เซเรน่านำทางลลิลเดินไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาวไปสู่ใจกลางของนครนาคา สองข้างทางเต็มไปด้วยรูปสลักโบราณของสิ่งมีชีวิตในตำนานรูปร่างคล้ายพญานาค สลับกับแผงวงจรเรืองแสงที่ส่องแสงนวลตาตลอดเวลา ลลิลเดินตามเซเรน่าไปอย่างงุนงง ดวงตาของเธอคอยสำรวจสิ่งแปลกตาที่พบเจออยู่ตลอดเวลา "ที่นี่... วิเศษมากเลยค่ะ" ลลิลกล่าวชมอย่างจริงใจ "เทคโนโลยีของคุณ... มันล้ำสมัยกว่าที่เราคิดไว้มาก" "เทคโนโลยีของเราไม่ได้ล้ำสมัยไปเสียทั้งหมดหรอก" เซเรน่าตอบ "มันเป็นเพียงการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของเราเท่านั้น" พวกเธอเดินมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีเพดานสูงจรดเมฆสีน้ำเงินเข้ม ตรงกลางห้องมีแท่นบูชาที่สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง ประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าอมเขียวที่เปล่งประกายระยิบระยับ รอบแท่นบูชามีรูปปั้นพญานาคขนาดมหึมาสี่ตนเฝ้ามองอยู่ "นี่คือห้องโถงแห่งโชคชะตา" เซเรน่ากล่าว "เป็นสถานที่ที่เหล่าผู้นำของนครนาคาใช้ในการตัดสินใจเรื่องสำคัญ" "โชคชะตา..." ลลิลทวนคำ "ดูขลังดีนะคะ" "ขลังหรือไม่ขลังก็ว่ากันตามจริง" เซเรน่ากล่าว "ตอนนี้ ข้ามีเรื่องต้องบอกเธอ" เซเรน่าหันมาเผชิญหน้ากับลลิล ดวงตาคู่สีม่วงเข้มจับจ้องไปยังดวงตาของลลิลอย่างแน่วแน่ "การเชื่อมต่อของสองมิติที่เรากำลังเผชิญอยู่นี้... มันไม่ได้มีแค่ประโยชน์ แต่มันกำลังนำมาซึ่งอันตรายด้วย" "อันตรายอะไรเหรอคะ" ลลิลถาม รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่คืบคลานเข้ามาในใจ "พลังงานที่ไหลผ่านช่องว่างระหว่างมิติ... มันไม่ใช่แค่พลังงานบริสุทธิ์" เซเรน่าอธิบาย "มันกำลังดึงดูดบางสิ่งบางอย่างเข้ามา... บางสิ่งที่มีเจตนาไม่ดี" "บางสิ่ง?" ลลิลขมวดคิ้ว "คุณหมายถึงอะไรคะ" "มีอีกมิติหนึ่ง... ที่ดำมืดและกระหายพลังงาน" เซเรน่ากล่าว "มันสัมผัสได้ถึงการเชื่อมต่อระหว่างโลกของเรากับโลกของเธอ และมันกำลังพยายามจะใช้ช่องว่างนี้เป็นประตูเข้าสู่โลกของพวกเรา" "มิติที่ดำมืด... หมายถึงมิติที่เต็มไปด้วยปีศาจรึเปล่าคะ" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อาจจะเรียกได้เช่นนั้น" เซเรน่าตอบ "พวกมันไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เราเคยรู้จัก มันมีเพียงความต้องการที่จะครอบครองและทำลายล้าง" "แล้ว... แล้วเราจะหยุดยั้งพวกมันได้อย่างไรคะ" ลลิลถามด้วยความกังวล "นั่นคือเหตุผลที่ข้าพาเธอมาที่นี่" เซเรน่ากล่าว "การมาถึงของเธอ... