แรงสั่นสะเทือนมหาศาล พังทลายทุกสิ่งทุกอย่างภายในอาคาร Lambda เศษปูนเศษเหล็ก ร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง อรพิน ที่อยู่ในห้องควบคุม ได้แต่ยืนตะลึง เธอเห็นภาพจากกล้องวงจรปิด ที่เริ่มกระตุก แล้วดับวูบไปทีละจุด จนเหลือเพียงความมืดมิด “กรณ์!” เธอตะโกนเรียก แต่มีเพียงเสียงสะท้อนที่ตอบกลับมา “ระบบรักษาความปลอดภัยล่มเหลวทั้งหมด! ตรวจพบคลื่นพลังงานผิดปกติ กำลังแพร่กระจาย!” เสียง AI ดังขึ้น แต่มันฟังดู เหมือนกำลังอ่าน รายงาน มากกว่าจะ แจ้งเตือนภัย อรพิน รู้ดีว่า นี่ไม่ใช่แค่ อุบัติเหตุ มันคือ การปลุก บางสิ่งบางอย่าง ที่ รุนแรง กว่าที่ ใครจะ คาดคิด เธอวิ่งไปที่หน้าต่าง มองออกไป นอกมหาวิทยาลัย ท้องฟ้า ยามค่ำคืน ที่เคย สงบเงียบ กลับ มีแสงสีฟ้า และสีแดง สลับกัน ปรากฏขึ้น ราวกับ อุกกาบาต กำลัง ตก ลงมา จาก ท้องฟ้า แต่มัน ไม่ใช่ นั่นคือ คลื่นพลังงาน ที่ กำลัง แผ่กระจาย ออกมา จาก ศูนย์วิจัย ของเธอ “เราต้อง อพยพ!” เธอตัดสินใจ รีบ ไปกด สัญญาณเตือนภัย แต่ สัญญาณ ก็ ไม่ทำงาน ระบบ ทั้งหมด ถูก รบกวน หมดแล้ว เธอ รู้สึก ถึง พลังงาน บางอย่าง ที่ กำลัง ทะลวง เข้ามา ใน จิตใจ ของ เธอ ความทรงจำ ที่ เคย ถูก ซุกซ่อน ไว้ เริ่ม ผุดขึ้นมา ภาพ ใบหน้า ของ คนที่ เธอ รัก แต่ ต้อง สูญเสีย ไป ความ ผิดหวัง ที่ ไม่ สามารถ ปกป้อง พวกเขา ได้ ความ เจ็บปวด ที่ กัดกิน ใจ อย่าง ต่อเนื่อง “ไม่!” เธอ พยายาม ต่อต้าน เธอ ไม่ ต้องการ จะ กลับไป สู่ อดีต อีกครั้ง เธอ จำได้ ว่า กรณ์ เคย สอน เธอ ว่า พลังจิต คือ ดาบสองคม มัน สามารถ ใช้ สร้าง หรือ ทำลาย ก็ได้ เธอ หลับตา ลง ตั้งสมาธิ พยายาม รวบรวม พลัง ที่ มีอยู่ ภายใน เธอ เธอ นึกถึง ใบหน้า ของ กรณ์ นึกถึง ความ หวัง ที่ เขา มี ต่อ เธอ นึกถึง อนาคต ที่ พวกเรา กำลัง สร้าง ขึ้นมา “ฉัน จะ ไม่ยอม ให้ พวกมัน พราก ทุกอย่าง ไป จาก ฉัน!” เธอ ตะโกน ใน ใจ พลังงาน สีเขียว อ่อน เริ่ม แผ่กระจาย ออกมา จาก ตัว ของ เธอ ต้านทาน คลื่นพลังงาน สีฟ้า และ สีแดง ที่ กำลัง คุกคาม ในขณะเดียวกัน ที่ อีกมุมหนึ่ง ของ มหาวิทยาลัย นักศึกษา หลายคน เริ่ม