การออกแบบชุดสำหรับงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ กลายเป็นภารกิจสำคัญที่แพรวพรรณต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้สำเร็จลุล่วง เธอใช้เวลาหลายวันหลายคืนอยู่ในห้องทำงาน จมอยู่กับแบบร่างและผืนผ้าไหมหลากสีสัน “อรุณ…ฉันอยากได้…ผ้าไหม…สีชมพูอ่อน…ที่มีลาย…ปัก…รูปดอกบัว…ละเอียดๆ…น่ะ” แพรวพรรณสั่งงาน “แล้วก็…ผ้าลูกไม้…ที่ถักทอ…อย่างประณีต…ที่สุด…เท่าที่จะหาได้” “ค่ะคุณแพร” อรุณรับคำ “เดี๋ยวหม่อมฉันจะรีบไปจัดการ…ให้ค่ะ” แพรวพรรณรู้ดีว่างานนี้ไม่ใช่เพียงแค่การออกแบบชุด แต่เป็นการสะท้อนถึงความงดงามของวัฒนธรรมไทย และแสดงความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ เธอต้องการสร้างสรรค์ผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกพระองค์ ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิดถึงแบบร่างอยู่นั้น ท่านชายปัณณ์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องทำงานของเธอ “เป็นอย่างไรบ้าง…คุณแพร” ท่านชายปัณณ์เอ่ยถาม พลางเดินเข้ามาใกล้ “กำลังพยายาม…อย่างเต็มที่…เพคะ” แพรวพรรณยิ้มให้ “อยากให้…ชุดนี้…สมบูรณ์แบบ…ที่สุด” “ผม…เชื่อมั่น…ในฝีมือ…ของคุณ” ท่านชายปัณณ์กล่าว “และ…ผม…จะคอย…สนับสนุน…คุณ…เสมอ” “ขอบคุณ…ท่านชาย…ค่ะ” แพรวพรรณรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ผม…ได้รับข่าว…ว่า…หลวงวิจิตร…จะเข้ามา…ตรวจ…ความคืบหน้า…ของงาน…ในวันพรุ่งนี้” ท่านชายปัณณ์แจ้ง “เตรียมตัว…ให้พร้อม…นะครับ” “ค่ะ…หม่อมฉัน…เตรียมพร้อม…แล้วเพคะ” แพรวพรรณตอบ วันรุ่งขึ้น หลวงวิจิตร วัฒนากร ได้เดินทางมายังห้องเสื้อของแพรวพรรณ พร้อมด้วยคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอีกสองสามท่าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แพรวพรรณเชิญทุกท่านเข้าชมผลงานการออกแบบ และแบบร่างชุดที่เธอเตรียมไว้ “นี่คือ…แบบร่าง…ชุด…สำหรับ…งาน…พระราชพิธี…” แพรวพรรณเริ่มอธิบาย “หม่อมฉัน…ตั้งใจ…จะใช้…ผ้าไหม…สีชมพูอ่อน…เป็นหลัก…เพื่อ…สื่อถึง…ความอ่อนหวาน…และ…สง่างาม…ของ…สมเด็จพระนางเจ้าฯ…” เธออธิบายถึงลวดลายปักดอกบัวที่สื่อถึงความบริสุทธิ์และความเจริญรุ่งเรือง รวมถึงการใช้ผ้าลูกไม้ที่ประณีตบรรจง เพื่อเพิ่มความหรูหราและมีระดับ หลวงวิจิตรและคณะกรรมการพิจารณาแบบร่างอย่างละเอียด ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกถึงความครุ่นคิด “แบบร่าง…ดู…สวยงาม…และ…มีความ…หมาย…อย่าง…ลึกซึ้ง…” หลวงวิจิตรกล่าว “แต่…กระหม่อม…อยากจะ…ขอ…ข้อเสนอแนะ…เพิ่มเติม…” “เชิญ…เพคะ” แพรวพรรณกล่าว “เรื่อง…สี…ของ…เครื่องประดับ…ที่…จะ…เข้า…กับ…ชุด…นี้…” หลวงวิจิตรเอ่ย “คุณ…คิดว่า…ควรจะ…เป็น…สี…ใด…” แพรวพรรณพยักหน้า “หม่อมฉัน…คิดว่า…ควรจะเป็น…เครื่องประดับ…มุก…สีขาว…หรือ…ไข่มุก…สีชมพูอ่อน…เพื่อ…ขับ…ความ…งาม…ของ…ผ้า…ให้…โดดเด่น…ยิ่งขึ้น…” “ดี…มาก…” หลวงวิจิตรพยักหน้า “และ…ทรงผม…ล่ะ…คุณ…คิดว่า…ทรงผม…แบบ…ใด…จะ…เหมาะสม…” “หม่อมฉัน…คิดว่า…ทรงผม…เกล้า…สูง…ประดับ…ด้วย…ดอกไม้…สีขาว…และ…ปิ่นปักผม…ประดับ…ไข่มุก…ก็…จะ…ดู…สง่างาม…และ…เป็น…ไทย…” แพรวพรรณตอบ คณะกรรมการหลายท่านพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของแพรวพรรณ “แม้…จะมี…เสียง…วิพากษ์วิจารณ์…ถึง…เรื่อง…ส่วนตัว…ของคุณ…” หลวงวิจิตรกล่าว “แต่…เรา…ปฏิเสธ…ไม่ได้…ว่า…ฝีมือ…ของคุณ…นั้น…ยอดเยี่ยม…อย่าง…แท้จริง…” “ขอบพระทัย…เพคะ…ที่ทรง…ให้…โอกาส…หม่อมฉัน…” แพรวพรรณกล่าว หลังจากที่คณะกรรมการกลับไป แพรวพรรณก็รู้สึกโล่งใจ เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการยอมรับ แต่ก็ถือเป็นก้าวที่สำคัญ ท่านชายปัณณ์เข้ามาหาเธออีกครั้ง “ผม…ดีใจ…ที่เห็น…คุณ…ประสบ…ความสำเร็จ…” “ยัง…ไม่สำเร็จ…เพคะ…ท่านชาย…ยังมี…อีก…หลาย…ขั้นตอน…” แพรวพรรณกล่าว “ไม่ว่า…จะเกิด…อะไร…ขึ้น…ผม…จะ…อยู่…เคียงข้าง…คุณ…” ท่านชายปัณณ์ย้ำคำเดิม “และ…ผม…จะ…ทำให้…ทุกคน…เห็น…ว่า…คุณ…คือ…สตรี…ที่…คู่ควร…กับ…ความ…รัก…และ…ความ…ภาคภูมิใจ…” แพรวพรรณยิ้มให้ท่านชายปัณณ์ เธอรู้ว่าความรักของท่านชายปัณณ์จะเป็นพลังสำคัญที่ช่วยให้เธอผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้ ไม่ว่าจะเป็นความท้าทายจากสังคม หรือจากความซับซ้อนของหัวใจที่เธอจะต้องเผชิญต่อไปในราชสำนักแห่งนี้.