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พลังงานที่เชื่อมต่อเธอมายังที่นี่... มันมีคุณสมบัติบางอย่างที่สำคัญมาก" "คุณสมบัติอะไรคะ" ลลิลถามอย่างไม่เข้าใจ "พลังงานของเธอ... มันเหมือนกับกุญแจ" เซเรน่าอธิบาย "กุญแจที่สามารถปิดผนึกช่องว่างระหว่างมิติ หรืออย่างน้อยก็ชะลอการเข้ามาของพวกมันได้" "หมายความว่า... ฉันต้องเป็นคนปิดมันเหรอคะ" ลลิลถามด้วยความไม่เชื่อ "ใช่" เซเรน่าพยักหน้า "แต่การปิดผนึกนั้น... ก็อาจจะทำให้เธอไม่สามารถกลับไปยังโลกของเธอได้อีก" ลลิลตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการทดลองของเธอจะนำมาซึ่งสถานการณ์เช่นนี้ เธอต้องเลือกระหว่างการกลับบ้าน หรือการช่วยโลกทั้งสองมิติจากการถูกทำลาย "ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉันคะ" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เพราะเธอคือผู้ที่เชื่อมต่อมายังที่นี่" เซเรน่ากล่าว "พลังงานของเธอคือตัวเชื่อมต่อ และในขณะเดียวกันก็คือตัวปิดผนึก" "แล้ว... แล้วคนอื่นๆ ล่ะคะ" ลลิลถาม "คนในศูนย์วิจัยของฉัน... ท่านชานนท์..." "ข้าไม่ทราบ" เซเรน่าตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่การเชื่อมต่อนี้มีความไม่เสถียรสูง มันอาจจะตัดขาดได้ทุกเมื่อ" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังกว่าเดิมก็ดังขึ้นจากภายนอกห้องโถง แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นกว่าเดิม "เกิดอะไรขึ้นคะ" ลลิลถามด้วยความตกใจ "พวกมันกำลังพยายามจะเข้ามา" เซเรน่ากล่าว สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้น "พลังงานมิติที่ดำมืด... มันกำลังพยายามจะเจาะผ่านช่องว่างเข้ามาในนครนาคาของเราแล้ว" "แต่... แต่ฉันยังไม่พร้อมเลย" ลลิลพึมพำ "ไม่มีใครพร้อมสำหรับทุกสิ่งหรอก" เซเรน่ากล่าว "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เซเรน่าหันไปหยิบวัตถุบางอย่างจากแท่นบูชา มันเป็นเหมือนคทาที่ทำจากผลึกสีฟ้าเรืองแสง ปลายคทามีอัญมณีสีเขียวขนาดใหญ่วางอยู่ "นี่คือคทาแห่งการผนึก" เซเรน่ากล่าว "มันจะช่วยเสริมพลังของเธอในการปิดผนึกช่องว่าง" เซเรน่าส่งคทาให้ลลิล ลลิลรับมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากคทา "ข้าจะนำเธอไปยังจุดที่พลังงานเข้ามามากที่สุด" เซเรน่ากล่าว "เธอต้องรวบรวมสมาธิและใช้พลังทั้งหมดที่มี" "ค่ะ" ลลิลตอบรับ แม้จะยังรู้สึกหวาดกลัว แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากห้องโถง เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากทางเข้า "หยุดนะ! อย่าไปไหนทั้งนั้น!" ลลิลและเซเรน่าหันไปมองตามเสียง ก็เห็นร่างของชายฉกรรจ์หลายคนสวมชุดสีดำสนิท ถืออาวุธที่ไม่คุ้นตาปรากฏตัวขึ้น พวกเขาไม่ได้มาจากนครนาคา และก็ไม่ใช่คนจากโลกของเธอ "ใครพวกแก!" เซเรน่าตะโกนถาม "เรามาเพื่อครอบครองพลังงานนี้" ชายคนหนึ่งในกลุ่มตอบ เสียงของเขาแหบแห้งราวกับมาจากที่ห่างไกล "พวกแกไม่ใช่คนของมิตินี้" ลลิลกล่าวอย่างหวาดระแวง "ถูกต้อง" ชายคนนั้นหัวเราะ "เราคือผู้มาเยือน... จากมิติที่พวกเธอไม่เคยรู้จัก"