เช้าวันถัดมา อากาศแจ่มใสกว่าเดิม ราวกับจะขับไล่ความกังวลที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปจนหมดสิ้น คิมและหลวงตาอ่ำเตรียมตัวออกเดินทางต่อ พวกเขาตรวจสอบเสบียง และสัมภาระต่างๆ อีกครั้ง “หลวงตาครับ เราจะไปทางไหนต่อครับ” คิมถามขณะที่กำลังเก็บกวาดกระท่อม “เราจะเดินทางต่อไปทางทิศตะวันออก” หลวงตาอ่ำตอบ “ตามแผนที่คร่าวๆ ที่ข้าจำได้ จะมีเส้นทางสายเก่าอยู่ทางนั้น และน่าจะพาเราไปยังบริเวณใกล้เคียงกับเมืองหลวงเก่า” “แล้วเราจะเจอกับอะไรข้างหน้าบ้างครับ” คิมถามด้วยความสงสัย “เรื่องนั้น ยากที่จะคาดเดา” หลวงตาอ่ำกล่าว “แต่สิ่งที่แน่ใจได้คือ เส้นทางสายนี้ค่อนข้างจะอันตราย และเราอาจจะต้องเจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน” “ผมพร้อมครับ” คิมตอบอย่างหนักแน่น พวกเขาออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีคิมเป็นคนเดินนำไปก่อน เพื่อสำรวจเส้นทางข้างหน้า หลวงตาอ่ำเดินตามมาห่างๆ พร้อมกับคอยสังเกตการณ์รอบด้าน “หลวงตาครับ ตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าอะไรสักอย่างนะครับ” คิมตะโกนเรียก เมื่อเขาเดินไปถึงบริเวณที่ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ และมีก้อนหินขนาดใหญ่วางเรียงรายอยู่ “เหมือนมีทางเดินที่ถูกซ่อนอยู่” หลวงตาอ่ำเดินเข้ามาดู “อืม... เจ้าสังเกตได้ดี” ท่านก้มลงมองรอยแยกของก้อนหิน “ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นทางเข้าสู่อะไรบางอย่าง” “เข้าไปดูดีไหมครับ” คิมถาม ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “ต้องระมัดระวัง” หลวงตาอ่ำเตือน “เราไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน” ทั้งสองคนช่วยกันดันก้อนหินที่ขวางทางออกอย่างทุลักทุเล เมื่อทางเข้าเปิดออก พวกเขาก็พบกับความมืดมิดที่แผ่ปกคลุมอยู่ภายใน “มีกลิ่นอับชื้นมากเลยครับหลวงตา” คิมกล่าวพลางสูดหายใจ “เตรียมตัวให้พร้อม” หลวงตาอ่ำหยิบตะเกียงน้ำมันที่เตรียมมาออกมา จุดไฟให้สว่าง “เราจะค่อยๆ เข้าไปสำรวจ” เมื่อตะเกียงสว่างขึ้น แสงไฟสาดส่องเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นอุโมงค์ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต แต่ก็ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ผนังอุโมงค์เป็นหินสกัดอย่างดี และมีรอยสลักบางอย่างปรากฏอยู่ประปราย “หลวงตาครับ! รอยสลักพวกนี้… เหมือนกับที่กระท่อมเมื่อวานเลยครับ!” คิมอุทานด้วยความตื่นเต้น หลวงตาอ่ำพยักหน้า “ใช่แล้ว” ท่านเดินเข้าไปใกล้ แล้วใช้แสงตะเกียงส่องดู “ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นที่ที่สำคัญกว่าที่คิด” พวกเขาค่อยๆ เดินสำรวจอุโมงค์ไปเรื่อยๆ โดยมีคิมคอยชี้ให้หลวงตาดูรอยสลักต่างๆ ที่เขาพบเจอ “ตัวอักษรพวกนี้… ผมเริ่มคุ้นเคยแล้วครับหลวงตา” คิมพูด “เหมือนมันกำลังจะบอกเล่าเรื่องราวอะไรบางอย่าง” “ใจเย็นๆ คิม” หลวงตาอ่ำกล่าว “การตีความสิ่งเหล่านี้ ต้องอาศัยความอดทน และความเข้าใจ” ยิ่งเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ พวกเขาก็ยิ่งพบกับรอยสลักที่สมบูรณ์มากขึ้น บางส่วนดูเหมือนจะเป็นภาพเล่าเรื่องราวในอดีต “นี่มันเหมือนกับ… การสร้างเมืองเลยครับหลวงตา” คิมชี้ไปที่ภาพสลักบนผนัง “มีผู้คนกำลังก่อสร้างอะไรบางอย่าง” “ดูเหมือนว่าเรากำลังเดินทางมาถูกทางแล้ว” หลวงตาอ่ำกล่าว “นี่อาจจะเป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังเมืองหลวงเก่าจริงๆ” ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจรอยสลัก จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง “หยุดอยู่ตรงนั้น!” เสียงนั้นดังมาจากที่ปากอุโมงค์ คิมและหลวงตาอ่ำหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ท่ามกลางแสงตะเกียงที่ส่องไป ทำให้เห็นร่างของชายชุดดำหลายคน ยืนขวางทางออกอยู่ “พวกแกเป็นใคร! แล้วเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร!” หลวงตาอ่ำตะโกนถามอย่างแข็งกร้าว “หน้าที่ของพวกแก คือการมอบแผ่นจารึกโบราณที่พวกแกขโมยมาให้ข้า!” ชายคนหนึ่งในกลุ่มชุดดำ กล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “พวกข้าไม่ได้ขโมยอะไรมาทั้งนั้น!” คิมตะโกนตอบด้วยความเดือดดาล “อย่ามาเถียง!” ชายชุดดำคนเดิม ตวาดกลับ “พวกข้าเห็นพวกแกออกจากวัดพร้อมกับสิ่งของนั้น!” “พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว!” หลวงตาอ่ำกล่าว “สิ่งเหล่านั้นเป็นของวัดเรา” “ไร้สาระ!” ชายชุดดำอีกคนสบถ “พวกข้าจะไม่มีวันเชื่อคำพูดของพวกแก!” บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที คิมรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัว เขากำลังเผชิญหน้ากับอันตรายอีกครั้ง “หลวงตาครับ พวกเขาจะเอาแผ่นจารึกไปจริงๆ ครับ” คิมกระซิบ “ข้ารู้” หลวงตาอ่ำตอบเสียงเบา “เราต้องหาทางหนี” ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาหลวงตาอ่ำอย่างรวดเร็ว “ระวัง!” คิมตะโกน หลวงตาอ่ำรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ถูกปัดจนเซไปเล็กน้อย “หลวงตา!” คิมร้องเรียกด้วยความตกใจ “อย่าเสียเวลา! หนีไปคิม!” หลวงตาอ่ำสั่ง แต่คิมไม่ยอมทิ้งหลวงตาไป เขาคว้าไม้ที่หล่นอยู่ใกล้ๆ มาถือไว้แน่น “ผมไม่ทิ้งหลวงตาไปไหน!” คิมยืนหยัดเผชิญหน้ากับกลุ่มชายชุดดำ ชายชุดดำหัวเราะเยาะ “เด็กน้อย! แกคิดว่าแกจะสู้พวกเราได้หรือไง!”