"เรื่อง…...ความลงตัว…ระหว่าง…ความโบราณ…และความร่วมสมัย…กระหม่อม…เป็นห่วง…ว่า…แบบร่าง…นี้…จะดู…โบราณ…เกินไป…สำหรับ…ยุคสมัย…ของเรา…” หลวงวิจิตรกล่าวอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น แพรวพรรณนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ “หม่อมฉัน…เข้าใจ…ความกังวล…ของหลวงวิจิตร…เพคะ…แต่…หม่อมฉัน…เชื่อว่า…การรักษา…รูปแบบ…ดั้งเดิม…ไว้…คือ…หัวใจ…สำคัญ…ของ…ชุดไทย…ใน…งาน…พระราชพิธี…” “เป็น…ความจริง…ที่คุณ…กล่าว…” หลวงวิจิตรพยักหน้า “แต่…ในขณะ…เดียวกัน…เราก็…ต้อง…คำนึงถึง…ความสง่างาม…ที่…เข้ากับ…ยุคสมัย…ปัจจุบัน…ด้วย…คุณ…คิดว่า…มี…หนทาง…ใด…ที่จะ…ผสมผสาน…สองสิ่งนี้…เข้าด้วยกัน…ได้อย่าง…ลงตัว…บ้าง…” อีกสองคณะกรรมการก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว…คุณแพรไหม” หนึ่งในนั้นกล่าวเสริม “เราต้องการเห็นความพลิ้วไหว…ความทันสมัย…ที่ซ่อนอยู่…ภายใต้…ความงาม…แบบแผน…โบราณ…” แพรวพรรณครุ่นคิดอย่างหนัก เธอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแบบร่างขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง สายตาของเธอทอดมองไปยังผืนผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่วางกองอยู่ข้างๆ แสงแดดยามเช้าส่องลอดเข้ามา เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของเส้นไหม “หม่อมฉัน…ขอ…อนุญาต…ลอง…ปรับ…บางส่วน…ดู…นะคะ…เพคะ” แพรวพรรณเอ่ยขึ้น “อาจจะ…ลอง…ใช้…เทคนิค…การปัก…ที่…ละเอียด…อ่อนช้อย…กว่านี้…เพิ่ม…การเล่น…ระบาย…ที่…ชาย…แขน…เสื้อ…หรือ…ชาย…กระโปรง…เพื่อให้…เกิด…ความ…เคลื่อนไหว…ที่…เป็นธรรมชาติ…มากขึ้น…” “น่าสนใจ…” หลวงวิจิตรกล่าว “แล้ว…เรื่อง…เครื่องประดับ…ล่ะ…คุณ…คิดว่า…จะ…ส่งเสริม…ชุด…ให้…ดู…ทันสมัย…ขึ้น…ได้อย่างไร…” “หม่อมฉัน…คิดว่า…อาจจะ…ลอง…เลือก…ใช้…เครื่องประดับ…ที่…ไม่…เยอะ…จน…เกินไป…เน้น…ความ…เรียบหรู…และ…ทันสมัย…อาจจะ…เลือก…อัญมณี…ที่มี…สีสัน…อ่อนโยน…และ…รูปทรง…ที่…ไม่…ซับซ้อน…มาก…นัก…” แพรวพรรณตอบ “และ…อาจจะ…ลอง…ปรับ…ทรง…ผม…ให้…ดู…สง่างาม…แต่…ไม่…ดู…เชย…” คณะกรรมการต่างพากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ความคิด…ของคุณ…น่า…สนใจ…มาก…” หลวงวิจิตรกล่าว “เอาล่ะ…เรา…จะ…ให้…เวลา…คุณ…อีก…สัก…ระยะ…หนึ่ง…เพื่อ…ปรับปรุง…แบบร่าง…ให้…สมบูรณ์…ที่สุด…นะ…” เมื่อคณะกรรมการกลับไปแล้ว แพรวพรรณก็ถอนหายใจยาว เธอเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน มองไปยังแบบร่างที่วางอยู่ตรงหน้า “คุณแพรคะ” อรุณเดินเข้ามาพร้อมกับถาดชา “คุณแพร…ดู…เหนื่อย…นะคะ” “มัน…ท้าทาย…จริงๆ…อรุณ” แพรวพรรณกล่าว “ฉัน…ต้อง…ทำให้…ดี…ที่สุด…จริงๆ” “คุณแพร…ทำได้…อยู่แล้วค่ะ” อรุณยิ้มให้ “ฉัน…เชื่อมั่น…ในตัว…คุณแพร…” “ขอบใจ…มาก…นะ…อรุณ” แพรวพรรณส่งยิ้มตอบ “เธอ…เป็น…กำลังใจ…ให้…ฉัน…เสมอ…” “ไม่เป็นไร…ค่ะ” อรุณตอบ “แล้ว…เรื่อง…ที่คุณ…ทรง…มี…พระอาการ…ประชวร…ล่ะคะ…คุณแพร…ไป…เยี่ยม…หรือยัง…” แพรวพรรณหน้าเศร้าลงเล็กน้อย “ฉัน…ยัง…ไม่ได้…ไป…เลย…ฉัน…ไม่แน่ใจ…ว่า…ควร…จะ…ไป…หรือไม่…” “ถ้า…คุณแพร…รู้สึก…ไม่สบายใจ…ก็…ควร…จะ…ไป…นะคะ” อรุณแนะนำ “การ…แสดง…ความ…ห่วงใย…อาจจะ…ช่วย…บรรเทา…สถานการณ์…ให้…ดีขึ้น…ก็ได้…” “ฉัน…ก็…คิด…อย่างนั้น…เหมือนกัน” แพรวพรรณพยักหน้า “พรุ่งนี้…ฉัน…จะ…ลอง…ไป…ดู…” เย็นวันนั้น ขณะที่แพรวพรรณกำลังขะมักเขม้นกับการปรับแบบร่างชุดไทย ท่านชายปัณณ์ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง “ยัง…ไม่เสร็จ…อีก…หรือ…ครับ” ท่านชายปัณณ์เอ่ยถาม พลางกวาดสายตาไปทั่วห้องทำงาน “กำลัง…พยายาม…อยู่…เพคะ” แพรวพรรณตอบ “หลวงวิจิตร…มี…ข้อเสนอแนะ…ที่…ท้าทาย…พอสมควร…” “ผม…เข้าใจ…ครับ” ท่านชายปัณณ์กล่าว “แต่งาน…ระดับนี้…ย่อม…ต้อง…มีความ…ละเอียด…อ่อน…ผม…แน่ใจ…ว่า…คุณ…จะ…ทำ…ได้…ดี…ที่สุด…” “ขอบคุณ…ท่านชาย…ค่ะ” แพรวพรรณกล่าว “ท่านชาย…มา…มี…ธุระ…อันใด…หรือ…คะ…” “ผม…มา…เพื่อ…จะ…ชวน…คุณ…ไป…ทาน…อาหาร…เย็น…น่ะ…ครับ” ท่านชายปัณณ์ตอบ “คุณ…ดู…เหนื่อย…มา…ทั้งวัน…ควร…จะได้…พักผ่อน…บ้าง…” แพรวพรรณลังเลเล็กน้อย “แต่…งาน…” “งาน…ยังมี…เวลา…ครับ” ท่านชายปัณณ์แทรกขึ้น “ผม…จะ…รอ…คุณ…อยู่ที่…ร้าน…อาหาร…ชั้นบน…นะ…ไม่ต้อง…รีบ…ครับ…” แพรวพรรณมองท่านชายปัณณ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกขอบคุณในความห่วงใยของท่าน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความผิดที่เธอไม่อาจตอบสนองความรู้สึกของท่านได้ทั้งหมด “หม่อมฉัน…ขอ…อนุญาต…เปลี่ยน…เสื้อผ้า…สัก…ครู่…นะคะ…เพคะ” แพรวพรรณกล่าว “แล้ว…จะ…รีบ…ลง…ไป…” “ตาม…สบาย…ครับ” ท่านชายปัณณ์ยิ้มบางๆ แพรวพรรณเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว พลางคิดถึงคำพูดของท่านชายปัณณ์ เธอรู้ว่าท่านมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ แต่หัวใจของเธอยังคงมีภาพของใครอีกคนหนึ่ง… ภาพของท่านชายกษิณ… ภาพที่เธอไม่อาจลบเลือนไปได้เลย…