ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของท่านชายปัณณ์ ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงกระดาษที่ถูกพลิกไปมาเบาๆ แพรวพรรณ จ้องมองไปที่ภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่ที่วางอยู่บนขาตั้งตรงมุมห้อง เป็นภาพของหญิงสาวนางหนึ่ง สวมชุดไทยโบราณที่งดงามสะดุดตา ลวดลายบนผ้านั้นช่างคุ้นเคย ราวกับจะเชื่อมโยงกับทุกสิ่งที่เธอได้ค้นพบมาตลอด “นี่คือภาพวาด… ของคุณหญิงจันทรา… ใช่ไหมเพคะ?” แพรวพรรณเอ่ยถาม พลางกวาดสายตาไปทั่วภาพ “ใช่… เป็นภาพวาด… ที่… คุณ… หญิง… จันทรา… ทรงโปรดปราน… ที่สุด…” ท่านชายปัณณ์ตอบ เสียงของเขาแผ่วเบาลงเล็กน้อย “เชื่อกันว่า… เป็นภาพที่… ทรง… วาด… ด้วย… พระองค์เอง… ใน… วัย… เยาว์…” ท่านชายกษิณ เดินเข้ามาใกล้ภาพวาดนั้นมากขึ้น เขาใช้นิ้วชี้ลากเบาๆ ไปตามกรอบไม้สลักอันวิจิตร “ลายผ้าบนฉลองพระองค์… ดูเหมือน… กับ… ลายผ้า… ที่เรา… พบ… ใน… โรงทอ… อย่าง… นั้น… หรือ?” “ใช่เพคะ” แพรวพรรณพยักหน้า “และ… ยิ่งไปกว่านั้น… หม่อมฉัน… ได้สังเกตเห็น… รายละเอียด… เล็กๆ… น้อยๆ… ในภาพวาดนี้… ซึ่ง… อาจจะ… เป็น… กุญแจ… สำคัญ… ที่จะ… ไข… ความลับ… นี้…” เธอหยิบแว่นขยายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วค่อยๆ จรดลงบนส่วนต่างๆ ของภาพวาด “ตรงนี้… สังเกตไหมเพคะ… บริเวณชายพก… ของ… ผ้านุ่ง… มี… สัญลักษณ์… เล็กๆ… สลัก… อยู่… มัน… ไม่ใช่… ลวดลาย… ปกติ… ของผ้า… ทอ…” ท่านชายปัณณ์ และท่านชายกษิณ ก้มลงมองตามอย่างตั้งใจ สัญลักษณ์นั้นเล็กมาก แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า หากไม่ได้สังเกตอย่างละเอียด “เป็นรูป… อะไร… หรือ?” ท่านชายกษิณถาม “ดูเหมือน… จะเป็น… รูป… ยันต์… เล็กๆ… ครับ” แพรวพรรณตอบ “และ… หากดู… ใกล้ๆ… อีก… จะเห็น… ว่า… บน… ยันต์… นั้น… มี… ตัวอักษร… สลัก… อยู่… แต่… เลือนราง… มาก…” “ตัวอักษร… อะไร… หรือ?” ท่านชายปัณณ์ถาม ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง “หม่อมฉัน… พยายาม… เพ่งมอง… แล้ว… คิดว่า… น่าจะเป็น… อักษร… จีน… หรือ… ลาว… เพคะ” แพรวพรรณกล่าว “และ… หาก… สังเกต… ที่… เข็มขัด… ที่… คาด… ทับ… บน… ผ้า… อีกที… จะเห็น… ว่า… มี… จี้… เล็กๆ… ห้อย… อยู่… จี้นั้น… มี… รูป… ทรง… คล้ายๆ… กับ… ดอกบัว… ที่… เรา… เคย… เห็น… ใน… ลายผ้า…” “นี่มัน… ยิ่ง… ซับซ้อน… ขึ้น… เรื่อยๆ…” ท่านชายกษิณถอนหายใจ “ภาพวาดนี้… อาจจะ… เป็น… หลักฐาน… ที่… สำคัญ… ที่สุด… ก็เป็นได้…” “แล้ว… ชาย… ทรงศักดิ์… ล่ะเพคะ… เขามี… ความเกี่ยวข้อง… กับ… ภาพวาดนี้… หรือไม่?” แพรวพรรณเอ่ยถาม “เท่าที่… เรา… ทราบ… ชาย… ทรงศักดิ์… ไม่เคย… กล่าวถึง… ภาพวาด… นี้… เลย…” ท่านชายปัณณ์ตอบ “และ… เขา… ก็… ไม่เคย… ปรากฏ… ตัว… ที่… คฤหาสน์… ของ… คุณ… หญิง… จันทรา… มาก่อน… เลย…” “บางที… เขา… อาจจะ… ไม่เคย… เห็น… ภาพวาด… นี้… มาก่อน… ก็เป็นได้…” แพรวพรรณกล่าว “หรือ… เขา… อาจจะ… รู้… ว่า… ภาพวาดนี้… มี… ความสำคัญ… อย่างไร… และ… จงใจ… ที่จะ… ไม่… พูดถึง…” “หาก… ชาย… ทรงศักดิ์… รู้… ว่า… ลายผ้า… นั้น… เป็น… ของ… ตระกูล… เขา… จริงๆ… ทำไม… เขา… ถึง… ไม่… นำ… ภาพวาด… นี้… มา… เป็น… หลักฐาน… เล่า?” ท่านชายกษิณถาม “เพราะ… ภาพวาดนี้… แสดงให้เห็น… อย่างชัดเจน… ว่า… ลายผ้า… นั้น… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… ผลงาน… ที่… คุณ… หญิง… จันทรา… สร้างสรรค์… ขึ้น…” แพรวพรรณกล่าว “และ… หาก… ลายผ้า… นั้น… มาจาก… ตระกูล… ของ… ชาย… ทรงศักดิ์… จริงๆ… ทำไม… คุณ… หญิง… จันทรา… ถึง… ได้… นำ… มา… ใส่… ไว้… ใน… ฉลองพระองค์… ของ… พระองค์… เช่นนี้… เล่า?” “อาจจะเป็นไปได้ว่า… ชาย… ทรงศักดิ์… ไม่ได้… เป็น… ผู้ที่… ถูก… ขโมย… ไป… แต่… เป็น… ผู้ที่… กำลัง… พยายาม… ที่จะ… แอบอ้าง… สิทธิ์… ใน… สิ่งที่… ไม่ใช่… ของ… เขา…” ท่านชายปัณณ์สรุป “แต่… เขามี… หลักฐาน… อื่นๆ… ที่… ทำให้… คนอื่น… เชื่อ… ได้… อย่างไร?” แพรวพรรณถาม “อาจจะมี… เอกสาร… บางอย่าง… ที่… ดู… เหมือน… จะ… สนับสนุน… คำกล่าวอ้าง… ของเขา…” ท่านชายกษิณเสนอ “หรือ… อาจจะมี… ใครบางคน… ที่… อยู่… เบื้องหลัง… คอย… ชักใย… อยู่…” “แล้ว… ตัวอักษร… บน… ยันต์… เล็กๆ… นั้น… ล่ะเพคะ… มัน… มี… ความหมาย… อะไร?” แพรวพรรณถาม “หาก… เรา… สามารถ… อ่าน… ออก… ได้… อาจจะ… ช่วย… ให้… เรา… เข้าใจ… ความเป็นมา… ของ… ลายผ้า… นี้… มากขึ้น…” “ต้อง… ลอง… หา… ผู้เชี่ยวชาญ… มา… ช่วย… ดู…” ท่านชายปัณณ์กล่าว “แต่… ใน… ระหว่างนี้… เรา… ควร… จะ… ตรวจสอบ… ประวัติ… ของ… ชาย… ทรงศักดิ์… ให้… ละเอียด… ยิ่งขึ้น…” “หม่อมฉัน… คิดว่า… เรา… ควร… จะ… กลับไป… ที่… โรงทอ… อีกครั้ง…” แพรวพรรณกล่าว “อาจจะมี… รายละเอียด… เล็กๆ… น้อยๆ… ที่… เรา… มองข้าม… ไป… ใน… ตอนที่… เรา… ตรวจสอบ… ลายผ้า… นั้น…” “ดี… เป็น… ความคิด… ที่ดี…” ท่านชายกษิณพยักหน้า “บางที… ความจริง… อาจจะ… ซ่อน… อยู่… ใน… เส้นใย… ของ… ผ้า… นั้น… ก็เป็นได้…” แพรวพรรณ มองไปที่ภาพวาดของคุณหญิงจันทราอีกครั้ง หญิงสาวในภาพนั้นดูงดงาม แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าลึกบางอย่าง ราวกับจะรู้ว่าสิ่งที่เธอสร้างสรรค์ขึ้นมานั้น กำลังจะถูกผู้ไม่ประสงค์ดีช่วงชิงไป “หม่อมฉัน… จะ… ไม่… ยอม… ให้… สิ่งนี้… เกิดขึ้น… เด็ดขาด…” เธอพึมพำกับตัวเอง