“เรายังไม่สามารถระบุตัวตนของผู้ที่ส่งผ้าผืนนั้นมาได้อย่างแน่ชัด” ท่านชายปัณณ์กล่าวพลางกวาดสายตาไปที่แผนผังความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนซึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน “แต่จากข้อมูลที่เราได้มา บ่งชี้ว่าผ้าผืนนั้นอาจถูกส่งมาจากกลุ่มคนที่ต่อต้านการเปลี่ยนแปลง หรืออาจเป็นการทดลองบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคการทอผ้าแบบใหม่” แพรวพรรณนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย “หมายความว่า... ผ้าผืนนั้นอาจถูกส่งมาเพื่อทำให้หม่อมฉันเสียชื่อเสียง หรือเพื่อก่อกวนการทำงานของหม่อมฉันหรือเพคะ?” “นั่นเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้” ท่านชายกษิณตอบ เสียงทุ้มเข้มของเขายังคงความสงบ “แต่เราก็ยังไม่สามารถตัดความเป็นไปได้อื่นออกไปได้เช่นกัน อาจมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่านั้น” “เรื่องราวของคุณหลวงวิศาลและท่านชายทรงศักดิ์ดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” ท่านชายปัณณ์กล่าวเสริม “เราพบเอกสารบางอย่างที่บ่งชี้ว่าท่านชายทรงศักดิ์ทรงมีบทบาทในการควบคุมการผลิตผ้าไหมของตระกูลมาอย่างยาวนาน และทรงยึดมั่นในวิธีการดั้งเดิมอย่างเคร่งครัด” “แต่คุณหลวงวิศาล ท่านทรงเป็นผู้ที่สนับสนุนการพัฒนา” แพรวพรรณแย้งขึ้น “ทรงมองเห็นความสำคัญของการปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย” “ใช่แล้ว” ท่านชายกษิณพยักหน้า “และนั่นอาจเป็นชนวนเหตุแห่งความขัดแย้งระหว่างทั้งสองพระองค์ ความคิดเห็นที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว อาจนำไปสู่การกระทำที่รุนแรงเพื่อปกป้องแนวคิดของตนเอง” “ถ้าเป็นเช่นนั้น… ผ้าผืนนั้น… อาจถูกส่งมาโดยบุคคลที่ต้องการให้หม่อมฉันเลือกข้าง หรืออาจเป็นการทดสอบความภักดีของหม่อมฉันต่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง?” แพรวพรรณครุ่นคิด “แต่หม่อมฉันไม่เคยคิดจะเลือกข้างใครทั้งนั้น หม่อมฉันเพียงแค่อยากทำงานของหม่อมฉันให้ดีที่สุด เพื่องานผ้าไหมไทยของเรา” “เราเข้าใจเจตนาของคุณแพรวพรรณ” ท่านชายปัณณ์กล่าว “และเราจะช่วยคุณปกป้องเจตนาอันบริสุทธิ์นั้น เราต้องสืบให้ถึงที่สุดว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” “และเราจะเริ่มจากการตรวจสอบประวัติของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับโรงทอผ้าไหมของคุณหลวงวิศาลในอดีต” ท่านชายกษิณกล่าว “รวมถึงบุคคลที่เคยทำงานใกล้ชิดกับท่านชายทรงศักดิ์ด้วย เราอาจได้ข้อมูลบางอย่างที่ช่วยไขปริศนาได้” “หม่อมฉัน… รู้สึกได้ถึงความกดดันมากขึ้นทุกที” แพรวพรรณถอนหายใจ “เหมือนมีเงาบางอย่างคอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา” “ไม่ต้องกังวล เราจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” ท่านชายกษิณวางมือลงบนไหล่ของแพรวพรรณเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “เราจะส่งคนของเราไปสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติของผ้าไหมในตระกูลของคุณหลวงวิศาล และประวัติของท่านชายทรงศักดิ์” ท่านชายปัณณ์กล่าว “รวมถึงการตรวจสอบแหล่งที่มาของเส้นไหมและสีย้อมที่ใช้ในยุคนั้นด้วย” “แล้วบุคคลที่รออยู่ข้างนอกตอนนั้นเล่าเพคะ” แพรวพรรณถามด้วยความสงสัย “เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมเขาถึงทำเหมือนรู้จักหม่อมฉัน?” “เรายังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเขา” ท่านชายกษิณตอบ “แต่เราจะพยายามสืบหาตัวตนของเขาให้เร็วที่สุด การปรากฏตัวของเขาในเวลานั้นอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “หากเขาเป็นคนเดียวกับที่ส่งผ้าผืนนั้นมา…” แพรวพรรณเอ่ยเสียงแผ่วเบา “แสดงว่าเขาต้องการให้หม่อมฉันเห็นเขา หรือต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างกับหม่อมฉัน” “เราต้องตั้งข้อสันนิษฐานไว้ทุกอย่าง” ท่านชายปัณณ์กล่าว “อาจเป็นไปได้ว่าเขาเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกใช้ หรืออาจเป็นผู้บงการที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง” “ในระหว่างนี้ คุณแพรวพรรณควรระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ” ท่านชายกษิณกล่าว “อย่าเพิ่งไว้ใจใคร จนกว่าเราจะได้ข้อสรุปที่ชัดเจน” “หม่อมฉันจะระวังตัวให้ถึงที่สุดเพคะ” แพรวพรรณพยักหน้ารับคำ “หม่อมฉันเชื่อมั่นในตัวท่านชายทั้งสอง” “เราจะแยกกันทำงาน” ท่านชายปัณณ์กล่าว “ผมจะไปตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจค้าผ้าไหมในอดีตของคุณหลวงวิศาล ส่วนท่านชายกษิณ จะไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่เคยใกล้ชิดกับท่านชายทรงศักดิ์ และคุณแพรวพรรณ… คุณช่วยกลับไปที่โรงทอของคุณหลวงวิศาลอีกครั้ง” “เพคะ?” แพรวพรรณเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “ใช่” ท่านชายกษิณอธิบาย “ไปสังเกตการณ์บริเวณนั้นอีกครั้ง อาจมีสิ่งใดที่เรามองข้ามไป หรืออาจมีเบาะแสใหม่ๆ ที่ซ่อนอยู่” “แล้ว… เรื่องของผ้าผืนนั้น… หม่อมฉันควรจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ?” แพรวพรรณถาม “จะเก็บรักษาไว้ หรือจะ…?” “เก็บรักษาไว้ก่อน” ท่านชายปัณณ์กล่าว “เราต้องนำมันมาตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง อาจมีร่องรอยของเส้นไหม หรือสีย้อมที่ผิดปกติ ซึ่งอาจช่วยชี้ไปยังแหล่งที่มาได้” “เราจะให้คนของเราคอยคุ้มกันคุณอย่างใกล้ชิด” ท่านชายกษิณกล่าว “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย” แพรวพรรณพยักหน้ารับ เธอรู้สึกถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าสถานการณ์จะยังเต็มไปด้วยปริศนาและความไม่แน่นอน แต่การมีท่านชายทั้งสองคอยช่วยเหลือ ก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก “หม่อมฉันจะไปทำหน้าที่ของหม่อมฉันให้ดีที่สุดเพคะ” แพรวพรรณกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “เราเชื่อมั่นในตัวคุณ” ท่านชายกษิณกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ความสามารถและความตั้งใจของคุณคือสิ่งสำคัญที่สุด” “เราจะรีบกลับมาพร้อมข้อมูลใหม่” ท่านชายปัณณ์กล่าว “ขอให้คุณปลอดภัย” แพรวพรรณมองตามท่านชายทั้งสองออกไปจากห้องทำงาน ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย แต่เธอยังคงตระหนักดีว่า การเดินทางเพื่อไขความจริงครั้งนี้ ยังอีกยาวไกลนัก