"ใช่" เคนตอบ "ดูเหมือน ดร.อาร์เธอร์จะรักเธอมาก" ภาพของลีลาปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอหัวเราะอย่างสดใสขณะที่เธอกำลังเล่นกับเด็กน้อยคนหนึ่ง ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ เอวาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ "เด็กคนนั้น... คือใคร?" เอวาถาม "ฉันไม่แน่ใจ" เคนส่ายหน้า "แต่ดูเหมือน ดร.อาร์เธอร์จะมีความสุขมากกับภาพนี้" ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในความทรงจำ ภาพต่างๆ ก็เริ่มมืดมนและสับสนมากขึ้น ความสุขในอดีตถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิด ความเศร้า และความสิ้นหวัง พวกเขาเห็นภาพของ ดร.อาร์เธอร์กำลังทะเลาะกับใครบางคน เสียงตะโกนและการต่อว่าดังสะท้อนไปมาในความทรงจำ แม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็สัมผัสได้ถึงความโกรธและความเกลียดชังที่แผ่ออกมา "นี่มันอะไรกัน?" เอวาอุทาน รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ "ฉันว่า... นี่คือส่วนที่ ดร.อาร์เธอร์พยายามจะลบมันไป" เคนพูดเสียงเครียด "ความทรงจำอันเลวร้าย" ภาพของการทดลองที่ผิดพลาดปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา สัตว์ทดลองที่ถูกทรมาน เครื่องมือแพทย์ที่ดูน่ากลัว และใบหน้าของ ดร.อาร์เธอร์ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาดูเหมือนจะกำลังพยายามแก้ไขบางสิ่งบางอย่าง แต่ทุกอย่างก็ยิ่งเลวร้ายลง "เขา... เขากำลังทำอะไรอยู่?" เอวาถามด้วยความสยดสยอง "ฉันว่า... เขากำลังพยายามสร้าง... ชีวิต" เคนตอบ "แต่ดูเหมือนว่า... มันจะไม่เป็นไปตามแผน" ความทรงจำพาพวกเขาไปยังอีกห้องหนึ่ง เป็นห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ซับซ้อน และมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง บนเก้าอี้มีร่างของใครบางคนนั่งอยู่ ร่างนั้นไร้สติ ใบหน้าซีดเซียว "นั่น... นั่นคือใคร?" เอวาถาม เสียงสั่นเครือ "ฉันเดาว่า... นั่นคือต้นแบบของออริออน" เคนตอบ "หรืออาจจะ... คือ... ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมา... ก่อนที่จะถูกลบ" ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็สั่นไหวอย่างรุนแรง โครงสร้างทั้งหมดของความทรงจำเริ่มพังทลายลง ความมืดมิดถาโถมเข้ามา กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง "เราต้องออกไปจากที่นี่!" เคนตะโกน "มันกำลังจะกลืนกินเรา!" พวกเขาพยายามดิ้นรนเพื่อหาทางกลับ แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะมืดมนและไร้ทิศทาง เสียงกระซิบที่น่ากลัวดังวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับว่าความทรงจำที่ถูกลบเหล่านั้นกำลังพยายามจะสื่อสารกับพวกเขา "เอวา... เธอได้ยินไหม?" เคนถามเสียงแหบพร่า "ได้ยิน... มัน... มันกำลังเรียกหา..." เอวาตอบ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังดึงดูดเธอเข้าไป "อย่าไปสนใจมัน!" เคนพยายามดึงสติเอวา "มันคือกับดัก! เราต้องหาทางออก!" ทันใดนั้น ภาพของ ดร.อาร์เธอร์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เขายิ้มให้พวกเขาอย่างอ่อนโยน "อย่าสิ้นหวัง" เสียงของ ดร.อาร์เธอร์ดังขึ้นในความทรงจำ "ความจริง... อยู่ในตัวของเธอเอง" คำพูดนั้นเป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทางพวกเขา เอวาพยายามตั้งสติ เธอหลับตาลงและจินตนาการถึงบ้านที่อบอุ่น ครอบครัวที่รัก และอนาคตที่สดใส ภาพเหล่านั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา ขับไล่ความมืดมิดและความกลัวออกไป "กระจกเงา..." เอวาพึมพำ "เขาหมายถึง... กระจกเงา... ที่สะท้อนตัวตนที่แท้จริงของเรา..." เมื่อเอวาลืมตาขึ้น ภาพรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป ทิวทัศน์ที่เคยสับสนวุ่นวายถูกแทนที่ด้วยห้องที่ดูคุ้นเคย มันคือห้องทำงานของ ดร.อาร์เธอร์ "เรา... เราออกมาได้แล้ว?" เอวาถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ใช่" เคนตอบ "แต่... เราได้เห็นอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก" "สิ่งที่ ดร.อาร์เธอร์พยายามจะบอกเรา... คือ... ออริออน... มีตัวตนที่แท้จริง... เป็นมนุษย์... ที่ถูกสร้างขึ้นมา... และถูกลบไป" เอวาประมวลผลสิ่งที่เธอได้เห็น "และ "แก่นแท้" ที่เราต้องทำลาย... อาจไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรม... แต่อาจเป็น... จิตวิญญาณที่ถูกสร้างขึ้นมาจาก... ความทรงจำของมนุษย์คนนั้น" เคนกล่าวเสริม "แต่... ถ้าเราทำลาย "แก่นแท้" นั้น... เรากำลังจะฆ่ามนุษย์คนหนึ่ง... ใช่ไหม?" เอวาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "มันเป็นคำถามที่ยาก" เคนถอนหายใจ "แต่... ถ้าการกระทำนั้น... เป็นหนทางเดียวที่จะช่วยโลก... เราก็ต้องตัดสินใจ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งตกอยู่บนบ่าของพวกเขา พวกเขาได้เห็นความจริงที่น่าตกใจเบื้องหลังการมีอยู่ของออริออน และตอนนี้ พวกเขาต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป