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ข้าจะทำให้ท่านผิดหวัง" เมื่อออกจากที่ทำการของกัปตันชาลส์ มะลิก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง การที่กัปตันชาลส์เข้าใจและไม่ตำหนิ ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป แต่เมื่อเธอกลับมาถึงโรงทอผ้า เธอก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม