เสียงสัญญาณเตือนดังสนั่นลั่นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกรุงเทพฯ เป็นสัญญาณที่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยมีมา มันดังมาจากส่วนลึกที่สุดของอาคารวิจัยลับ ซึ่งเป็นที่ซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษ แต่ทำไมสัญญาณนี้ถึงเกิดขึ้นตอนนี้? ใครคือผู้ที่ปลุกมันขึ้นมา? “นี่มันอะไรกัน!” อรพินร้องอุทาน มือของเธอสั่นเทาขณะที่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟพลังงานที่พุ่งสูงอย่างไม่น่าเชื่อ “พลังงานนี่มัน... มหาศาลเกินกว่าที่เครื่องมือของเราจะรับได้!” กรณ์รีบวิ่งเข้ามาในห้องควบคุมหลัก ใบหน้าเคร่งเครียด “สัญญาณมาจากชั้นใต้ดินของอาคาร Lambda ใช่ไหม? ฉันต้องลงไปดูเดี๋ยวนี้!” “ไม่ได้นะกรณ์!” อรพินรีบคว้าแขนเขาไว้ “นั่นมันอันตรายเกินไป! ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นั่นถูกปิดตายตั้งแต่โครงการ Gamma แล้ว เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่!” “แต่เราไม่มีทางเลือก!” กรณ์สะบัดแขนออก “ถ้าพลังงานนั่นระเบิด เราทุกคนก็จบ! ฉันต้องรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น” เขาคว้าปืนพลาสม่าที่วางอยู่บนโต๊ะ กระชับมันไว้ในมือ “บอกระบบให้เปิดเส้นทางเชื่อมต่อให้หน่อย ฉันจะเข้าไปเอง” อรพินมองตามแผ่นหลังของกรณ์ที่เดินจากไปอย่างมุ่งมั่น รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เคยเห็นกรณ์เอาจริงเอาจังกับอะไรมากเท่านี้มาก่อน และความรู้สึกผิดที่ยังคงค้างคาใจจากการทดลองครั้งก่อน ยิ่งทำให้เธอหวาดหวั่น “กรุณารักษาความปลอดภัยด้วยค่ะ” เสียงของระบบ AI ดังขึ้นอย่างราบเรียบ ราวกับไม่รับรู้ถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือน กรณ์ก้าวเข้าสู่ลิฟต์ที่มุ่งหน้าลงสู่ชั้นใต้ดิน แสงไฟสีแดงกะพริบเป็นสัญญาณเตือน อากาศเริ่มหนาแน่นขึ้น ความรู้สึกกดดันที่มองไม่เห็นค่อยๆ คืบคลานเข้ามา เมื่อลิฟต์เปิดออก ภาพเบื้องหน้าทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ ห้องโถงใต้ดินที่มืดมิดเต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยาง และตรงกลางห้อง... มีร่างของใครบางคนนอนนิ่งอยู่ ร่างนั้นสวมชุดนักวิจัยที่ดูคุ้นตา และที่น่าตกใจกว่านั้น คือรอยแผลขนาดใหญ่ที่ฉีกขาดบนหน้าอกของเขา เลือดแห้งกรัง ราวกับเสียชีวิตมานานแล้ว “นี่มัน... ศาสตราจารย์นภา?” กรณ์อุทานด้วยความตกตะลึง นี่คือหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ผู้บุกเบิกโครงการ Gamma ผู้ที่เคยหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสิบปีก่อน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวยิ่งกว่าคือ มือที่เย็นเฉียบของศาสตราจารย์นภากำวัตถุบางอย่างไว้แน่น วัตถุนั้นเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อน… และเมื่อกรณ ์เพ่งมองเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนวัตถุนั้น… “โครงการเอเทน” ทันใดนั้นเอง เสียงประตูกลไกเบื้องหลังดัง “คลิก!” กรณ์หันขวับไปมอง เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นจากความมืด ในมือของเงาร่างนั้น ถือวัตถุที่เปล่งแสงสีแดงฉาน… “แก!” กรณ์คำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความแค้น เขารู้จักเงาร่างนั้น เขาคือคนที่ทำลายทุกอย่างของเขา… และตอนนี้ เขากำลังจะจุดชนวนหายนะครั้งใหญ่ โดยมี “โครงการเอเทน” เป็นกุญแจสำคัญ แต่ก่อนที่กรณ์จะได้ทำอะไร เงาร่างนั้นก็ยกวัตถุสีแดงขึ้น แล้วพูดด้วยเสียงกระซิบที่ชวนขนลุก “ถึงเวลาปลุกแล้ว… พลังที่หลับใหล…” แสงสีแดงและสีฟ้าสาดส่องเข้าปะทะกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิด… พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่น จนพื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย… แต่กรณ์ รู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น… และเขา… ไม่รู้ว่า อรพิน ที่อยู่ข้างบน จะเป็นอย่างไร…