แสดงอาการ แปลกๆ บางคน สามารถ ยก สิ่งของ ที่ หนัก ได้ โดย ไม่ต้อง สัมผัส บางคน สามารถ สื่อสาร กัน ได้ โดย ไม่ต้อง พูด พลังจิต กำลัง ถูก ปลุก ขึ้นมา อย่าง ไม่ ตั้งใจ ทั่วทั้ง มหาวิทยาลัย แต่ ก็ มี บางคน ที่ ไม่ โชคดี เหมือน อรพิน และ นักศึกษา เหล่านั้น พวกเขา ตกเป็น เหยื่อ ของ พลังงาน ที่ ปั่นป่วน ความ หวาดกลัว ความ โกรธ ความ เศร้า ที่ ถูก กดทับ ไว้ นาน กำลัง ระเบิด ออกมา เสียง กรีดร้อง เสียง ทำลาย ดัง ไป ทั่ว มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัย เทคโนโลยี กรุงเทพฯ ที่ เคย เป็น ศูนย์กลาง แห่ง ความ เจริญ กำลัง กลาย เป็น สมรภูมิ แห่ง พลังจิต อรพิน ลืมตา ขึ้น เธอ เห็น นักศึกษา บางคน กำลัง ใช้ พลังจิต ที่ เพิ่ง ได้รับ มา ทำร้าย กัน เอง หัวใจ ของ เธอ ปวด ร้าว “นี่ ไม่ใช่ สิ่งที่ กรณ์ ต้องการ!” เธอ พูด กับ ตัวเอง เธอ ต้อง ทำ อะไร สักอย่าง เพื่อ หยุด ความ วุ่นวาย นี้ เธอ มอง ไป ที่ ประตู ห้องควบคุม ที่ กำลัง จะ ถูก พัง ลงมา แต่ เธอ รู้ดี ว่า การ ต่อสู้ เพิ่ง จะ เริ่มต้น เท่านั้น แล้ว จู่ๆ เธอก็ เห็น ร่าง ของ ใครบางคน กำลัง เดิน ผ่าน ประตู ที่ พัง ลงมา ร่าง นั้น คุ้นตา เหลือเกิน แต่ มัน เป็นไป ไม่ได้ นี่ ต้อง เป็น ภาพลวงตา แน่ๆ “กรณ์?” เธอ กระซิบ ถาม ด้วย ความ ไม่ แน่ใจ ร่าง นั้น เงยหน้า ขึ้น มา ใบหน้า ที่ เต็มไปด้วย รอย ฟกช้ำ แต่ ดวงตา ของ เขายังคง ส่องประกาย อย่าง กล้าหาญ “อรพิน ฉัน กลับมา แล้ว” เขา พูด ด้วย เสียง แหบแห้ง แต่ อรพิน รู้ดี ว่า มัน คือ เสียง ของ กรณ์ จริงๆ แต่ ทันที ที่ เธอ กำลัง จะ ดีใจ เธอก็ สังเกต เห็น บางสิ่ง ที่ ผิดปกติ ที่ หลัง ของ กรณ์… มี ปีก สีดำ ขนาดใหญ่ กำลัง กระพือ เบาๆ อยู่… ปีก ที่ ดูเหมือน จะ ไม่ได้ ทำ จาก เนื้อหนัง… แต่ กลับ เต็มไปด้วย พลังงาน อัน น่าสะพรึงกลัว “นี่ มัน… อะไร กัน?” อรพิน ถาม ด้วย ความ สับสน ก่อน ที่ กรณ์ จะ ตอบ อะไร บางอย่าง ประตูก็ เปิด ออก กว้าง และ เงา ของ ใครบางคน ที่ สวม ชุด เกราะ สีดำ สนิท ก็ ปรากฏขึ้น พร้อม กับ เสียง หัวเราะ ที่ เย็นยะเยือก… “ยินดีต้อนรับ สู่ ยุคใหม่ … ของ พลังจิต!”