"ไม่! เจ้าจะทำอย่างนั้นไม่ได้!" เซเรน่าพยายามส่งเสียงตะโกน แต่พลังของเธอก็เหลือน้อยเต็มที ลำแสงสีฟ้าที่ยิงออกไปขาดช่วงเป็นหย่อมๆ ร่างของมหาว่างเปล่าและเงาตัวหลักค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ "ข้า... ข้าจะยื้อเวลาให้เจ้า... อีกสักครู่..." เซเรน่ากล่าวอย่างยากลำบาก "รีบ... ทำให้สำเร็จ..." ลลิลพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น เธอมองไปที่แผ่นจารึกโบราณที่ตอนนี้เปล่งประกายเจิดจ้า สัญลักษณ์ต่างๆ ที่เคยดูสับสน บัดนี้กลับเรียงร้อยเป็นรูปเป็นร่างที่ชัดเจนในความคิดของเธอ "แผ่นจารึกนี้... ไม่ใช่แค่แผนผัง" ลลิลพึมพำ "มันคือ 'สะพาน' ... สะพานที่จะเชื่อมต่อระหว่างมิติของเรา... กับมิติที่มหาว่างเปล่าอาศัยอยู่" "เจ้าจะสร้างสะพาน... เชื่อมต่อไปยังความว่างเปล่า?" เสียงของมหาว่างเปล่าดังขึ้น มันหยุดชะงักการโจมตีเซเรน่าชั่วครู่ ราวกับกำลังสนใจในสิ่งที่ลลิลกำลังจะทำ "ใช่!" ลลิลตอบอย่างท้าทาย "และข้าจะใช้สะพานนั้น... ส่งแกกลับไป!" "โง่เขลา!" มหาว่างเปล่าหัวเราะ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถควบคุมพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเจ้าเองได้งั้นรึ? การเปิดประตู... ย่อมหมายถึงการเชิญชวน... และเจ้า... กำลังเชิญข้า... เข้าสู่โลกของเจ้า... อย่างสมบูรณ์!" คำพูดของมหาว่างเปล่าทำให้ลลิลรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ "ท่านบอกว่าข้าโง่เขลา... ท่านกำลังกลัว... กลัวว่าหนูจะทำสำเร็จ!" "ความกลัว... เป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าเช่นเจ้า... มี" มหาว่างเปล่ากล่าว "ข้า... เป็นเพียงพลัง... พลังที่อยู่เหนือกาลเวลา... เหนือทุกสิ่ง!" "ถ้าท่านอยู่เหนือกาลเวลา... ท่านก็ไม่น่าจะกลัวอะไร" ลลิลกล่าวขณะที่พยายามรวบรวมพลังงานจากแผ่นจารึก "พลังที่แท้จริง... ไม่ใช่การทำลายล้าง... แต่คือการสร้างสรรค์... และท่าน... ไม่มีวันเข้าใจสิ่งนั้น!" ว่าแล้ว ลลิลก็ยกมือขึ้น แสงสีเขียวมรกตจากอัญมณีแห่งแหล่งพลังงานที่ส่องแสงอยู่ใกล้ๆ ค่อยๆ ถูกดูดกลืนเข้าไปในแผ่นจารึก สัญลักษณ์ต่างๆ เริ่มส่องแสงสว่างยิ่งขึ้นไปอีก "อัญมณี... มันเป็นเพียงส่วนหนึ่ง..." ลลิลกล่าว "พลังที่แท้จริง... มันอยู่ที่นี่... ในตัวข้า... และในความผูกพันระหว่างมิติของเรา!" ทันใดนั้น แสงสว่างสีเขียวมรกตก็สาดส่องขึ้นไปบนท้องฟ้า เกิดเป็นม่านแสงที่สวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยพลังอันมหาศาล มันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังวาดรูปทรงของประตูบานใหญ่ "นั่นมัน...!" เซเรน่าอุทานด้วยความตกตะลึง "เจ้ากำลัง... เปิดรอยแยกมิติ... อีกครั้ง!" "แต่มันไม่เหมือนเดิม" ลลิลกล่าว "มันไม่ใช่รอยแยกที่เกิดจากอุบัติเหตุ... แต่มันคือสะพาน... ที่สร้างขึ้นด้วยเจตจำนงของเรา!" เงาตัวหลักพยายามจะพุ่งเข้าขัดขวาง แต่ก็ถูกลำแสงสีฟ้าอันอ่อนแรงของเซเรน่าสกัดไว้ได้เป็นครั้งสุดท้าย "ข้า... จะไม่ปล่อยให้เจ้า... ทำลาย... ทุกอย่าง..." เซเรน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน "ท่านเซเรน่า... หนูขอโทษค่ะ" ลลิลกล่าว "แต่หนูต้องทำ..." เมื่อม่านแสงขยายใหญ่จนถึงขีดสุด ลลิลก็รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เธอมี ผลักมันออกไปทางมหาว่างเปล่า "จงกลับไป!" ลลิลตะโกนสุดเสียง ลำแสงสีเขียวมรกตพุ่งเข้าปะทะกับร่างมหึมาของมหาว่างเปล่า เกิดเป็นแรงระเบิดอันมหาศาล แสงสว่างสว่างเจิดจ้าจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง ร่างของลลิลค่อยๆ อ่อนแรงลง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียการดำรงอยู่ของตัวเองไป "พลัง... มันมากเกินไป..." ลลิลพึมพำ ทันใดนั้น... เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แรงดึงที่พาเธอหนี แต่เป็นแรงดึงที่กำลังฉุดกระชากทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ใจกลางของม่านแสง "อะไรกัน...?" ลลิลถาม "เจ้า... กำลังดึงดูด... ทุกสิ่ง..." เสียงของมหาว่างเปล่าดังขึ้นมาแผ่วเบา... ราวกับกำลังถูกดึงกลับไปยังที่ที่มันจากมา "พลังของเจ้า... มันคือ... พลังแห่ง 'การเชื่อมต่อ'... พลังที่สามารถ... ปิด... สิ่งที่เจ้าเปิดออก..." "ไม่นะ!" ลลิลพยายามจะต้านทาน แต่พลังของเธอก็ไม่เพียงพอ "ท่านเซเรน่า!" "ข้า... จะอยู่กับเจ้า... ลลิล..." เสียงของเซเรน่าดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความหนักแน่น "เรา... จะผ่านมันไปด้วยกัน..." ร่างของเซเรน่าค่อยๆ ลอยขึ้นมาหาลลิล และทันใดนั้น... เธอก็โอบกอดลลิลไว้แน่น "นี่คือ... ทางเลือกสุดท้ายของเรา... ลลิล..." เซเรน่ากล่าว "การเสียสละ... เพื่อปกป้อง... ทั้งสองโลก..." แสงสว่างสีเขียวมรกตและสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกดูดกลืนหายไปในใจกลางของม่านแสงที่กำลังหดตัวลง เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า... และความเงียบงัน...