การโจมตีของเงาตัวหลักในครั้งนี้รุนแรงกว่าที่เคยเป็นมาหลายเท่า แสงสีดำที่เปล่งประกายออกจากร่างของมันไม่ได้มีเพียงแค่ความมืด แต่ยังแฝงไปด้วยพลังงานแห่งการลบล้างที่มหาว่างเปล่าเพิ่งแสดงให้เห็น เซเรน่าพยายามปัดป้องด้วยคทา แต่พลังของเงาตัวหลักที่ถูกเสริมด้วยพลังจากอัญมณีแห่งแหล่งพลังงานนั้น ทะลวงผ่านเกราะป้องกันได้อย่างง่ายดาย "อั๊ก!" เซเรน่าร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนกระเด็นไปชนกับเสาหินโบราณ "ท่านเซเรน่า!" ลลิลตะโกนด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหา แต่ก็ถูกเงาตัวหลักใช้เท้าถีบกระเด็นไปอีกทาง "เจ้า... เจ้ากำลังจะทำลายทุกอย่าง!" ลลิลตะโกนใส่เงาตัวหลักด้วยความโกรธแค้น "ข้ากำลังจะทำให้ทุกสิ่ง... กลับสู่ความสมบูรณ์... ในความว่างเปล่า!" เงาตัวหลักตอบ มันก้าวเดินอย่างช้าๆ เข้ามาหาลลิล ดวงตาของมันลุกโชนด้วยความกระหายในพลัง "แกมันบ้าไปแล้ว!" ลลิลตะโกน แต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถต่อกรกับมันได้ในตอนนี้ "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะเข้าใจผิดนะ" เสียงเยือกเย็นของมหาว่างเปล่าดังขึ้นอีกครั้ง "ตัวมัน... เป็นเพียงเครื่องมือ... และตอนนี้... เครื่องมือชิ้นนี้... ก็มีประโยชน์น้อยลงแล้ว" ว่าแล้ว ร่างมหึมาของมหาว่างเปล่าก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้โจมตีที่พื้นดิน แต่เป็นการโจมตีที่มุ่งตรงไปยังลลิล! "ไม่นะ!" ลลิลหลับตาปี๋ เตรียมพร้อมรับชะตากรรม แต่แล้ว... เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงบางอย่าง ร่างของเธอลอยขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว! "นี่มันอะไรกัน?" ลลิลลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่เหนือพื้นดิน ห่างจากจุดที่มหาว่างเปล่ากำลังจะโจมตี "ข้ากำลังพาเจ้าไป... ที่ที่ปลอดภัยกว่า" เสียงของเซเรน่าดังขึ้นมา แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด "ท่านเซเรน่า! แต่ว่า..." "ไม่ต้องห่วงข้า" เซเรน่ากล่าว "เจ้าต้องมีชีวิตรอด... เจ้าคือความหวังสุดท้ายของเรา" "แต่ถ้าท่านอยู่สู้กับพวกมัน..." "ข้าจะพยายามยื้อเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" เซเรน่ากล่าว "เจ้าจงรีบไป... ไปหาวิธีที่จะหยุดยั้งมหาว่างเปล่านี้ให้ได้... ด้วยพลังที่แท้จริงของเจ้า" "พลังที่แท้จริงของหนู...?" ลลิลถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่... พลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเจ้า... พลังที่เจ้าได้รับมาจากการเชื่อมต่อกับมิติของพวกเรา... พลังแห่ง 'แก่นแท้'..." เซเรน่ากล่าว "บางที... มันอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่สามารถต่อกรกับความว่างเปล่าได้" ลลิลมองไปยังเซเรน่าที่กำลังยืนประจันหน้าอยู่กับมหาว่างเปล่าและเงาตัวหลัก เธอเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญในแววตาของเซเรน่า แม้จะรู้ว่าโอกาสชนะมีน้อยนิด "ขอบคุณค่ะท่านเซเรน่า" ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "หนูจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่าน" "ไปได้แล้ว!" เซเรน่าเร่งเร้า "ก่อนที่ข้าจะต้านทานไม่ไหว!" ร่างของลลิลถูกส่งตัวขึ้นไปบนยอดของกำแพงพลังงานอย่างรวดเร็ว เธอหันกลับไปมองด้านล่าง เห็นภาพเซเรน่ากำลังใช้พลังทั้งหมดที่มี ยิงลำแสงสีฟ้าอันเจิดจ้าเข้าใส่ร่างมหึมาของมหาว่างเปล่า ลำแสงนั้นส่องสว่างไปทั่วทั้งนครใต้บาดาล แต่ก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้มากนัก "ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง... ต้องทำอะไรสักอย่างจริงๆ!" ลลิลพึมพำกับตัวเอง เธอมองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง พยายามหาสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นแผ่นจารึกโบราณที่เคยเจอตอนที่พยายามจะนำอัญมณีออกจากแท่นบูชา มันยังคงอยู่ที่นั่น ถูกทิ้งร้างไว้หลังจากที่เกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้น "แผ่นจารึกนั่น..." ลลิลนึกถึงคำพูดของเซเรน่า "พลังที่แท้จริง... พลังแห่งแก่นแท้..." เธอค่อยๆ ร่อนลงมาจากกำแพงพลังงาน มุ่งตรงไปยังแผ่นจารึกนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ เธอก็สังเกตเห็นว่าสัญลักษณ์ที่อยู่บนแผ่นจารึกนั้น ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ธรรมดา แต่เป็นเหมือนแผนที่ หรือผังพลังงานบางอย่าง "นี่มันอะไรกันแน่?" ลลิลพึมพำ พลางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปบนสัญลักษณ์เหล่านั้น ทันใดนั้น... แผ่นจารึกก็สว่างวาบขึ้นมา! สัญลักษณ์ต่างๆ เริ่มส่องแสงระยิบระยับ และข้อมูลจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของลลิล ราวกับมีคนกำลังถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดให้เธอในพริบตา เธอเห็นภาพของนครใต้บาดาลในอดีต เห็นถึงการสร้างกำแพงพลังงาน เห็นถึงการผนึก "เงา" ในอดีต และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็นถึงความลับของ "แก่นแท้" "ท่านอาจารย์... ข้าเข้าใจแล้ว..." ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตระหนักรู้ "สิ่งที่เจ้ากำลังทำ... มันอันตรายเกินไป" เสียงของเซเรน่าดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้าไม่ควร... แตะต้องมัน..." "แต่ท่านเซเรน่า... นี่อาจจะเป็นทางเดียวของเรา!" ลลิลตอบ "แผ่นจารึกนี่... มันคือแผนผังของการเชื่อมต่อระหว่างมิติ! ถ้าเราสามารถควบคุมมันได้... เราอาจจะ... เราอาจจะสามารถส่งมหาว่างเปล่ากลับไปยังมิติของมันได้!" "แต่นั่นหมายความว่า..." เซเรน่ากล่าวเสียงแผ่วเบา "เจ้าจะต้อง... เปิดรอยแยกมิติอีกครั้ง... และต้องใช้พลังมหาศาล... พลังที่จะ... สั่นคลอน... การดำรงอยู่ของเจ้าเอง..." "หนูรู้ค่ะ" ลลิลกล่าว "แต่หนูจะทำ! เพื่อท่าน... เพื่อทุกคน..."