ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าของท่านชายปัณณ์ แสงตะเกียงส่องสว่างไปทั่วบริเวณ แพรวพรรณ ท่านชายกษิณ และท่านชายปัณณ์ กำลังประชุมหารือเกี่ยวกับข้อมูลใหม่ที่ได้จากโรงทอ “จากสิ่งที่ป้าผินเล่า และสิ่งที่พบในโรงทอ” แพรวพรรณเริ่มกล่าว “หม่อมฉันเชื่อว่า ชายที่อ้างตัวเป็นนักสะสมของเก่า คือคนเดียวกับที่ส่งผ้าผืนนั้นมา และเขามีความเกี่ยวข้องกับรอยไหมสีเลือดที่พบ” “และจากคำบอกเล่าของป้าผิน” ท่านชายกษิณเสริม “เราอาจมีผู้ต้องสงสัยอีกคนหนึ่ง คือคนงานเก่าที่เคยมีประวัติไม่ดี และพยายามจะเข้าไปในห้องเก็บผ้าสำคัญ” “เราได้ส่งคนไปสืบประวัติของคนงานเก่าคนนั้นแล้ว” ท่านชายปัณณ์กล่าว “และกำลังรอผลอยู่ ส่วนเรื่องชายที่อ้างตัวเป็นนักสะสม เรากำลังพยายามแกะรอยจากรูปพรรณสัณฐานที่ป้าผินให้มา” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู มีคนเคาะประตูเบาๆ “เข้ามาได้” ท่านชายปัณณ์กล่าว นายทหารคนสนิทของท่านชายกษิณเดินเข้ามา รายงานด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “ขอประทานอภัยที่ขัดจังหวะพ่ะย่ะค่ะ… เราพบตัวชายที่ตรงกับรูปพรรณสัณฐานที่ท่านชายทรงให้มา… เขาอยู่ที่…” “อยู่ที่ไหน?” แพรวพรรณถามอย่างกระวนกระวาย “อยู่ที่… คฤหาสน์ของคุณหลวงวิศาลพ่ะย่ะค่ะ… ตอนนี้เขากำลังถูกควบคุมตัวไว้” นายทหารรายงาน “คุณหลวงวิศาล!” แพรวพรรณอุทานด้วยความประหลาดใจ “แล้วเขาอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?” “เรากำลังสืบหาข้อเท็จจริงอยู่พ่ะย่ะค่ะ” นายทหารกล่าว “แต่ดูเหมือนว่า… เขาจะมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับคุณหลวงวิศาล…” “พาตัวเขามาที่นี่เดี๋ยวนี้” ท่านชายกษิณออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด ไม่นานนัก ชายที่ถูกควบคุมตัวก็ถูกนำตัวเข้ามาในห้องทำงาน เขาคือชายหนุ่มในชุดที่ดูภูมิฐาน แต่ใบหน้าซีดเผือดและดวงตาฉายแววหวาดกลัว “เจ้าคือใคร?” ท่านชายปัณณ์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ชายหนุ่มก้มหน้าลง “กระหม่อม… ชื่อ… ชาญณรงค์… พ่ะย่ะค่ะ…” “เจ้าส่งผ้าผืนนั้นให้คุณแพรวพรรณ?” ท่านชายกษิณถาม ชาญณรงค์พยักหน้ารับ “ใช่พ่ะย่ะค่ะ… กระหม่อม… เป็นคนส่งเอง…” “ทำไปเพื่ออะไร?” แพรวพรรณถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “กระหม่อม… ถูกบังคับ…” ชาญณรงค์ตอบ เสียงสั่นเครือ “ถูกบังคับ… ให้ทำ…” “ใครบังคับเจ้า?” ท่านชายปัณณ์ถาม “และทำไมต้องเลือกส่งผ้าผืนนั้น?” “คนที่บังคับกระหม่อม… คือ… คุณ… ชาย… ทรง… ศักดิ์…” ชาญณรงค์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความหวาดผวา “เขา… ต้องการ… ให้… คุณ… แพรง… พรรณ… รู้สึก… สงสัย… ใน… ความ… บริสุทธิ์… ของ… ผ้า… ที่… กำลัง… จะ… นำ… ไป… แสดง… เขา… ต้องการ… ทำลาย… ชื่อเสียง… ของ… คุณ… แพรง… พรรณ…” “แล้วรอยไหมสีเลือดนั่นล่ะ?” แพรวพรรณถาม “มันคืออะไร?” “นั่น… คือ… ข้อผิดพลาด… ของกระหม่อมเอง…” ชาญณรงค์กล่าว “วันนั้น… ขณะที่กระหม่อม… กำลัง… จะ… นำ… ผ้า… ผืน… นั้น… ไป… ให้… คุณ… แพรง… พรรณ… กระหม่อม… เกิด… มี… ปากเสียง… กับ… คน… ของ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… ที่… เฝ้า… จับตา… ดู… อยู่… เขา… พยายาม… จะ… ดึง… ผ้า… ไป… จาก… กระหม่อม… เกิด… การ… ต่อสู้… เล็กน้อย… และ… ผ้า… ก็… ไป… โดน… เลือด… ของ… เขา… นิดหน่อย…” “แล้วทำไมเจ้าไม่บอกเรื่องนี้กับใคร?” ท่านชายกษิณถาม “กระหม่อม… กลัว… กลัว… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… เขา… มี… อิทธิพล… มาก… กระหม่อม… ไม่… กล้า… ขัด… ขืน…” ชาญณรงค์ตอบ “และ… เมื่อ… เห็น… ว่า… คุณ… แพรง… พรรณ… รับ… ผ้า… ผืน… นั้น… ไป… กระหม่อม… ก็… หวัง… ว่า… คุณ… แพรง… พรรณ… จะ… ไม่… สังเกต… เห็น… มัน…” “แล้วทำไมเจ้าถึงมาปรากฏตัวที่คฤหาสน์คุณหลวงวิศาล?” ท่านชายปัณณ์ถาม “กระหม่อม… ไม่… ได้… ตั้งใจ… มา… ที่นี่… พ่ะย่ะค่ะ…” ชาญณรงค์กล่าว “กระหม่อม… ถูก… บังคับ… ให้… มา… สังเกตการณ์… ที่นี่… โดย… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… แต่… เมื่อ… ได้ยิน… ว่า… คุณ… แพรง… พรรณ… กำลัง… สืบสวน… เรื่อง… นี้… อยู่… กระหม่อม… ก็… รู้สึก… ผิด… และ… อยาก… จะ… สารภาพ… ความจริง…” “แล้วคนงานเก่าที่ป้าผินกล่าวถึงล่ะ?” แพรวพรรณถาม “เขาเกี่ยวข้องอะไรด้วย?” “คนงานเก่า… ผู้นั้น… คือ… สมุน… ของ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… พ่ะย่ะค่ะ…” ชาญณรงค์กล่าว “เขา… ถูก… ส่ง… มา… ให้… ขโมย… ผ้า… ลาย… พิเศษ… ที่… อยู่… ใน… ห้อง… เก็บ… ผ้า… ของ… คุณ… หลวง… วิศาล… ผ้า… ผืน… นั้น… เป็น… ผ้า… ที่… มี… ความ… สำคัญ… ทาง… ประวัติศาสตร์… และ… ท่าน… ชาย… ทรง… ศักดิ์… ต้องการ… ที่จะ… ทำลาย… มัน…” ทุกอย่างกระจ่างขึ้น แพรวพรรณมองหน้าท่านชายกษิณและท่านชายปัณณ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้” ท่านชายกษิณกล่าว “และต้องดำเนินการกับท่านชายทรงศักดิ์โดยเร็วที่สุด” “คุณแพรวพรรณ… คุณได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว” ท่านชายปัณณ์กล่าว “การยืนหยัดเพื่อความจริงของคุณ คือสิ่งสำคัญที่สุด” แพรวพรรณพยักหน้ารับ เธอรู้สึกถึงความโล่งใจที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดห่วงใยถึงอนาคตของผ้าไหมไทยไม่ได้