การสืบสวนดำเนินไปอย่างเข้มข้น แพรวพรรณ ท่านชายกษิณ และท่านชายปัณณ์ ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างคุณหลวงวิศาลและท่านชายทรงศักดิ์ได้มากขึ้นเรื่อยๆ จากเอกสารเก่าแก่ที่ถูกค้นพบในห้องสมุดของคฤหาสน์ และจากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ที่เคยทำงานใกล้ชิดกับทั้งสองฝ่ายในอดีต พวกเขาได้ทราบว่าความขัดแย้งนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากเรื่องของการสืบทอดมรดกและแนวคิดที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้วเกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาศิลปะและวัฒนธรรมของแผ่นดิน “จาก… หลัก… ฐาน… ที่… เรา… รวบรวม… มา… ได้…” ท่านชายปัณณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ดู… เหมือน… ว่า… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… จะ… มี… ความ… ผูก… พัน… อย่าง… ลึก… ซึ้ง… กับ… โรง… ทอ… ผ้า… ไหม… แบบ… ดั้ง… เดิม… ของ… ตระกูล… ซึ่ง… เขา… มอง… ว่า… เป็น… สิ่ง… ล้ำ… ค่า… และ… ไม่… ควร… ถูก… เปลี่ยน… แปลง… ใดๆ…” “ใน… ขณะ… ที่… คุณ… หลวง… วิศาล… ทรง… มี… แนว… คิด… ที่… เปิด… กว้าง… และ… ทรง… สนับสนุน… การ… นำ… เทคนิค… และ… ลวดลาย… ใหม่ๆ… มา… ผสม… ผสาน… เพื่อ… ให้… ศิลปะ… วัฒนธรรม… ของ… เรา… ไม่… ล้า… หลัง…” ท่านชายกษิณอธิบายเพิ่มเติม “ความ… แตก… ต่าง… ทาง… ความ… คิด… นี้… เอง… ที่… ทำให้… ทั้ง… สอง… พระ… องค์… เกิด… ความ… ขัด… แย้ง… กัน… อย่าง… รุน… แรง…” แพรวพรรณพยักหน้ารับฟัง เธอจินตนาการถึงภาพท่านชายทรงศักดิ์ ชายผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณ และคุณหลวงวิศาล ผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล การเผชิญหน้ากันของสองแนวคิดสุดขั้วนี้ ย่อมก่อให้เกิดความขัดแย้งที่ยากจะหลีกเลี่ยง “แล้ว… ผ้า… ที่… มี… ลวดลาย… ประหลาด… ที่… หม่อมฉัน… ได้… รับ… มา… ล่ะ… เพคะ…” แพรวพรรณถาม “มัน… เกี่ยว… ข้อง… กับ… เรื่อง… นี้… อย่างไร…” “เรา… เชื่อ… ว่า… ชาย… คน… นั้น… ที่… คุณ… แพรง… พรรณ… พบ… ที่… โรง… ทอ… อาจ… จะ… เป็น… คน… ที่… ได้รับ… การ… ว่า… จ้าง… หรือ… ถูก… บัง… คับ… ให้… มา… ส่ง… ผ้า… ผืน… นั้น…” ท่านชายปัณณ์กล่าว “และ… การ… ที่… เขา… ปล่อย… ให้… คุณ… เห็น… เขา… อาจ… เป็น… ส่วน… หนึ่ง… ของ… แผน… ที่… จะ… ทำให้… คุณ… สงสัย… ใน… ความ… บริสุทธิ์… ของ… ผ้า… ที่… คุณ… กำลัง… จะ… นำ… ไป… แสดง…” “แล้ว… คน… ที่… ยืน… รอ… อยู่… ข้าง… นอก… ล่ะ… เพคะ…” แพรวพรรณถามต่อ “เขา… เป็น… ใคร…” “เรา… ยัง… ไม่… มี… ข้อมูล… ชัด… เจน… เกี่ยว… กับ… บุคคล… นั้น…” ท่านชายกษิณกล่าว “แต่… จาก… การ… วิเคราะห์… ของ… เรา… คน… นั้น… อาจ… จะ… เป็น… ผู้… บัญชา… การ… หรือ… ผู้… ที่… วาง… แผน… การ… ทั้ง… หมด… นี้… และ… จาก… ความ… เป็น… ไป… ได้… สูง… ที่… สุด… บุคคล… นั้น… อาจ… จะ… เป็น… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์…” “ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์…!” แพรวพรรณอุทาน “แต่… ถ้า… เป็น… อย่าง… นั้น… จริง… ทำไม… เขา… ถึง… ไม่… มา… เผชิญ… หน้า… กับ… หม่อมฉัน… โดย… ตรง… ล่ะ… เพคะ…” “บางที… เขา… อาจ… จะ… ไม่… ต้องการ… ให้… ตัว… เอง… ต้อง… ตก… อยู่… ใน… สถาน… การณ์… ที่… จะ… ต้อง… อธิบาย… หรือ… โต้… เถียง… โดย… ตรง…” ท่านชายปัณณ์อธิบาย “การ… ส่ง… ตัว… แทน… มา… เพื่อ… สร้าง… ปัญหา… อาจ… เป็น… วิธี… ที่… ปลอด… ภัย… กว่า… สำหรับ… เขา…” “แต่… มัน… ก็… ยัง… มี… ความ… เป็น… ไป… ได้… ว่า… ชาย… คน… นั้น… และ… เงา… ที่… ยืน… รอ… อยู่… ข้าง… นอก… อาจ… จะ… เป็น… คน… อื่น… ที่… ไม่… เกี่ยว… ข้อง… กับ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… ก็… ได้…” ท่านชายกษิณเสริม “อาจ… จะ… เป็น… กลุ่ม… คน… ที่… ต้องการ… ขัด… ขวาง… ความ… ก้าว… หน้า… ของ… วงการ… ศิลปะ… ของ… เรา… ด้วย… เหตุ… ผล… ส่วน… ตัว… บางอย่าง…” “เรา… จะ… ต้อง… ไป… หา… ความ… จริง… ที่… ต้น… ตอ…” แพรวพรรณกล่าวด้วยความแน่วแน่ “เรา… จะ… ต้อง… ไป… ที่… วัง… เก่า… ของ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์…” “นั่น… เป็น… ความ… คิด… ที่… เสี่ยง… เกิน… ไป…” ท่านชายปัณณ์กล่าวอย่างกังวล “การ… ที่… เรา… จะ… บุก… เข้า… ไป… ใน… วัง… ของ… ท่าน… ชาย… โดย… ไม่มี… การ… เชิญ… อาจ… นำ… มา… ซึ่ง… ปัญหา… ที่… ใหญ่… หลวง… กว่า… เดิม…” “แต่… เรา… จะ… ได้… คำ… ตอบ… ที่… ชัด… เจน… ที่… สุด…” แพรวพรรณยืนกราน “หม่อมฉัน… เชื่อ… ว่า… ถ้า… เรา… ไป… ที่… นั่น… เรา… อาจ… จะ… พบ… หลัก… ฐาน… เพิ่ม… เติม… หรือ… อาจ… จะ… ได้… พบ… กับ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… โดย… ตรง…” “ถ้า… เป็น… อย่าง… นั้น… จริง…” ท่านชายกษิณกล่าว “เรา… ต้อง… เตรียม… ตัว… ให้… พร้อม… ที่… สุด… เรา… ต้อง… มี… แผน… สำรอง… เผื่อ… กรณี… ฉุกเฉิน… และ… เรา… ต้อง… ไป… ใน… เวลา… ที่… เหมาะ… สม…” หลังจากปรึกษากันอยู่นาน ทั้งสามคนก็ตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังวังเก่าของท่านชายทรงศักดิ์ในวันรุ่งขึ้น โดยมีจุดประสงค์หลักคือการหาหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับบทบาทของท่านชายทรงศักดิ์ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และหากเป็นไปได้ ก็จะพยายามเผชิญหน้ากับท่านชายทรงศักดิ์เพื่อขอคำชี้แจง เมื่อถึงวันเดินทาง แพรวพรรณสวมชุดไทยสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างงดงาม เธอกลอบห่อผ้าไหมผืนที่มีลวดลายประหลาดไว้ในย่ามใบเล็กด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งความมุ่งมั่น ความกังวล และความกลัว “คุณ… แพรง… พรรณ… คุณ… แน่… ใจ… หรือ… ครับ… ว่า… คุณ… จะ… ทำ… แบบ… นี้…” ท่านชายกษิณถามด้วยความเป็นห่วง “หม่อมฉัน… แน่… ใจ… เพคะ…” แพรวพรรณตอบ “หม่อมฉัน… ไม่… สามารถ… ปล่อย… ให้… เรื่อง… นี้… ดำ… เนิน… ต่อ… ไป… ได้… อีก… แล้ว… หม่อมฉัน… ต้อง… รู้… ความ… จริง… ให้… ได้…” “ถ้า… เกิด… อะไร… ขึ้น… คุณ… ต้อง… รีบ… แจ้ง… เรา… ทัน… ที… นะ… ครับ…” ท่านชายปัณณ์กำชับ “เพคะ…” แพรวพรรณรับคำ การเดินทางไปยังวังเก่าของท่านชายทรงศักดิ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด วังแห่งนั้นตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทิวทัศน์ของแผ่นดินพระนครได้อย่างกว้างไกล บรรยากาศโดยรอบวังดูเงียบสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขรึมขลังและน่าเกรงขาม เมื่อมาถึงหน้าประตูวัง แพรวพรรณก็สูดลมหายใจลึกๆ เธอเดินตรงเข้าไปยังประตูไม้สักบานใหญ่ และเคาะเรียกคนเฝ้าประตูด้วยความมั่นใจ “หม่อมฉัน… มา… พบ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์…” แพรวพรรณกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หม่อมฉัน… มี… เรื่อง… สำคัญ… ที่… จะ… ต้อง… ทูล… พระ… องค์…” คนเฝ้าประตูมองแพรวพรรณด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขาก็ยอมเปิดประตูให้เข้าไปพร้อมกับแจ้งให้ทราบว่าท่านชายทรงศักดิ์ทรงประทับรออยู่ภายใน แพรวพรรณก้าวเท้าเข้าไปในโถงทางเดินอันโอ่อ่าของวัง หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ ที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล