“ชาย ทรงศักดิ์!” แพรวพรรณอุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความตกตะลึง คล้ายกับว่าโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังชาญณรงค์ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “เขา… เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?” ท่านชายปัณณ์และท่านชายกษิณเองก็ดูประหลาดใจเช่นกัน แต่ก็พยายามตั้งสติ “ชาญณรงค์ เจ้าแน่ใจหรือว่าคนที่บังคับเจ้าคือชาย ทรงศักดิ์?” ท่านชายกษิณถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้อ่อนลง แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยอำนาจ “กระหม่อม… แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ” ชาญณรงค์ตอบเสียงแผ่วเบา “เขา… เขาสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์กับกระหม่อม… ถ้ากระหม่อมทำตามที่เขาบอก… เขาบอกว่า… เขาอยากให้คุณแพรวพรรณ… รู้ความจริง… เกี่ยวกับ… คุณหลวงวิศาล…” “ความจริงอะไร?” แพรวพรรณถามอย่างร้อนรน “คุณหลวงวิศาลมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย?” “ชาย ทรงศักดิ์… เขาบอกว่า… คุณหลวงวิศาล… ได้… ขโมย… ลายผ้า… สำคัญ… ไปจาก… ตระกูลของเขา… ลายผ้าที่… เคยเป็น… สมบัติ… ของบรรพบุรุษ… มานาน…” ชาญณรงค์เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด “เขาเลยอยากจะ… แก้แค้น… และ… ต้องการให้คุณแพรวพรรณ… รู้ว่า… ใครคือเจ้าของที่แท้จริง… ของลายผ้านั้น…” “ลายผ้าโบราณที่อยู่บนผ้าผืนนั้นน่ะหรือ?” ท่านชายปัณณ์ถาม “ลายที่มัน… ซับซ้อน… และ… มีตำนานเล่าขานกันมา?” “ใช่พ่ะย่ะค่ะ” ชาญณรงค์พยักหน้า “ชาย ทรงศักดิ์… บอกว่า… ลายผ้านั้น… มีความสำคัญ… ทางประวัติศาสตร์… และ… เป็นมรดก… ที่ถูกช่วงชิงไป… เขาต้องการจะ… เปิดโปง… คุณหลวงวิศาล… ต่อหน้า… คนทั้งวัง… ด้วยการ… ส่งผ้าผืนนั้น… ให้คุณแพรวพรรณ… เพราะรู้ว่า… คุณแพรวพรรณ… คือคนที่… ให้ความสำคัญ… กับ… ศิลปะ… การทอผ้า… และ… จะนำไปเปิดเผย… ได้อย่างถูกต้อง…” “แล้วรอยไหมสีเลือดที่พบในโรงทออีกล่ะ?” ท่านชายกษิณถาม “มันเกี่ยวอะไรด้วย?” ชาญณรงค์หน้าซีดลงไปอีก “เรื่องนั้น… กระหม่อม… ไม่ทราบจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ… ชาย ทรงศักดิ์… แค่สั่งให้กระหม่อม… นำผ้าผืนนั้น… ไปวางไว้… ที่โรงทอ… โดยบอกว่า… เป็นการ… ทดสอบ… ความตั้งใจของคุณแพรวพรรณ… ส่วนเรื่องรอยไหมสีเลือด… กระหม่อม… ไม่เคยเห็น… และ… ไม่ทราบเรื่องเลย…” “แล้วทำไมเขาถึงต้องให้เจ้าปลอมตัวเป็นนักสะสมของเก่าด้วย?” แพรวพรรณถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “และเขาให้รายละเอียดเกี่ยวกับผ้าผืนนั้นกับเจ้ามากแค่ไหน?” “เขาบอกว่า… การปลอมตัว… จะทำให้… การเข้าถึง… โรงทอ… และ… ลายผ้า… ทำได้ง่ายขึ้น… โดยที่… จะไม่มีใครสงสัย…” ชาญณรงค์ตอบ “ส่วนรายละเอียด… เขาก็บอกแค่ว่า… ผ้าผืนนั้น… เป็นลายโบราณ… ที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์… และ… มีความเชื่อมโยง… กับ… อดีต… ของตระกูลเขา…” “ชาย ทรงศักดิ์… คือใครกันแน่?” ท่านชายปัณณ์พึมพำกับตัวเอง “และทำไมเขาถึงผูกใจเจ็บกับคุณหลวงวิศาลถึงขนาดนี้?” “กระหม่อม… ได้ยิน… ชาย ทรงศักดิ์… พูดถึง… คุณหลวงวิศาล… ว่า… เป็นคนที่… ไม่ซื่อสัตย์… และ… ได้ผลประโยชน์… จาก… การขโมย… ผลงาน… ของผู้อื่น…” ชาญณรงค์เล่าเสริม “เขาบอกว่า… คุณหลวงวิศาล… มีความรู้… เกี่ยวกับการทอผ้า… เป็นอย่างดี… และ… รู้จัก… วิธี… ที่จะ… ทำให้… ลายผ้า… ดูเหมือน… เป็นของตัวเอง… ทั้งที่… จริงๆ แล้ว… เป็นของ… ตระกูล… ของเขา… ที่… สืบทอดกันมา… นาน…” แพรวพรรณรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบอัด ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหลวงวิศาลกับชาย ทรงศักดิ์… มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “แล้ว… ชาย ทรงศักดิ์… เขาบอกไหมว่า… คุณหลวงวิศาล… ได้ลายผ้านั้นมา… อย่างไร?” “เขา… ไม่ได้บอก… รายละเอียด… ที่ชัดเจน… ครับ… เขาแค่… บอกว่า… คุณหลวงวิศาล… หาทาง… ที่จะ… ได้มันมา… ในช่วงเวลา… ที่… ตระกูลของเขา… กำลัง… ลำบาก… และ… ต้องการ… เงิน… เพื่อ… ประทังชีวิต…” ชาญณรงค์เล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด “เขา… มองว่า… มันเป็นการ… เอาเปรียบ… และ… การช่วงชิง… มรดก…” “เป็นไปได้หรือว่า… คุณหลวงวิศาล… จะทำเช่นนั้นจริง?” ท่านชายกษิณถาม พลางมองไปยังแพรวพรรณที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก “คุณหลวงวิศาล… เป็นที่นับถือ… ของราชสำนัก… มานาน…” “แต่… เรื่องราว… ทางประวัติศาสตร์… บางครั้ง… ก็มี… เบื้องหลัง… ที่… เรา… ไม่เคยรู้… มาก่อน…” แพรวพรรณเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “หากสิ่งที่ชาย ทรงศักดิ์… พูด… เป็นเรื่องจริง… มันก็อาจจะเป็น… แรงจูงใจ… ที่… ทำให้… เขา… กระทำการ… เช่นนี้…” “และ… ถ้าเช่นนั้น… เหตุใด… ชาย ทรงศักดิ์… จึงเลือกที่จะ… แก้แค้น… ด้วยวิธี… ที่… แยบยล… และ… สร้างความเสียหาย… ให้กับ… โรงทอ… ของคุณหลวงวิศาล… โดยตรง… แทนที่จะ… ไปแจ้งความ… หรือ… เปิดโปง… กับ… ทางการ… โดยตรง… เล่า?” ท่านชายปัณณ์ถามต่อ “เขา… บอกว่า… เขาต้องการ… ให้… ทุกคน… ได้รู้… ความจริง… จาก… ปาก… ของ… ผู้ที่มี… ความรู้… และ… ความเข้าใจ… ใน… ศิลปะ… การทอผ้า… อย่างแท้จริง… เขาเชื่อว่า… คุณแพรวพรรณ… คือ… คนนั้น… ที่จะ… นำ… ความจริง… ไปสู่… สาธารณชน… ได้… อย่าง… เหมาะสม…” ชาญณรงค์ตอบ “และ… เขา… ก็… บอกด้วยว่า… หาก… คุณแพรวพรรณ… ปฏิเสธ… หรือ… ไม่ยอม… ทำตาม… เขา… ก็จะ… มี… วิธี… อื่น… ในการ… ทำให้… เรื่องนี้… ถูกเปิดเผย…” “วิธีอื่น? วิธีไหน?” แพรวพรรณถาม รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มมากขึ้น “เขา… ไม่ได้… บอก… ครับ… แต่… น้ำเสียง… ของเขา… เต็มไปด้วย… ความ… มุ่งร้าย… และ… ความ… แน่วแน่…” ชาญณรงค์กล่าว “เขาสั่งให้กระหม่อม… นำผ้า… ไปส่ง… ให้คุณแพรวพรรณ… ภายใน… สองวัน… มิฉะนั้น… จะมี… ผลกระทบ… ตามมา…” “แล้วเรื่องรอยไหมสีเลือด… เจ้าแน่ใจนะว่าไม่รู้เรื่องจริงๆ?” ท่านชายกษิณยังคงไม่ปล่อยประเด็นนี้ไป ชาญณรงค์ส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง “กระหม่อม… ขอยืนยัน… ด้วยชีวิต… ครับ… กระหม่อม… ไม่เคย… รู้เรื่อง… รอยไหมสีเลือด… เลย… ชาย ทรงศักดิ์… สั่งให้กระหม่อม… แค่… นำผ้า… ไปวางไว้… ใน… จุดที่… คุณป้าผิน… ชี้ไว้… ตรง… มุม… โรงทอ… ที่… มี… ลายผ้า… เก่าแก่… ที่สุด… แค่นั้น…” แพรวพรรณยืนนิ่ง คิดทบทวนทุกอย่างที่ได้ยิน ภาพของชายในชุดภูมิฐานปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง ชายที่เธอพบเห็นครั้งแรกที่โรงทอ ชายที่ดูมีพิรุธตามที่ป้าผินกล่าวไว้ เขาคือชาญณรงค์นี่เอง และเบื้องหลังทั้งหมดนี้ คือชาย ทรงศักดิ์ ชายที่ดูเหมือนจะมีความแค้นฝังใจกับคุณหลวงวิศาลมานาน “แล้ว… ชาย ทรงศักดิ์… เขาอยู่ที่ไหนในตอนนี้?” ท่านชายปัณณ์ถาม “กระหม่อม… ไม่ทราบ… ครับ… หลังจาก… ส่งผ้า… ให้คุณแพรวพรรณ… แล้ว… กระหม่อม… ก็… แยกย้าย… กับ… เขา… ทันที… เขาสั่งให้กระหม่อม… อยู่เงียบๆ… และ… รอ… คำสั่ง… ต่อไป…” ชาญณรงค์ตอบ “เจ้าต้องให้ความร่วมมือกับเราอย่างเต็มที่” ท่านชายกษิณกล่าวเสียงหนักแน่น “เราจะหาตัวชาย ทรงศักดิ์ให้พบ และเราจะคลี่คลายเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้ได้” แพรวพรรณมองไปยังชาญณรงค์ที่ดูหวาดกลัว เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อันตรายที่เชื่อมโยงกับอดีตอันซับซ้อน และความแค้นที่ถูกเก็บซ่อนไว้ “หม่อมฉัน… อยากจะขอ… ไปดู… ลายผ้า… นั้นอีกครั้งค่ะ” แพรวพรรณเอ่ยขึ้นมา “หม่อมฉันรู้สึกว่า… มันอาจจะมี… เบาะแส… ที่เรา… ยังมองข้าม… ไป…” “แน่นอน” ท่านชายปัณณ์ตอบ “เราจะไปกับเจ้า”