เสียงสัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ‘เทค-ยูนิ’ ร่างเงาสีดำทะมึนหลายสิบตัวบุกเข้ามาจากทางเข้าหลัก การปรากฏตัวของพวกมันดุจพายุหมุนแห่งความมืดมิด ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ‘ก้องภพ’ วิศวะคอมพิวเตอร์ปีสอง ยืนตะลึงงันเมื่อรู้สึกถึงพลังงานที่ไม่คุ้นเคย พวยพุ่งเข้าสู่ร่างของเขาจากสร้อยคอโบราณของ ‘นที’… “อาจารย์ภาคินครับ! นี่มัน…อะไรกันครับ?” ก้องภพตะโกนถาม เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตกใจระคนกับความตื่นเต้น “มันคือ ‘การสืบทอด’ ก้องภพ!” อาจารย์ภาคินตะโกนกลับ พลางปัดป้องการโจมตีจากเงาตนหนึ่งด้วยอุปกรณ์บางอย่าง “พลังของ ‘ผู้ชี้นำ’…ได้ส่งต่อมาถึงนายแล้ว…!” ‘ผู้ชี้นำ’? พลัง? คำเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของก้องภพ เขาพยายามจะควบคุมพลังงานสีฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัว แต่มันเหมือนม้าป่าที่กำลังอาละวาด ยากจะบังคับ “ผม…ผมควบคุมมันไม่ได้ครับ!” ก้องภพตะโกน “เชื่อมั่นในตัวเอง ก้องภพ! จำสิ่งที่นทีเคยบอกไว้! ความรักคือพลังที่แท้จริง!” อาจารย์ภาคินร้องบอก พลางถอยร่นไปเรื่อยๆ ความรัก… นที… ภาพของเพื่อนร่วมรุ่นที่เสียสละตนเองเพื่อโลกใบนี้ ฉายเข้ามาในหัวของก้องภพ เขาจำรอยยิ้มที่จริงใจ ความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม เขาไม่อยากเห็นมหาวิทยาลัยแห่งนี้…สถานที่ที่เขาใฝ่ฝันจะมาศึกษา…ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของความมืด ก้องภพหลับตาลง เขาจินตนาการถึงใบหน้าของพ่อแม่…พี่สาว…เพื่อนๆ…ทุกคนที่เขารัก…เขาปล่อยให้ความรู้สึกเหล่านั้น…ไหลเวียนไปทั่วร่าง… ทันใดนั้น…! พลังงานสีฟ้าที่เคยปั่นป่วน…ก็ค่อยๆ สงบลง…มันกลายเป็น…กระแสพลังงานที่อบอุ่น…และมั่นคง…! “ผม…รู้สึกได้แล้วครับ!” ก้องภพตะโกนด้วยความดีใจ…“ผม…ควบคุมมันได้แล้ว…!” เขาตัดสินใจ…! เขาจะใช้พลังนี้…เพื่อปกป้องทุกคน…! ก้องภพยกมือขึ้น…แล้วรวบรวมพลังงานทั้งหมด…เขานึกถึง…‘แดนสนธยา’…ที่ที่นทีได้สละตนเอง…เพื่อสร้างสมดุล… “ออโรร่า…จงสว่างไสว…!” เขาตะโกน… แล้ว…แสงสีฟ้าสว่างจ้า…ก็พวยพุ่งออกมาจากตัวก้องภพ…มันสว่างไสวกว่า…ดวงอาทิตย์…! แสงนั้น…แผ่กระจายไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย…! ร่างเงาสีดำ…ไม่อาจทนทานต่อแสงนั้นได้…พวกมันกรีดร้อง…และค่อยๆ สลายไป…ทีละตน…ทีละตน…! “เป็นไปได้ยังไง…?” เงาตนหนึ่งที่เหลือรอด…ตะโกนด้วยความหวาดกลัว… “นี่คือ…พลังของ ‘ผู้ชี้นำ’…ที่แท้จริง!” ก้องภพประกาศก้อง… แล้ว…เขาก็สัมผัสได้ถึง…การเปลี่ยนแปลง…ของพลังงาน…รอบตัวเขา…! แสงสีฟ้า…เริ่มเปลี่ยนเป็น…สีม่วงอ่อนๆ…! พลังงานสีดำ…ที่เคยถูกผลักไส…ก็เริ่ม…เข้ามา…หลอมรวม…กับพลังของเขา…! “นี่มัน… ‘การสร้างสมดุล’…!” ก้องภพเข้าใจ… ทันใดนั้น…เสียงของ ‘ราชาเงา’…ก็ดังขึ้น…ในหัวของเขา… “เจ้า…คิดว่า…เจ้า…ชนะ…แล้ว…หรือ…เด็กน้อย…?” “คุณ…!” ก้องภพอุทาน… “พลัง…ที่เจ้า…ได้รับมา…เป็นเพียง…ส่วนหนึ่ง…ของพลัง…ของข้า…!” ราชาเงากล่าว…“และ…เจ้า…ยังคง…อ่อนแอ…เกินไป…!” แล้ว…ก้องภพก็รู้สึกได้ถึง…แรงดึงดูด…ที่รุนแรง…มาจาก…ศูนย์กลาง…ของมหาวิทยาลัย…! “นั่นมัน…!” อาจารย์ภาคินอุทาน… “ศูนย์กลาง…ของพลัง…กำลัง…ถูกเปิดใช้งาน…!” ก้องภพพูด… “นั่นคือ… ‘จุดกำเนิด’…ที่ที่…พลังงาน…จาก ‘แดนสนธยา’…จะหลั่งไหล…มา…!” อาจารย์ภาคินอธิบาย…“และ…หาก…ราชาเงา…สามารถ…ครอบงำ…ที่นี่…ได้…เขา…จะกลายเป็น…อมตะ…!” “ไม่ครับ!” ก้องภพตัดสินใจ…“ผม…จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น…!” เขารู้ว่า…เขาต้องไป…ที่ศูนย์กลาง…แห่งนั้น… “อาจารย์ครับ…ผม…ต้องไป…ที่นั่น…!” ก้องภพบอก… “ฉัน…จะไปกับนาย…ก้องภพ…” อาจารย์ภาคินกล่าว…“เรา…จะเผชิญหน้า…กับมัน…ด้วยกัน…!” ทั้งสองรีบวิ่งไปยัง…ศูนย์กลาง…ของมหาวิทยาลัย…ขณะที่วิ่งไป…พวกเขาก็เห็น…นักศึกษา…และอาจารย์…หลายคน…ที่เริ่ม…มีพลังงาน…บางอย่าง…ปรากฏ…ขึ้น…! “ดูเหมือนว่า…พลัง…ของนที…ได้ปลุก…ศักยภาพ…ในตัว…ของพวกเขา…ด้วย…” อาจารย์ภาคินพูด…“พวกเรา…ไม่ได้…ต่อสู้…เพียงลำพัง…แล้ว…” เมื่อมาถึง…ศูนย์กลาง… พวกเขาก็พบว่า…มันคือ…ห้องโถงขนาดใหญ่…ที่กลางห้อง…มีแท่นพลังงาน…ที่กำลังส่องแสง…เป็นสีม่วง…! และ…บนแท่นพลังงานนั้น…คือ…ร่างของ…เด็กหนุ่มคนหนึ่ง…ที่กำลังหลับใหล…! “นั่นมัน…?” ก้องภพถาม… “เขาคือ… ‘ผู้ที่ถูกเลือก’…คนที่…ราชาเงา…ต้องการ…ใช้…” อาจารย์ภาคินตอบ… “ไม่…!” ก้องภพตะโกน…“ผม…จะไม่ยอม…!” ทันใดนั้น…ราชาเงา…ก็ปรากฏตัวขึ้น…ตรงหน้าพวกเขา…! “ยินดีต้อนรับ…‘ผู้ชี้นำ’…คนใหม่…ก้องภพ…” ราชาเงากล่าว…“เจ้า…มา…สาย…เกินไป…แล้ว…” “ไม่ครับ!” ก้องภพประกาศก้อง…“ผม…จะปกป้อง…ทุกคน…!” เขา…พร้อมที่จะ…เผชิญหน้า…กับราชาเงา…! เขารู้ว่า…การต่อสู้…ครั้งนี้…จะตัดสิน…ชะตากรรม…ของโลก…! เขาจะสามารถ…เอาชนะ…ความมืด…และ…นำพา…‘สมดุล’…กลับมา…ได้หรือไม่…? แล้ว… ‘ผู้ที่ถูกเลือก’…คนนั้น…คือใคร…กันแน่…? การต่อสู้…เพื่อ…อนาคต…ได้…เริ่มต้น…ขึ้น…แล้ว…!