เช้าวันต่อมา แบมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นผิดปกติ เขาจำได้ถึงความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของเมื่อวาน และมันทำให้เขามีกำลังใจที่จะเริ่มต้นการฝึกฝนอีกครั้ง หลังจากทานอาหารเช้าเรียบง่ายกับทุกคนในป้อมปราการ แบมก็มุ่งหน้าไปยังห้องแห่งการเพ่งพินิจอีกครั้ง ไททัน ลิน และอาเธอร์ รอเขาอยู่ที่นั่นแล้ว “พร้อมสำหรับบทเรียนต่อไปหรือยัง?” ไททันถาม “พร้อมครับ” แบมตอบด้วยความกระตือรือร้น “เมื่อวานเราฝึกการ ‘รู้สึก’ และ ‘ยก’ วัตถุ” ไททันกล่าว “แต่วันนี้ เราจะก้าวไปอีกขั้น” “เราจะเรียนรู้ที่จะ ‘แยก’ และ ‘ประกอบ’ สสาร” แบมขมวดคิ้ว “แยก? ประกอบ?” “ใช่” ลินอธิบาย “พลังของเจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของสสารได้ ไม่ใช่แค่การเคลื่อนย้าย แต่มันคือการปรับเปลี่ยนพันธะระหว่างอะตอม” “ฟังดูซับซ้อนจังครับ” แบมยอมรับ “ทุกอย่างเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ” อาเธอร์กล่าว “วันนี้ เราจะลองแยกน้ำ” เขาชี้นิ้วไปยังแก้วน้ำที่ตั้งอยู่บนแท่นหิน “ลองใช้พลังของเจ้า แยกโมเลกุลของน้ำออกเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจน” แบมมองไปที่แก้วน้ำอย่างลังเล เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะทำได้หรือไม่ “ผม… ผมจะลองดูครับ” เขาเดินไปยืนที่แท่นหิน หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเชื่อมต่อกับโมเลกุลของน้ำในแก้ว เขาจินตนาการถึงพันธะที่เชื่อมโยงอะตอมของไฮโดรเจนและออกซิเจนเข้าด้วยกัน เขาพยายามใช้พลังจิตของเขา ‘สะกิด’ พันธะนั้นเบาๆ ในตอนแรก เขาไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่เมื่อเขาเพ่งสมาธิมากขึ้น เขาก็เริ่มรู้สึกถึง ‘แรงสั่นสะเทือน’ บางอย่างในโมเลกุลของน้ำ “ฉัน… ฉันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง” แบมกล่าว “มันเหมือนกับ… น้ำกำลังสั่น” “ดีมาก” ไททันกล่าว “ตอนนี้ ลอง ‘แยก’ มันออก” แบมพยายามใช้พลังที่มากขึ้น เขารู้สึกเหมือนกำลังดึงบางสิ่งบางอย่างออกจากกัน ทันใดนั้น… แก้วน้ำก็เกิดฟองขึ้นเล็กน้อย และเมื่อแบมลืมตาขึ้น เขาก็เห็นว่าน้ำในแก้วเริ่มมีลักษณะผิดปกติ มันดูเหมือนจะมีชั้นบางๆ ของก๊าซลอยขึ้นมา “นั่นไง!” ลินร้อง “ไฮโดรเจนและออกซิเจน!” “ยอดเยี่ยม แบม!” ไททันกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม “เธอทำได้!” แบมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองอย่างมาก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนี้ได้ “เอาล่ะ” ไททันกล่าว “ทีนี้ ลอง ‘ประกอบ’ มันกลับคืนมา” แบมพยายามปรับสมาธิ เขานึกถึงพันธะระหว่างอะตอมอีกครั้ง เขาพยายาม ‘สั่ง’ ให้พวกมันกลับมารวมตัวกัน เขาใช้พลังจิตของเขาค่อยๆ เชื่อมโยงอะตอมที่แยกออกจากกัน ใช้เวลาไม่นานนัก ฟองก๊าซก็เริ่มหายไป และน้ำในแก้วก็กลับมาเป็นปกติ “สำเร็จ!” อาเธอร์ยิ้ม “เธอทำได้ทั้งหมด!” แบมยิ้มกว้าง เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย แต่กลับรู้สึกมีพลังมากขึ้น “เก่งมาก แบม” ไททันกล่าว “เธอมีความสามารถในการเรียนรู้ที่น่าทึ่ง” “แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด” ไททันกล่าวพลางหยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันคือหินสีดำขนาดเล็กที่มีลวดลายแปลกตา “นี่คือ ‘หินแห่งความทรงจำ’ ” “หินแห่งความทรงจำ?” แบมทวนคำ “ใช่” ไททันอธิบาย “มันสามารถบันทึกและฉายภาพความทรงจำของผู้ที่เคยสัมผัสมันได้” “แล้ว… มันเกี่ยวกับผมยังไงครับ?” “พลังของเจ้า… คือพลังแห่งการควบคุมสสารที่เชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับจิตใจ” ไททันกล่าว “บางครั้ง จิตใจของเราก็เก็บซ่อนความทรงจำที่สำคัญไว้ในส่วนลึก โดยที่เราไม่รู้ตัว” “ท่านไททันหมายความว่า… หินก้อนนี้จะช่วยให้ผมจำอะไรบางอย่างได้เหรอครับ?” แบมถาม “อาจจะ” ไททันตอบ “บรรพบุรุษของเจ้า… ผู้พิทักษ์แห่งพลังจิต ได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ และหินก้อนนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดเผยมัน” แบมรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตหรือไม่ “ผม… ผมพร้อมครับ” แบมตัดสินใจ “ผมอยากรู้ความจริง” ไททันยื่นหินสีดำให้กับแบม “จับมันไว้ให้มั่น แล้วลองนึกถึงบรรพบุรุษของเจ้า” แบมรับหินมา มันเย็นเล็กน้อยในมือของเขา เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงภาพของ ‘ผู้เชื่อมต่อ’ ที่ไททันเคยกล่าวถึง ทันใดนั้น… แบมก็รู้สึกถึงกระแสพลังงานบางอย่างไหลผ่านหินเข้ามาในมือของเขา ภาพต่างๆ เริ่มฉายวาบเข้ามาในหัวของเขา เขาเห็นภาพของอดีตอันไกลโพ้น เห็นผู้คนในชุดคลุมโบราณ กำลังฝึกฝนพลังจิต เห็นภาพของ ‘ผู้เชื่อมต่อ’ กำลังใช้พลังของเขาในการรักษา และปกป้องผู้คน เขาเห็นภาพของ ‘เนมเนสิส’ ในอดีต พวกมันไม่ใช่กลุ่มคนที่กระจัดกระจายเหมือนในปัจจุบัน แต่เป็นกองทัพที่ยิ่งใหญ่ ที่ต้องการจะครอบครองพลังพิเศษทั้งหมดในโลก แล้ว… เขาก็เห็นภาพของตัวเอง มันเป็นภาพที่แปลกประหลาด เขาอยู่ในร่างของเด็กน้อย กำลังเล่นอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเขาจำไม่ได้ แต่รู้สึกผูกพันอย่างประหลาด “นั่น… ใครน่ะครับ?” แบมถามอย่างติดขัด “นั่นคือ ‘เอลล่า’ ” ไททันตอบเสียงเรียบ “มารดาของเจ้า” “แม่…” แบมพึมพำ เขาจำใบหน้าของเธอได้รางๆ แต่ไม่เคยมีความทรงจำที่ชัดเจน “และภาพที่เจ้าเห็น… คือความทรงจำสุดท้ายของเธอ” ไททันกล่าว “ก่อนที่เธอจะตัดสินใจ… ปกป้องเจ้าด้วยการลบล้างความทรงจำบางส่วนของเจ้าไป” “ลบ… ความทรงจำ?” แบมตกใจ “ใช่” ไททันอธิบาย “เพื่อปกป้องเจ้าจากเนมเนสิส พวกเขาตามล่าพลังของเจ้าอย่างไม่ลดละ หากเจ้าจำทุกอย่างได้ เจ้าอาจจะตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้” “แต่… ทำไมท่านแม่ต้องทำแบบนั้น?” “เพราะเธอรักเจ้า” ลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “เธอต้องการให้เจ้ามีชีวิตที่สงบสุข และปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” ภาพในหัวของแบมเริ่มพร่ามัว เขาเห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มเขาไว้แนบอก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ “แต่… มีบางอย่าง… ที่ผิดปกติ” แบมกล่าว “ผมรู้สึกเหมือน… มีบางอย่าง… ถูกซ่อนไว้ลึกกว่านั้น” ไททันมองแบมอย่างพิจารณา “เจ้ากำลังรู้สึกถึง ‘แก่นแท้’ ของพลังของเจ้า” เขาอธิบาย “พลังของเจ้าไม่เพียงแต่ควบคุมสสาร แต่ยังเชื่อมโยงกับ ‘จิตวิญญาณ’ ของทุกสิ่ง” “จิตวิญญาณ?” “ใช่” ไททันยืนยัน “และบางครั้ง… จิตวิญญาณก็สามารถจดจำสิ่งที่จิตใจลืมเลือนไปได้” แบมเงียบไป เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะซับซ้อนขนาดนี้ “แล้ว… ผมจะจำทุกอย่างได้ไหมครับ?” เขาถาม “เราไม่แน่ใจ” ไททันตอบ “แต่เราจะพยายามช่วยเจ้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” “เราจะพาเจ้าไปยัง ‘หอสมุดแห่งจิต’ ” ไททันกล่าว “ที่นั่นคือที่เก็บรวบรวมความรู้เกี่ยวกับพลังจิตโบราณ และอาจจะมีบางอย่างที่สามารถช่วยเจ้าได้” แบมพยักหน้า เขารู้สึกถึงความหวังอีกครั้ง แม้ว่าอดีตจะยังคงคลุมเครือ แต่เขาก็รู้ว่าเขากำลังเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง “ขอบคุณครับ” แบมกล่าว “ขอบคุณทุกคน” “เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะแบม” ลินยิ้ม “เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” แบมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว เขามีเพื่อน มีบ้าน และเขากำลังจะค้นพบความจริงเกี่ยวกับตัวเอง